Joan 6 - Uz' Zavet

Iisus sötab vižtuhad mest

¹ Jäl՚ges necidä Iisus läksi Galilejajärven toižele polele. Sidä sanutihe völ Tiveriijärveks.

² Hänenke astui sur՚ rahvazkogo, sikš ku hö nägiba tundmuztegoid, kudambid hän tegi läžujile.

³ Iisus libui mägele i ištui sigä ičeze openikoidenke.

⁴ Evrejalaižiden Äipäivän praznik oli jo läheli.

⁵ Iisus kacuhti i nägišti, miše tuleb äi rahvast. Hän küzui Filippal: «Kus voižim ostta leibäd, miše sötta heid?»

⁶ Necen hän sanui miše kodvda Filippad, ved՚ iče jo tezi, midä tegiži.

⁷ Filip sanui: «Kahtelsadal dinarijal osttud leibäd ei täudu heile, miše kaikutte saiži hot՚ supalan.»

⁸ Siloi üks՚ openik, Simon Petran vel՚l՚ Andrei, sanui Iisusale:

⁹ «Tägä om prihaine, kudambal om viž՚ ozrleibäd i kaks՚ kalad. No kut necidä täuduiži mugomale surele artelile?»

¹⁰ Iisus sanui: «Käskkat kaikile išttas.» Siš tahos oli vihand norm, i mehed ištuihe maha. Heid oli läz vittuhad.

¹¹ Iisus oti leibäd, kiti Jumalad i andoi leibäd openikoile, i openikad jagoiba ned ištujile. Muga hän jagoi kalan-ki, i kaik saiba severdan, kuverdan hö tahtoiba.

¹² Konz kaik hö oliba külläižed, Iisus sanui openikoile: «Kerakat jänuded palaižed, miše nimidä ei mäniži uhtei.»

¹³ Hö tegiba muga, i vides ozrleibäspäi keraziba völ kaks՚toštkümne täut puzud paloid, kudambad oliba jänuded sömäta.

¹⁴ Konz mehed nägištiba, miččen tundmuztegon Iisus tegi, hö sanuiba: «Nece om todeks-ki se Jumalan sanankandai, kudambale tarbiž tulda mirhu.»

¹⁵ No Iisus riži, miše mehed tahtoiba vägel otta i tehta händast kunigahaks, i sikš hän möst läksi mägele üksnäze.

Iisus astub vetme

¹⁶ Konz tuli eht, openikad mäniba alahaks randale,

¹⁷ ištuihe veneheze i läksiba Kapernaumha, järven toižele polele. Oli jo pimed, a Iisus völ ei tulend heidennoks.

¹⁸ Tullei puhui kovas, i järvel oliba vahtosižed lainhed.

¹⁹ Konz hö oliba soudnuded jo kaks՚kümne viž vai koumekümne stadijad, hö nägištiba Iisusan, kudamb käveli järven lainhidme i läheni venehezepäi. Hö pöl՚gästuiba.

²⁰ No Iisus sanui: «Minä nece olen, algat varaikoi.»

²¹ Hö tahtoiba otta händast veneheze, no sid՚-žo veneh tuli randha, kuna hö ehtatihe-ki.

Elon leib

²² Toižel päiväl rahvazkogo völ-ki oli järven toižel randal. Mehed oliba nähnuded, miše sigä oli vaiše üks՚ veneh, kuna hänen openikad ištuihe, i miše Iisus ei ištnus sihe ühtes openikoidenke, a hö läksiba häneta.

²³ Tiveriadaspäi tuli toižid venehid sen sijannoks, kus Ižand oli kitnu Jumalad da sötnu rahvast leibäl.

²⁴ Konz hö nägištiba, miše Iisusad ei olend sigä i hänen openikoid-ki ei olend, mehed ištuihe venehiže i läksiba Kapernaumha ecmaha Iisusad.

²⁵ Hö löuziba Iisusan järven toižel polel i küzuiba hänel: «Ravvi, konz sinä tulid tänna?»

²⁶ Iisus sanui: «Todest tozi sanun teile: tö et eckoi mindai sikš, miše nägit tundmuztegoid, a sikš miše sait leibäd i söit külläks.

²⁷ Algat holdugoi sömäs, kudamb hapneb, a holdugat sömäs, kudamb nikonz ei hapne, a andab teile igähižen elon. Sidä sömäd andab teile Mehen Poig, sikš ku hänen päle Tat Jumal om pannu ičeze znaman.»

²⁸ Hö küzuiba: «Midä meile tarbiž tehta, miše meiden tegod oližiba Jumalan tegoin?»

²⁹ Iisus sanui: «Uskkat hänehe, kudamban Jumal om oigendanu. Nece om Jumalan tego.»

³⁰ Hö sanuiba Iisusale: «Miččen tundmuztegon sinä teged, miše mö nägištades sidä uskoižim sinuhu? Midä sinä teged?

³¹ Meiden tatad söiba rahvahatomas mas mannad, ninga ku Pühiš Kirjutusiš om sanutud: ‘Hän andoi taivhaspäi leibäd heile sömäks.’»

³² Neche Iisus sanui: «Todest tozi minä sanun teile: ei Moisei teile andand taivhaspäi leibäd, a minun Tat andab teile taivhaspäi todesišt leibäd.

³³ Jumalan leib om se, kudamb tuleb taivhaspäi i andab mirule elon.»

³⁴ Hö sanuiba: «Hüvä mez՚, anda meile kaiken aigan necidä leibäd.»

³⁵ Iisus sanui: «Minä olen elon leib. Ken tuleb minunnoks, ka ei linne nikonz näl՚gäs, i ken uskob minuhu, ka ei linne nikonz jomannäl՚gäs.

