Ezmäine kirjeine fessalonikalaižile 2 - Uz' Zavet

Pavlan rad Fessalonikas

¹ Tö iče-ki tedat, velled, miše meiden tulend teidennoks ei olend ližatoi.

² Hot՚ meid Filippas oli kükstud da nagrdud, kut tö tedat-ki, no meiden Jumal andoi meile rohktust sanelda teile hänen hüväd vestid mugomas sures vastustuses.

³ Konz mö kucum mehid uskmaha Jumalaha, ka mö em kelastagoi, meiden meletused ei olgoi paganad, mö em tahtoigoi manitada nikeda.

⁴ Jumal om kacnu meid mugoižikš, ked voiba sanelda hüväd vestid, ka mö sanelem-ki sidä, no em sikš, miše olda mel՚he rahvahale, a Jumalale, kudamb tedab, mi meiden südäimiš om.

⁵ Mö nikonz em olgoi pagižnuded čomil sanoil, sen tö tedat; em olgoi ecnuded peitoiči ičelemoi hüväd, Jumal om sen todištai.

⁶ Mö em olgoi ecnuded rahvahaspäi ülenzoitust, em teišpäi, em toižišpäi,

⁷ hot՚ oližim voinuded Hristosan apostolan oldes tehtas surikš. A mö olim teiden keskes lämänsüdäimeližed, mugoižed, kut mam, kudamb imetab da kazvatab ičeze lapsid.

⁸ Mö armastim teid muga äjan, miše olim vaumhed andmaha teile Jumalan hüvän vestin ližaks ičtamoi-ki: mugoižikš armhikš tö meile tegitoiš.

⁹ Ved՚ tö muštat, velled, meiden jügedoid radoid. Konz sanelim teile Jumalan hüväd vestid, radoim öd i päiväd, miše sada paukad da ei jügenzoitta teiden elod.

¹⁰ Tö da völ Jumal olet todištajad, miččed puhthad, oiktad da vigatomad olem olnuded mö uskojiden edes.

¹¹ Iče-ki tö tedat, kut mö kaikuttušt teišpäi, kut tat ičeze lapsid,

¹² pagištoitim, rohkenzoitim i pakičim lujas, miše tö eläižit mugošt elod, mitte om mel՚he Jumalale, kudamb om kucnu teid ičeze valdkundaha da korktan arvon hoštoteshe.

¹³ Mö väzumata kitäm Jumalad völ siš, miše tö uskoit sihe sanaha, kudamban kulištit meišpäi. Tö otit sen sanan südäimehe, et kuti mehiden sanan, a kuti Jumalan sanan – mitte se todeks om-ki – i se sana radab teiš, uskojiš.

¹⁴ Velled, teile om tehnus mugažo, kut Judejas tegihe Jumalan uskondkundile, ked eläba Hristosas Iisusas. Teiden ičetoi man mehed oma ahtištanuded teid mugažo, kut evrejalaižed – sigälaižid uskojid.

¹⁵ Evrejalaižed oma surmitanuded Ižandan Iisusan i hänen sanankandajid; hö oma lujas ahtištanuded meid-ki. Heiden azjad ei olgoi Jumalale mel՚he i tegeba heid kaiken mirun vihanikoikš.

¹⁶ Hö telustaba meile, konz mö sanelem hüväd vestid Jumalad tundmatomile rahvahile, ku ei tahtoigoi, miše ned voižiba päzutadas. Muga hö vaiše täutaba ičeze grähkiden märad. No lopuks Jumalan viha sabutab heid.

Pavel tahtoib tulda kävumaha Fessalonikaha

¹⁷ Velled, konz meid erigoittihe teišpäi – ei südäimespäi, a sil՚mišpäi – völ enamban mö tusttuim teid i tahtoim nägištada.

¹⁸ Sikš olem tahtoinuded tulda teidennoks – minä, Pavel, kerdan dai toižen olen himoičenu tehta muga – vaiše meile telusti soton.

¹⁹ Kenak om meiden nadei, ihastuz da ülendeluz meiden Ižandan Iisusan Hristosan edes hänen tulendpäivän, ku et tö?

²⁰ Ved՚ tö olet meiden ülendeluz da ihastuz.