Luka 10 - Uz' Zavet

Iisus oigendab seičemekümne openikad

¹ Jäl՚ghe necidä Ižand valiči völ seičemekümne openikad i oigenzi heid kaksin edel ičtaze kaikuččehe lidnaha i külähä, kuna hänen meles oli mända.

² Hän sanui heile: «Villäd om äi, no rahnojid om vähä. Sikš loičkat villän Ižandale, miše hän oigendaiži radnikoid rahnmaha.

³ Mängat, minä oigendan teid kuti vodnhid händikahiden keskhe.

⁴ Algat otkoi kerdale ni kukrošt, ni šaugud, ni kengid. Matkas algat azotagoiš sanumaha tervhen nikenele.

⁵ I konz tulet miččehe-ni pert՚he, sanugat ezmäi: ‘Anda, Jumal, kaiked hüväd necen pertin eläjile!’

⁶ Ku sigä linneb ken-ni, ken vasttab teid hüvin, hän sab, midä tö olet pakičenuded Jumalal heiden täht. No ku sigä ei linne mugošt mest, teiden tervhensana jäb teile.

⁷ Jägat neche pert՚he, sögat i jogat, midä teile anttas, sikš ku radnikale tös tarbiž maksta pauk. Algat kävugoi pertišpäi pert՚he.

⁸ Konz mänet lidnaha i teid sigä vastatas, sögat, midä teile taritas,

⁹ tervehtoitkat lidnan läžujid i sanugat kaikile: ‘Jumalan valdkund om lähenu teihe!’

¹⁰ No ku miččes-ni lidnas teid ei adivoičetagoi, ka mängat irdale i sanugat:

¹¹ ‘Mö pudištam pölün-ki, kudamb teiden lidnaspäi om tartnu meihe! No tekat, miše Jumalan valdkund om lähenu teihe!’

¹² Minä sanun teile: Sodomale linneb kebnemb sudanpäivän, mi necile lidnale.

¹³ Voi sindai, Horazin! Voi sindai, Vifsaida! Ku nene sured tegod, kudambad minä tegin teiden irdoil, olnuiži tehtud Tiras i Sidonas, niiden eläjad jo amu ribuiš i tuhkad päs oližiba käraudanus grähkišpäi.

¹⁴ Tirale i Sidonale sudanpäivän linneb kebnemb mi teile.

¹⁵ I muga sinä, Kapernaum, libutadud taivhazesai, linned tactud surman valdkundaha.

¹⁶ Ken kuleb teid, kuleb mindai, i ken käraudase teišpäi, käraudase minuspäi. No ken käraudase minuspäi, käraudase hänespäi, ken om mindai oigendanu.»

Openikad pördasoiš

¹⁷ Ned seičemekümne openikad pördihe ihastusiš i sanuiba: «Ižand, pahad henged-ki kundleba meid, konz käskem niile sinun nimel.»

¹⁸ Iisus sanui heile: «Minä nägin, kut soton lanksi taivhaspäi kut samalduz!

¹⁹ Minä andan teile valdan polkta küiden, skorpionoiden päle i vihanikan kaiken vägen päle, i ei ole nimidä, mi voiži tehta teile pahad.

²⁰ No algat ihastugoi necile, miše henged kundleba teid. Ihastugat sille, miše teiden nimed om kirjutadud taivhiže.»

Iisus ülenzoitab Jumalad

²¹ Siloi Iisus täutihe henges ihastusel i sanui: «Minä ülenzoitan sindai, Tatam, taivhan i man Ižand, sikš ku oled peitnu nene azjad melekahišpäi i openuzišpäi i avaidanu ned lapsenmeližile. Ka, Tatam, mugoine oli sinun hüvä taht.»

²² Hän kärauzihe openikoihe i sanui: «Minun Tat om andnu kaiken minei. Niken toine, vaiše Tat tedab, ken om Poig. Muga sidä-ki, ken om Tat, ei teda niken, vaiše Poig i se, kudambale Poig tahtoib avaita.»

²³ Iisus kärauzihe openikoihepäi i sanui vaiše heile: «Ozakahad oma ned sil՚mäd, kudambad nägeba sidä, midä tö näget!

²⁴ Minä sanun teile: äjad Jumalan sanankandajad i kunigahad tahtoiba nägištada necen, midä tö näget, no ei nähnugoi, i kulištada sen, midä tö kulet, no ei kulnugoi.»

Hüväsüdäimeline samarialaine

²⁵ Eraz käskištonopendai tahtoi kodvda Iisusad. Hän libui i küzui: «Opendai, midä minei tarbiž tehta, miše minä saižin jäl՚gestuseks igähižen elon?»

²⁶ Iisus sanui hänele: «Midä sanutas käskištos? Kut sinä iče sidä luged?»

²⁷ Mez՚ sanui: «Armasta Ižandad, ičeiž Jumalad, kaikel südäimel i kaikel hengel, kaikel vägel i kaikel melel, i ičeiž lähembašt, kut ičtaiž.»

²⁸ Iisus sanui: «Oikti sinä sanuid. Tege muga, siloi void eläda.»

²⁹ No mez՚, ku tahtoi ozutada, miše eläb käsköiden mödhe, ka sanui Iisusale: «A ken minun lähembaine om?»

³⁰ Iisus sanui hänele muga: «Üks՚ mez՚ astui Jerusalimaspäi Jerihonha, i razbainikad tacihe hänen päle. Hö heitiba hänel sobad-ki pälpäi i peksiba händast verhesai. Sid՚ hö läksiba i jätiba händast pol՚eläbad.

³¹ Sidä tedme putui mända ühtele papile, no hän nägištades necen mehen mäni siriči tošt tenröunadme.

³² Mugažo tegi levialaine, kudamb tuli sihe tahoze; konz hän nägišti mehen, hän-ki mäni siriči, tošt tenröunadme.

³³ No sid՚ tuli necidä tedme üks՚ samarialaine. Konz hän tuli sille tahole i nägišti mehen, hänele tegihe žal՚ händast.

³⁴ Hän mäni mehennoks, kastoi vinal hänen čapatesed, voidi pühävoil i sidoi ned. Sid՚ hän libuti mehen ičeze oslan sel՚gha, vei händast adivpert՚he i holdui hänes.

³⁵ Toižel homendesel lähttes hän oti ičeze kukroižespäi kaks՚ dinarijad, andoi adivpertin ižandale i sanui: ‘Pidä hol՚t hänes. Ku tarbiž enamban dengoid, minä andan möhemba, konz pördamoi.’

³⁶ Mittušt mel՚t oled, ken koumespäi oli lähembaine sille mehele, kudamb putui razbainikoiden käzihe?»

³⁷ Käskištonopendai sanui: «Se, kudamb oli hüväsüdäimeline i abuti hänele.» Iisus sanui: «Mäne, tege sinä-ki muga.»

Marfa i Maria

³⁸ Iisus astui edeleze ičeze openikoidenke i tuli ühthe külähä. Sigä eraz naine, kudamban nimi oli Marfa, kucui händast adivoihe.

³⁹ Marfal oli sizar, Maria. Hän ištuihe Iisusan jaugoihe i kundli hänen paginad.

⁴⁰ Marfal oli äi radod adivoičetades, hän tuli i sanui: «Ižand, ed-ik näge, miše minun sizar ei abuta minei adivoičetada? Käske hänele abutada minei.»

⁴¹ Iisus sanui hänele: «Marfa, Marfa, sinä rigehtid i holdud äjiš azjoiš.

⁴² A tarbhaine azj om vaiše üks՚. Maria valiči hüvän ozan, sidä hänel niken ei anasta.»