Joan 5 - Uz' Zavet

Iisus tervehtoitab mehen Vifezdan kül՚bendsijas

¹ Necen jäl՚ghe oli evrejalaine praznik, i Iisus läksi Jerusalimha.

² Jerusalimas läz Lambazverajad oli kül՚bendsija, kudamban evrejankeline nimi oli Vifezda. Sen röunoidme oli viž pacazgalerejad,

³ i sigä venui äi läžujid: sogedoid, rambičijoid i ičeze kibul läžujid. Hö varastiba, miše vezi zavodiži bruncida.

⁴ Erašti Jumalan angel laskihe kül՚bendsijaha i bruncitoiti vet. Se, kudamb ezmäižen ehti vedhe bruncindan aigan, tegihe tervheks, hot՚ mitte kibu hänel oli.

⁵ Sigä oli mez՚, kudamb läžui jo koumekümne kahesa vot.

⁶ Iisus nägišti händast sigä venumas. Hän tezi, miše mez՚ jo amu läžub. Iisus küzui: «Tahtoid-ik tervehtuda?»

⁷ Läžui sanui: «Hüvä mez՚, minai ei ole nikeda, ken abutaiži minei mända vedhe, konz se bruncib. Kaiken, konz takain mända sinna, ken-se ehtib edel mindai.»

⁸ Iisus sanui hänele: «Libu, ota ičeiž magaduzsija i kävele.»

⁹ Mez՚ sid՚-žo tegihe tervheks, oti ičeze magaduzsijan i käveleškanzi. Se päiv oli sobat.

¹⁰ Muga evrejalaižiden pämehed sanuiba sille, kudamb tegihe tervheks: «Nügüd՚ om sobat, sinai ei ole valdad kantta sijad.»

¹¹ Mez՚ sanui heile: «Se, ken tegi mindai tervheks, sanui minei: ‘Ota ičeiž sija i kävele’.»

¹² Siloi hö küzuiba hänel: «Ken se mez՚ om, kudamb sanui sinei: ‘Ota ičeiž sija i kävele’?»

¹³ No tervnenu mez՚ ei tedand, ken se oli, sikš ku sigä oli äi rahvast, i Iisus kadoi heiden keskhe.

¹⁴ Möhemba Iisus vastsi mehen pühäkodiš i sanui hänele: «Sinä oled nügüd՚ terveh. Ala enambad tege grähkid, miše sinei ei tegižihe midä-ni hondombad.»

¹⁵ Mez՚ läksi sigäpäi i sanui evrejalaižiden pämehile, miše händast tegi tervheks Iisus.

¹⁶ Evrejalaižed zavodiba küksta Iisusad i tahtoiba surmita händast, sikš ku hän tegi mugošt sobatan.

¹⁷ No Iisus sanui heile: «Minun Tatain radab tähäsai, radan minä-ki.»

¹⁸ Necen tagut evrejalaižiden pämehed völ enamban tahtoškanziba rikta Iisusad. Ved՚ hän ei murendand vaiše sobatkäsköd, hän sanui völ Jumalan ičeze tataks i tegi necil ičtaze Jumalan vuiččeks.

Jumalan Poigan vald

¹⁹ Iisus sanui evrejalaižiden pämehile muga: «Todest tozi sanun teile: Poig ei voi tehta nimidä ičesazepäi, hän tegeb vaiše sidä, midä nägeb, miše tegeb hänen Tataze. Midä Tat tegeb, sidä tegeb mugažo Poig.

²⁰ Tat armastab Poigad i ozutab hänele kaiken, midä iče tegeb. Hän ozutab Poigale völ-ki surembid tegoid, mugomid, miše tö lanktet čudho.

²¹ Ninga ku Tat eläbzoitab kollijoid i andab heile elon, muga Poig-ki andab elod, kenele tahtoib.

