Toine kirjeine korinfalaižile 13 - Uz' Zavet

Jäl՚gmäižed nevondad da tervhutesed

¹ Nügüd՚ minä tulen teidennoks koumanden kerdan, sikš ku «kaikutte azj pidab vahvištoitta kahten vai koumen todištajan sanal».

² Olen edel teile sanunu i sanun völ kerdan – muga kuti toižen kerdan teidenno oldes sanuin, a nügüd՚ oldes edahan kirjutan – grähkiden tegijoile da kaikile toižile: konz tulen udes, ka en žalleičeškande nikeda.

³ Ved՚ tö tahtoit nägištada, tozi-k minun kal՚t pagižeb Hristos. Teile Hristos ei ole vägetoi. Teiden keskes hän ozutab ičeze vägen.

⁴ Hot՚ hän oli vägetoi, konz händast nagloitihe ristha, no hän eläb Jumalan vägel. Mö-ki olem vägetomad ühtes hänenke, no mö eläškandem ühtes hänenke Jumalan vägel.

⁵ Kackat hüvin, elät-ik tö uskondas? Kackat tarkemba. Jose tö et nähkoi, miše Iisus Hristos om teiš? Ku nece ei ole muga, ka tö-ki et olgoi nene, miččin teile pidaiži olda.

⁶ Nadeimoi, miše tö tedištat: mö olem nene, kenen meile pidab-ki olda.

⁷ No mö pakičem Jumalad, miše tö et tegiži nimidä pahad. Em sikš pakikoi, miše ozutada ičtamoi mugoižin, miččin pidab olda, a pakičem sikš, miše tö tegižit hüväd, hot՚ mö oližim-ki mugomin, miččin meile ei pidaiži olda.

⁸ Mö em olgoi vägevad tot vasthapäi, olem vägevad toden polel.

⁹ Mö olem hüviš meliš, konz mö olem vägetomad, a tö – vägevad. Ved՚ siš mö loičem-ki, miše tö tegižitoiš kaikes parembikš.

¹⁰ Sikš minä kirjutan-ki edahanpäi, miše tuldes teidennoks ei pidaiži ozutada teile kovad valdad, kudamban minei om andnu Ižand. Sen valdan hän om andnu minei sauvomaha, a ei murendamha.

¹¹ I lopuks, velled, sanun: olgat hüviš meliš, tehkat melenke kaik ičetoi azjad, kundelkat nevondoid, olgat üks՚meližed, elägat kožmuses, siloi armastusen da tüništoitusen Jumal linneb teiden keskes.

¹² Tervehtagat toine tošt pühäl tervehtusel. Kaik uskondvelled oigendaba teile tervhuzid.

¹³ Olgha teidenke kaikidenke meiden Ižandan Iisusan Hristosan armod da Tatan Jumalan armastuz da ühtenzoitkaha teid Pühä Heng. Amin՚.