³⁶ No minä sanuin teile: tö olet nähnuded mindai, a üks՚kaik et uskkoi.

³⁷ Kaik ned, kudambid Tat minei andab, tuleba minunnoks, i sidä, kudamb tuleb minunnoks, minä en aja ičeinnopäi.

³⁸ Ved՚ minä en ole tulnu taivhaspäi tehmaha ičein tahtod, a tulin tehmaha minun Oigendajan, Tatan, tahtod.

³⁹ A Tatan, minun Oigendajan, taht om se, miše ei kadotada ni üht heišpäi, keda hän om andnu minei, a miše jäl՚gmäižel päiväl eläbzoitta heid kaikid.

⁴⁰ Minun Oigendai tahtoib, miše kaikuččel, kudamb nägeb Poigan i uskob hänehe, oliži igähine elo. Jäl՚gmäižel päiväl minä eläbzoitan händast.»

⁴¹ Evrejalaižed buraidaškanziba Iisusan päle sikš, miše hän sanui: «Minä olen se leib, kudamb tuli alahaks taivhaspäi.»

⁴² Hö sanuiba: «Ei-ik nece ole Iisus, Josifan poig? Mö tundem hänen tatad i mamad. Kut hän voib sanuda: ‘Minä tulin taivhaspäi’?»

⁴³ Iisus sanui neche: «Algat buraidagoi kesknetoi!

⁴⁴ Niken ei voi tulda minunnoks, ku Tat, kudamb om oigendanu mindai, ei to händast. Händast, kudamb tuleb, minä eläbzoitan jäl՚gmäižel päiväl.

⁴⁵ Jumalan sanankandajiden kirjutusiš om sanutud: ‘Hö kaik linneba opetud Jumalal.’ Kaikutte, kudamb om kundelnu Tatad i otnu südäimehe hänen opendusen, tuleb minunnoks.

⁴⁶ Ka, Tatad niken ei ole nähnu; vaiše hän, kudamb om lähtnu Jumalaspäi, om nähnu Tatan.

⁴⁷ Todest tozi sanun teile: ken uskob minuhu, hänel om igähine elo.

⁴⁸ Minä olen elon leib.

⁴⁹ Teiden tatad söiba rahvahatomas mas mannad, i üks՚kaik hö koliba.

⁵⁰ No nece leib tuleb taivhaspäi, i ken necidä söb, ei kole.

⁵¹ Minä olen nece eläb leib, kudamb om tulnu taivhaspäi. Ken söb necidä leibäd, eläškandeb igän. Leib, mittušt minä andan, om minun hibj. Minä andan sidä, miše mir voiži eläda.»

⁵² Siloi evrejalaižed ridleškanziba kesknezoi. Hö küzeliba: «Kut nece mez՚ voib antta ičeze hibjan meile sömäks?»

⁵³ Iisus sanui heile: «Todest tozi sanun teile: ku tö et sögoi Mehen Poigan lihad i et jogoi hänen vert, ka teiš ei linne elod.

⁵⁴ No ken söb minun lihad i job minun vert, hänel om igähine elo, i minä eläbzoitan händast jäl՚gmäižel päiväl.

⁵⁵ Minun liha om todesine söm՚, i minun veri om todesine jom.

⁵⁶ Ken söb minun lihad i job minun vert, püžub minus, i minä püžun hänes.

⁵⁷ Tat, kudamb om eläb, om oigendanu mindai, i kut minä san Tataspäi elon, muga sab minuspäi elon se, ken söb mindai.

⁵⁸ Nece om se leib, kudamb om tulnu alahaks taivhaspäi. Se om toinejitte mi manna, kudambad teiden tatad söiba: hö koliba, no ken söb necidä leibäd, eläškandeb igän.»

⁵⁹ Muga Iisus pagiži, konz openzi Kapernauman suimpertiš.

Openikoiden uskondad kodvdas

⁶⁰ Necen kulištades äjad hänen openikoišpäi sanuiba: «Mitte jüged pagin! Ken voib kundelta sidä?»

⁶¹ No Iisus tezi, miše hänen openikad buraidaba hänen päle, i sanui heile: «Nece-ik teid rändütab?

⁶² Midä linneb, ku tö nägištat, miše Mehen Poig libub sinna, kus hän ende oli!

⁶³ Vaiše Heng tegeb eläbaks, hibjaspäi ei ole nimittušt ližad. Ned sanad, kudambad minä olen teile sanunu, oma heng i elo.

⁶⁴ No teiden keskes om mugoižid, kudambad ei uskkoi.» Ved՚ Iisus tezi ezmässai, ked ei uskkoi i ken möb händast.

⁶⁵ Hän ližazi völ: «Sikš sanuin-ki teile, miše niken ei voi tulda minunnoks, ku Tatain ei anda necidä valdad hänele.»

⁶⁶ Jäl՚ges necidä äjad Iisusan openikoišpäi läksiba hänen sebraspäi i ei kävunugoi enamba hänenke ühtes.

⁶⁷ Iisus küzui nenil kahteltoštkümnel: «Tahtoit-ik tö-ki lähtta?»

⁶⁸ Simon Petr sanui hänele: «Ižand, kenennoks mö mänižim? Sinai oma igähižen elon sanad.

⁶⁹ Mö uskom i tedam, miše sinä oled Messia, eläban Jumalan Poig.»

⁷⁰ Iisus sanui heile: «Ved՚ minä iče teid valičin, kaikid kahttoštkümned. No üks՚ teišpäi om lemboi.»

⁷¹ Hän sanui sen Judan Iskariotan polhe, Simonan poigan polhe. Hän möhemba möi Iisusan, hot՚ oli üks՚ neniš kahtestoštkümnespäi.