Ezmäine kirjeine korinfalaižile 10 - Uz' Zavet

Algat kumarkatoiš tühjile jumaloile

¹ Velled, tahtoižin johtutada teile: kaik meiden tatad oliba pil՚ven al, i kaik hö mäniba meres läbi.

² Heid kaikid valatadihe pil՚ves da meres Moisejan mehikš.

³ Hö kaik söiba sidä-žo üht hengelišt sömäd

⁴ da joiba sidä-žo üht hengelišt jomad. Ved՚ hö joiba siš hengeližes kal՚l՚os, kudamb oli heidenke; i nece kal՚l՚ oli Hristos.

⁵ No enambad heišpäi ei olnugoi Jumalale mel՚he, sikš saiba surman rahvahatomas mas.

⁶ Nece tegihe meile ozuteseks: meile ei pida navedida pahad, muga kut hö tegiba.

⁷ Algat kumarkatoiš tühjile jumaloile, kut tegiba necen erased meiden ezitatoišpäi. Ved՚ om kirjutadud: «Hö ištuihe sömha da jomha, a sid՚ libuiba kargaidamha ümbri ičeze jumaloiš.»

⁸ Meile ei pidaiži eläda vedeluzelod, kut eliba erased heišpäi; heid koli ühtel päiväl kaks՚kümne koume tuhad henged.

⁹ Meile ei pida mugažo kodvda Hristosan tirpandad, kut tegiba erased heišpäi, a sid՚ koliba küiden kokaidusihe.

¹⁰ Algat äjad buraikoi, kut buraižiba erased heišpäi; heid rikoi surman angel.

¹¹ Kaik, midä tegihe heile, om kuti ozutez, i om kirjutadud openduseks meile; ved՚ mö eläm jäl՚gmäšt aigad.

¹² Se, ken uskob, miše seižub vahvas, ka pidägahas, miše ei langeta!

¹³ Konz teid manitadas, ka muštkat, muga manitadas kaikid rahvahid. No Jumalale voib uskta, hän ei anda manitada teid ülimärašti. Ühtes manitusidenke hän ozutab teile päzundan-ki, i muga tö voit tirpta.

¹⁴ Armhad velled, olgat eriži tühjiš jumaloišpäi.

¹⁵ Pagižen teile, kut melekahile mehile. Meletagat iče, miš pagižen.

¹⁶ Ei-ik pühän ehtlongin mal՚l՚, kudambas mö kitäm Jumalad, ühtenzoita meid Hristosaha hänen veres? I ei-ik leib, kudambad mö lohkaidam, ühtenzoita meid Hristosan hibjaha?

¹⁷ Leib om üks՚, ka mö-ki olem üks՚ hibj, hot՚ meid om äi, sikš ku mö kaik lohkaidam necidä üht leibäd.

¹⁸ Kackat Izrail՚an rahvahaze! Ei-ik nene, ked söba altarile pandud žertvlihad, ühtenzoitasoiš Jumalaha?

¹⁹ Ka midä tahtoin sanuda? Sidä-k, miše žertvlihan panend altarile vai nene tühjad jumalad midä-se znamoičeba?

²⁰ Ei, azj om siš, miše tühjiden jumaloiden kumardelijad toba žertvoid pahoile hengile, a ei Jumalale, a minä en tahtoi, miše tö oližit ühtes pahoiden hengidenke.

²¹ Tö et voigoi joda Ižandan mal՚l՚aspäi da pahoiden hengiden mal՚l՚aspäi: et voigoi olda sen-žo ühten aigan Ižandan sömlaudan taga da pahoiden hengiden sömlaudan taga.

²² Vai tahtoim-ik käregoitta Ižandad? Jose mö olem händast vägevambad?

Tehkat kaik Jumalan ülenzoituseks

²³ «Kaikehe minai om vald», – no ei kaik ole hüvä. «Kaikehe minai om vald», – no ei kaik vahvišta.

²⁴ Algha niken eckoi ičeleze hüväd, a kaikutte eckaha sidä, mi om hüvä toižile.

²⁵ Sögat kaiked, midä lihalaukoiš mödas, algat küzelkoi sen lihan polhe nimidä, ka et mängoi ičetoi henged vasthapäi.

²⁶ «Ižandan om ma i kaik, midä sil om.»

²⁷ Ku ken-ni, kudamb ei usko, kucub teid adivoihe, i tö tahtoit sinna mända, ka algat küzelkoi ičtatoi, sögat kaiked, midä teile anttas.

²⁸ No ku ken-ni sanub teile: «Nece om žertvliha tühjile jumaloile», algat sögoi sidä hänen tagut, ken necen sanui, da hengen tagut. Ved՚ Ižandan om ma i kaik, midä sil om.

²⁹ En pagiže teiden henges, a sen toižen, kudamb muga sanui. Ka mikš toižen mehen hengele pidaiži märita minun valdad?

³⁰ Ku minä kitän Jumalad sömäs, mikš mindai lajiškatas siš, miš minä kitän?

³¹ Ved՚ tö söt i jot, i teget völ midä-ni, ka tehkat kaik Jumalan ülenzoituseks.

³² Elägat muga, miše ei abidoitta evrejalaižid, grekalaižid i Jumalan uskondkundad.

³³ Minä-ki opendamoi kožudas kaikidenke kaikiš azjoiš, en eci ičelein hüväd, a ecin toižile, miše hö päzuižiba grähkišpäi.