สุภาษิต 10 - พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 19401 สุภาษิตของซะโลโม: บุตรที่มีปัญญาย่อมทำให้บิดาปลื้มใจยินดี; แต่บุตรโง่เขลาย่อมเป็นที่หนักอกแก่มารดาตน. 2 ทรัพย์สมบัติได้มาจากการทุจจริตก็หาคุณประโยชน์มิได้: แต่ความชอบธรรมย่อมช่วยให้พ้นจากความตาย. 3 พระยะโฮวาจะไม่ทรงปล่อยให้วิญญาณของคนชอบธรรมหิวกระหาย; แต่พระองค์ทรงขัดขวางความโลภของคนชั่วข้าย. 4 บุคคลผู้ทำการด้วยมือเกียจคร้านย่อมยากจนลง; แต่มือซึ่งขยันมันแข็งกระทำให้เกิดความมั่งคั่ง, 5 บุคคลผู้สะสมไว้ในฤดูร้อนก็เป็นบุตรที่มีปัญญา; แต่บุคคลผู้หลับใหลในฤดูเกี่ยวเก็บก็เป็นบุตรที่เป็นเหตุให้ได้รับความอับอาย. 6 พรอยู่เหนือศีรษะของคนชอบธรรม; แต่คำหยาบช้าท่วมอยู่ที่ปากของคนชั่ว. 7 การระลึกถึงผู้ชอบธรรมย่อมนำมาซึ่งความสุข; แต่ชื่อเสียงของคนชั่วนั้นย่อมเสื่อมเสียไป. 8 ผู้ที่มีใจประกอบด้วยปัญญาย่อมรับเอาพระบัญญัติ; แต่คนปากร้ายย่อมล้มคะมำลง. 9 บุคคลผู้ใดเดินไปตามทางซื่อตรงย่อมเดินอย่างไว้ใจได้; แต่บุคคลผู้หลงไปนั้นทางของเขาจะได้ประจักษ์แจ้ง. 10 บุคคลผู้ขยิบหูขยิบตาย่อมเป็นเหตุให้เกิดทุกข์; แต่ผู้ที่ปากร้ายย่อมล้มคะมำลง. 11 ปากของคนชอบธรรมนั้นเป็นน้ำพุแห่งชีวิต; แต่คำหยาบช้าท่ามอยู่ที่ปากของคนชั่ว. 12 ความเกลียดชังย่อมส่งเสริมการทะเลาะวิวาทให้เกิดขึ้น; แต่ความรักย่อมปกปิดสรรพความผิด. 13 ปัญญาย่อมพบได้ที่ริมฝีปากของบุคคลผู้เห็นแจ้งแล้ว; แต่แส้มีไว้สำหรับคนที่ไร้ความเข้าใจ. 14 คนมีปัญญาย่อมสะสมความรู้ไว้; แต่ปากของคนโฉดย่อมเกิดหายนะทันที. 15 ความมั่งคั่งของเศรษฐีคือเมืองที่มั่นคงของเขา; ความหายนะของคนอนาถาก็คือความยากจนของเขา. 16 การงานของคนชอบธรรมย่อมพาไปสู่ชีวิต; แต่การทวีผลงานของคนชั่วย่อมนาไปสู่ความบาป. 17 บุคคลผู้อยู่ในคำสั่งสอนย่อมอยู่ในทางของชีวิต; แต่บุคคลผู้ละเลยคำตักเตือนย่อมหลงไป. 18 บุคคลผู้ซ่อนการเกลียดชังไว้ย่อมเป็นคนที่มีริมฝีปากมุสา; และบุคคลผู้กล่าววาจาใส่ร้ายคนอื่นก็เป็นคนโฉดเขลา. 19 การพูดมากมักมีความผิด; แต่ผู้ที่ยับยั้งริมฝีปากของตนย่อมประพฤติเป็นคนมีปัญญา. 20 ลิ้นของผู้ชอบธรรมเป็นเหมือนอย่างเงินเนื้อแท้; ใจของคนชั่วมีค่าน้อยนิดเดียว. 21 ลิ้นของผู้ชอบธรรมย่อมเลี้ยงบำรุงคนไว้เป็นอันมาก; แต่คนโฉดย่อมตายไปเพราะขาดความเข้าใจ. 22 พระพรของพระยะโฮวากระทำให้เกิดความมั่งคั่ง; และพระองค์จะไม่เพิ่มความทุกข์ยากให้เลย. 23 คนโฉดทำการชั่วเหมือนเป็นกีฬาสนุก; เช่นเดียวกับผู้ที่มีความเข้าใจชอบปัญญา. 24 ความหวาดกลัวของคนชั่วจะมาทับถมตัวเขาไว้; และความปรารถนาของคนชอบธรรมก็จะทรงโปรดให้สมประสงค์. 25 เมื่อพายุร้ายแรงผ่านไปแล้ว, คนชั่วก็จะไม่มีเหลือ; แต่คนชอบธรรมคงเป็นฐานถาวรชั่วกัลปาวสาร. 26 น้ำส้มทำให้เข็ดฟัน, และควันทำให้แสบตาฉันใด, คนเกียจคร้านย่อมทำให้คนที่ใช้เขาเข็ดรำคาญฉันนั้น. 27 ความยำเกรงพระยะโฮวาย่อมเพิ่มเติมวันคืนแห่งอายุ: แต่ปีเดือนของคนชั่วจะสั้นเข้า. 28 ความหวังใจของคนชอบธรรมจะเป็นที่ให้ปีติยินดี แต่ความมุ่งหวังของคนชั่วจะพินาศไป. 29 ทางของพระยะโฮวาเป็นป้อมของคนตรง; แต่เป็นความพินาศแก่ผู้ประพฤติชั่ว. 30 ผู้ชอบธรรมจะไม่ถูกกำจัดออกไป; แต่คนชั่วจะอาศัยอยู่ในแผ่นดินโลกไม่ได้. 31 ปากของคนชอบธรรมย่อมผลิปัญญาออกมา; แต่ลิ้นที่ลวงให้หลงผิดนั้นจะถูกตัดออกเสีย. 32 ริมฝีปากของผู้ชอบธรรมรู้จักพูดในสิ่งพอหูคน; แต่ปากของคนชั่วนั้นพูดแต่สิ่งที่หลงผิด |
พระคริสตธรรมคัมภีร์ ภาคพันธสัญญาเดิมและใหม่ ฉบับ 1940 สงวนลิขสิทธิ์ 1940 โดยสมาคมพระคริสตธรรมไทย The Holy Bible – Thai 1940 Copyright ©1940 Thailand Bible Society
Thailand Bible Society