สุภาษิต 11 - พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 19401 ตราชูขี้ฉัอนั้นพระยะโฮวาทรงสะอิดสะเอียน; แต่ลูกตุ้มที่ครบถ้วนเป็นที่ชื่นชมแก่พระองค์. 2 เมื่อความจองหองมาถึง ความละอายก็มาด้วย; แต่ปัญญาย่อมอาศัยอยู่กับผู้ถ่อมลง. 3 ความสุจริตของคนตรงนั้นจะนำเขาไปให้ถูกทาง; แต่การลวงให้หลงผิดของคนเจ้าเล่ห์จะทำลายเขาเสีย. 4 ทรัพย์สมบัติจะไม่เป็นประโยชน์ในวันพระพิโรธ; แต่ความชอบธรรมจะช่วยให้พ้นจากความตาย. 5 ความชอบธรรมของคนดีรอบคอบย่อมปราบทางของเขาให้ตรง; แต่คนชั่วจะล้มลงเพราะความชั่วของเขาเอง. 6 ความชอบธรรมของคนตรงจะช่วยเขาให้พ้น; แต่คนเจ้าเล่ห์ทั้งหลายจะติดมันเพราะความชั่วของตน. 7 เมื่อคนชั่วตายแล้ว, ความมุ่งหวังของเขาจะตายไปด้วย; คือความหวังของคนอสัตย์อธรรมก็จะพินาศไป. 8 ผู้ชอบธรรมย่อมรอดพ้นจากความยากลำบาก; และคนชั่วก็มารับทุกข์แทนเขา. 9 ผู้ที่ไม่มีพระเจ้ามันจะทำลายเพื่อนบ้านด้วยปากของเขา; แต่ความรู้เท่าถึงการจะพาให้คนชอบธรรมรอดพ้น. 10 ครั้นคนชอบธรรมเป็นปกติราบรื่นบ้านเมืองชื่นชมยินดี; และเมื่อฝ่ายชั่วพินาศลงก็มีเสียงโห่ร้องยินดี. 11 โดยพรของคนตรงบ้านเมืองก็จำเริญขึ้น; แต่ปากของคนชั่วเป็นที่บ้านเมืองทรุดลง. 12 บุคคลที่ชังเพื่อนบ้านของตนคือคนไม่มีปัญญา; แต่บุคคลผู้เข้าใจแล้วย่อมสงบปากของตน. 13 คนใดที่เที่ยวพูดปากบอนย่อมเผยความลับให้แพร่งพรายไป; แต่คนใดที่มีใจสัตย์ซื่อย่อมปกปิดความนั้นเสีย. 14 ที่ไหนที่ไม่มีผู้มีปัญญาประชาชนย่อมล้มเสียไป; แต่เมื่อมีที่ปรึกษามากหลาย ณ ที่นั่นก็ปลอดภัย. 15 คนใดที่รับประกันคนที่ตนไม่รู้จักนั้นย่อมจะได้รับความเจ็บใจ; แต่คนใดชังการรับประกันนั้นย่อมมีหลักมั่นคง. 16 สตรีผู้มีอัธยาศัยดีงามย่อมได้รับเกียรติ. ฝ่ายชายหน้าเลือดย่อมได้แต่สินทรัพย์. 17 ชายผู้เมตตาย่อมทำดีให้เกิดแก่วิญญาณของเขาเอง; แต่คนที่ดุร้ายย่อมทำความเดือดร้อนแก่เนื้อหนังของตนเอง. 18 คนชั่วได้รับผลค่าจ้างเป็นสิ่งที่หลอกลวง; แต่ผู้ที่หว่านความชอบธรรมย่อมได้รับบำเหน็จยั่งยืน. 19 บุคคลผู้แน่แน่วในความชอบธรรมจะได้ชีวิต; และบุคคลผู้ติดตามความชั่วย่อมทำให้เกิดความตายแก่ตนเอง. 20 คนทั้งหลายที่มีใจหลงผิดเป็นที่สะอิดสะเอียนแก่พระยะโฮวา: แต่คนทั้งหลายที่ประพฤติรอบคอบเป็นที่ชื่นชมยินดีแก่พระองค์. 21 จับมือขันต่อได้เทียวว่า คนบาปจะไม่ถูกลงโทษนั้นหามิได้: แต่พงศ์พันธุ์ของคนชอบธรรมจะมีผู้ช่วยให้รอดพ้น. 22 สตรีรูปงามแต่ปราศจากสติรอบคอบก็เหมือนกับแหวนทองอันประดับไว้ที่จมูกหมู. 23 ความอยากได้ของคนชอบธรรมนั้นล้วนแต่ดี; แต่ความหวังได้ของคนชั่วนั้นก็คือพระพิโรธ. 24 ยิ่งจ่ายทรัพย์ๆ ก็ยิ่งทวีขึ้น; ยิ่งหวงทรัพย์ที่ควรจ่าย, ก็ยิ่งทำให้ทรัพย์หมดไปถึงขัดสน. 25 คนที่มีศรัทธามักบริจจาคจะสมบูรณ์; และผู้ใดที่รดน้ำให้ความชุ่มชื่นแก่เขา ตัวเองก็จะได้รับการรดน้ำดุจกัน. 26 บุคคลผู้กักข้าวไว้ไม่ขายในเวลากันดารประชาชนจะด่าแช่งเขา; แต่คนที่ขายให้จะได้พรมาสวมศีรษะเขา. 27 บุคคลที่เพียรแสวงหาความดีย่อมแสวงหาความชอบ; แต่บุคคลผู้ค้นคว้าหาความบาป, ความชั่วบาปก็จะพลันมาสู่ตน. 28 บุคคลผู้ไว้วางใจในทรัพย์สินของตนจะล้มคะมำลง; แต่คนชอบธรรมจะจำเริญวัฒนาดุจดังใบไม้อันเขียวสด. 29 บุคคลผู้นำความเดือดร้อนให้แก่ครัวเรือนของตัวเองจะได้รับลมเป็นมรดก; และคนโฉดเขลาจะเป็นทาสของคนมีปัญญา. 30 ผลของคนชอบธรรมก็คือต้นไม้แห่งชีวิต; และบุคคลผู้มีปัญญาย่อมมีชัยแก่วิญญาณหลายดวง. 31 นี่แน่ะเมื่อคนชอบธรรมจะต้องรับโทษในโลกนี้แล้ว; คนชั่วและคนบาปจะได้รับโทษมากยิ่งกว่านั้นสักเท่าใด! |
พระคริสตธรรมคัมภีร์ ภาคพันธสัญญาเดิมและใหม่ ฉบับ 1940 สงวนลิขสิทธิ์ 1940 โดยสมาคมพระคริสตธรรมไทย The Holy Bible – Thai 1940 Copyright ©1940 Thailand Bible Society
Thailand Bible Society