Вәгазьче 1 - Изге Язма

¹ Иерусалимдә патша булып торган Давыт углының – Вәгазьченең сүзләре.

Барысы да фани дөнья мәшәкате генә

² – Барысы да фани, – дигән Вәгазьче, – барысы да фани дөнья мәшәкате генә!

³ Кояш астында чиккән авыр хезмәтеннән кешегә ни файда?!

⁴ Буын арты буын алышына тора, ә дөнья – мәңгелек.

⁵ Кояш калка да бата, аннары яңадан калыккан урынына ашыга.

⁶ Җил көньякка, аннары төн ягына карап исә, үз юлыннан бөтерелә-бөтерелә хәрәкәт итә, шулай үз юлы белән әйләнеп йөри.

⁷ Барлык елга-сулар диңгезгә коя, әмма диңгез тулып ташымый; сулар кабат башланган җирләренә әйләнеп кайта, яңадан инеш-елга булып ага башлый.

⁸ Бөтен нәрсә мәшәкать белән тулы – адәм баласы бөтенесен сөйләп бетерә алмый; карап-карап та, күзе туймый, күпме тыңласа да, ишеткәннәре белән колагы тулмый.

⁹ Моңарчы булганнар аннан соң да кабатланачак – нәрсә эшләнгән булса, шул эшләнәчәк; кояш астында бернинди дә яңа нәрсә юк.

¹⁰ Кайчак әйтәләр: «Кара, менә монысы яңа нәрсә!» – диләр, әмма ул да безгә кадәрге заманнарда инде бер булган нәрсәдер.

¹¹ Электә булган хәтердә калмаган, моннан соң буласы да киләчәк буынның хәтерендә сакланмаячак.

¹² Мин, Вәгазьче, Иерусалимдә Исраил патшасы идем;

¹³ һәм мин, бөтен йөрәк дәртемне сарыф итеп, күк астында булган бар нәрсәне акылым белән җентекләп өйрәндем һәм сынап карадым; бу авыр хезмәт-мәшәкатьне адәм баласына Аллаһы Үзе күндергән.

¹⁴ Мин кояш астында эшләнгән эшләрнең барысын да күрдем һәм аларның бөтенесе дә фани һәм бушка җил куу икәнлегенә төшендем.

¹⁵ Кәкре булганны – турайтып, гамәлдә булмаганны санга алып булмый.

¹⁶ Мин күңелемнән болай дидем: менә мин үземә кадәр Иерусалимдә хакимлек иткәннәрнең һәммәсеннән күбрәк шөһрәт һәм акыл казандым, минем йөрәгем күп гыйлем һәм зирәклек туплады.

¹⁷ Мин бөтен тырышлыгымны акыл җыюга, дуамаллык һәм ахмаклыкны танып белүгә сарыф иттем; тик моның да бушка җил куу гына икәнлеген аңладым.

¹⁸ Зур акылның хәсрәте дә зур; гыйлемен арттыручы үзенең кайгы-хәсрәтен дә арттыра.