²² I Tat iče ei sudi nikeda, a om andnu kaiken sudanvaldan Poigale,

²³ miše kaik arvostaižiba Poigad, kut arvostaba Tatad. Ken ei arvosta Poigad, ka ei arvosta Tatad-ki, kudamb om oigendanu Poigan.

²⁴ Todest tozi sanun teile: se, ken kuleb minun sanad i uskob minun Oigendajaha, hänel om igähine elo. Hän ei linne suditud, vaiše om sirdnus surmaspäi eloho.

²⁵ Todest tozi sanun teile: tuleb aig – i se om jo tulnu – konz kollijad kulištaba Jumalan Poigan änen. Ned, ked sidä kulištaba, eläškandeba.

²⁶ Kut Tat om elon purde, muga hän om tehnu Poigaspäi-ki elon purtken.

²⁷ Tat om mugažo andnu hänele sudanvaldan, sikš ku hän om Mehen Poig.

²⁸ Algat čududelgoiš! Tuleb aig, konz kaik, ked venuba kaumoiš, kulištaba hänen änen

²⁹ i libuba kaumoišpäi. Ned, ked oma tehnuded hüväd, eläbzuba i saba igähižen elon. Ned, ked oma tehnuded pahad, eläbzuba, i heid sudiškatas.»

Jumalan Poigan valdan ozutajad

³⁰ «Minä en voi tehta nimidä ičesainpäi. Minä sudin sen mödhe, midä kulen, i minun sud om oiged, sikš ku minä en eci ičein tahtod, no vaiše Tatan tahtod, hänen, kudamb oigenzi mindai.

³¹ I ku minä iče todištan ičein polhe, ka minun todištuz ei ole mugoine arvokaz.

³² No minun polhe todištab toine, i minä tedan, miše se todištuz, kudamban hän andab minun polhe, om tozi.

³³ Tö oigenzit mehid Joannannoks, i hän sanui toden minun polhe.

³⁴ Minei ei tarbiž mehen todištust, no sanun necen sikš, miše tö saižit päzutandan.

³⁵ Joan oli palab hoštai lamp, i tö tahtoit vähäižen ihasteldas sen lämoiš.

³⁶ Minai om todištuz, kudamb sanub minun polhe enamban, mi Joannan sanad: ned tegod, kudambid Tat om andnu minei radoks. Ned tegod, kudambad minä tegen, todištaba, miše Tat om oigendanu mindai.

³⁷ Mugažo iče Tat, minun Oigendai, om todištanu minun polhe. Tö nikonz et olgoi kulnuded hänen än՚t, nikonz et olgoi nähnuded hänen modod,

³⁸ hänen sanad ei püžugoi teiš, sikš ku tö et uskkoi hänele, kudamban hän om oigendanu.

³⁹ Ka, tö tarkašti luget Pühid Kirjutusid, sikš miše meletat löuta neniden kal՚t igähižen elon – a ned ved՚ minun polhe todištaba.

⁴⁰ No tö et tahtoigoi tulda minunnoks, miše sada elon.

⁴¹ Minä en eci kitust mehišpäi.

⁴² Minä tedan teid: tö et armastagoi Jumalad.

⁴³ Minä tulin Tatain nimes, no tö et vastnugoi mindai. No ku ken-se toine tuleb ičeze nimes, ka siloi tö vasttat händast.

⁴⁴ Ka kutak tö voižit uskta! Tö varastat kitust toine toižespäi, a et eckoi sidä kitust, kudamb tuleb üksjaižes Jumalaspäi.

⁴⁵ Algat meletagoi, miše minä väritaškanden teid Tatan edes. Teiden väritai om Moisei, hän, kudambaha tö nadeitoiš.

⁴⁶ No ku tö uskoižit Moisejale, ka uskoižit mugažo minei-ki – minun polhe hän om kirjutanu.

⁴⁷ No ku tö et uskkoi hänen kirjutusihe, ka kutak voižit uskta minun sanoihe!»