Luka 15 - Uz' Zavet

Ozoitezstarin segoinuden lambhan polhe

¹ Kaik maksunkeradajad i toižed grähkhižed tuliba Iisusannoks kundelmaha händast.

² Farisejad i käskištonopendajad buraižiba kesknezoi: «Nece mez՚ kaiken om grähkhižidenke i eskai söb heidenke.»

³ Siloi Iisus sanui heile ozoitezstarinan:

⁴ «Ku kenel-se teišpäi om sada lambast i üks՚ segoib, ka ei-ik hän jäta nenid ühesadkümned ühesad omaluižele rahvahatomha maha i ei-ik lähte ecmaha sidä segoinut, kuni löudab sen?

⁵ Konz hän löudab lambhan, hän ihastusiš otab sen sel՚gha,

⁶ i kodihe tuldes hän kucub ičeze sebranikoid i susedoid i sanub heile: ‘Olgat ihastusiš ühtes minunke! Minä löuzin ičein lambhan, kudamb oli segoinu.’

⁷ Minä sanun teile: muga om taivhas-ki. Ühtele grähkhižele, kudamb käraudase grähkišpäi, ihastuba sigä enamban mi ühesalekümnele ühesale hüväle mehele, kudambile ei pida kärautas.»

Kadonu raha

⁸ «Naine-ki, kudambal om kümne hobedašt drahm-rahad i ühten hän kadotab, ka ei-ik hän virita lampad i ei-ik pühkiškande lavad i ei-ik eciškande tarkašti sihesai, kuni se raha löudub?

⁹ I ku hän löudab sen, ka kucub ičeze sebranikoid i susedoid-naižid i sanub: ‘Olgat ihastusiš ühtes minunke! Minä löuzin rahan, kudamban olin kadotanu.’

¹⁰ Sanun teile, ühtejiččikš ihastuba Jumalan angelad ühten-ki grähkhižen tagut, kudamb käraudase grähkišpäi.»

Ozoitezstarin segoinuden poigan polhe i hänen vellen polhe

¹¹ Iisus sanui völ: «Ühtel mehel oli kaks՚ poigad.

¹² Noremb sanui tatale: ‘Tat, anda minei minun pala kodielospäi.’ Tat jagoi kodielon poigiden keskes.

¹³ Päliči päiväs-toižes noremb kogozi kaik, midä hänel oli, i läksi edahaks verhiže maihe. Sigä hän pidi kaik ičeze rahad elädes kebnad elod.

¹⁴ Konz hän oli pidänu kaiken, sihe maha tuli kova näl՚g, i hän putui mairheze.

¹⁵ Siloi hän mäni ühten sigälaižen mehennoks i pauksihe radnikaks, i mez՚ oigenzi händast ičeze pöudole paimendamha sigoid.

¹⁶ Näl՚gäs hän tahtoi söda sigoiden sömäd, no sidä-ki niken ei andand hänele.

¹⁷ Siloi poig il՚mestui i meletaškanzi: ‘Kaikil minun tatan radnikoil om külläks sömäd, a minä kolen näl՚gha.

¹⁸ Ei, nügüd՚ minä lähten tatannoks i sanun hänele: Tatam, minä olen tehnu grähkid taivast vaste i sindai vaste.

¹⁹ Minä en ole jo ningoine arvokaz, miše mindai voiži kucta poigaks. Ota mindai ühteks sinun radnikaks.’

²⁰ Muga hän läksi tatannoks. Konz poig oli völ edahan, tat nägišti händast, i hänele tegihe žal՚ poigad. Hän joksi vastha poigale, sebazi händast i tervehti.

²¹ Poig sanui hänele: ‘Tatam, minä olen tehnu grähkid taivast vaste i sindai vaste. Minä en ole jo ningoine arvokaz, miše mindai voiži kucta sinun poigaks.’

²² No tat sanui käskabunikoile: ‘Mängat teramba, togat parahimad sädod i sädatagat händast, pangat hänele sormuz sormhe i kengäd jaugha.

²³ Togat lihav vaza i rikkat. Nügüd՚ tarbiž söda i praznuida!

²⁴ Minun poigaine oli kolnu, no eläbzui, hän oli segoinu, no nügüd՚ löuzihe.’ Muga hö zavodiba praznuida.

²⁵ Vanhemb poig oli pöudol. Konz hän tuli läz kodid, hän kulišti pajon, vändon i kargaidusen.

²⁶ Hän kucui ičezennoks ühten käskabunikan i küzui: ‘Mi nece om?’

²⁷ Käskabunik sanui: ‘Sinun vel՚l՚ pördihe kodihe. Tataiž käski rikta lihavan vazan, ku sai poigan tagaze tervhen.’

²⁸ Siloi vanhemb vel՚l՚ kurktui i ei tahtoind mända pert՚he. No hänen tataze tuli irdale i kucui händast.

²⁹ No poig sanui hänele: ‘Kaik nene voded minä radoin vaiše sinun täht i nikonz en jätand sinun käsköd tehmata. A sinä nikonz ed andand minei kozašt-ki, miše minä voižin praznuida sebranikoidenke.

³⁰ No ku nece sinun poig tuli, nece, kudamb kaiken sinun kodielon rajazi vedeluznaižidenke, ka sinä rikod hänele lihavan vazan!’

³¹ Tat sanui hänele: ‘Poigaižem, sinä oled kaiken aigan minunke, i kaik, midä om minun, om sinun.

³² No nügüd՚ tarbiž olda ihastusiš da hüviš meliš. Nece sinun vel՚l՚ oli kolnu, no eläbzui, hän oli kadonu, no nügüd՚ löuzihe.’»