โยบ 17 - พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 19401 “ชีวิตของข้าฯ ก็จะหมดไป, อันเวลาของข้าฯ ก็จะสาปศูนย์ไป, หลุมฝังศพก็คอยท่าข้าฯ อยู่. 2 แท้จริงผู้เยาะเย้ยก็อยู่กับข้าฯ นี่เอง, และตาของข้าฯ จำเป็นต้องดูการเย้ยหยันของเขา 3 “นี่แหละ, โปรดทรงให้คำมั่นสัญญาไว้เป็นที่รับประกันระหว่างข้าฯ กับพระองค์. มีใครไหมที่จะมาจับมือตกลงกับข้าฯ ? 4 เพราะพระองค์ได้ปิดใจพวกนี้ไว้ไม่ให้เข้าใจ. ดังนั้นพระองค์จะไม่ทรงยกชูเขาขึ้นเลย. 5 ผู้ที่ได้เหยียดเพื่อนของเขาลงเป็นเหยื่อ, และทำให้ตาลูกหลานของเขาบอดไป. 6 พระองค์ได้ทรงทำให้ข้าฯ เป็นขี้ปากของคนทั่วไป, และใครๆ ก็พากันถ่มน้ำลายรดหน้าข้าฯ. 7 ตาของข้าฯ ก็มืดไปด้วยความทุกข์, และอาการกายทั้งหลายของข้าฯ ก็ผอมดุจเงา. 8 ผู้ชอบธรรมก็อัศจรรย์ใจด้วยเหตุการณ์นี้, และผู้หาผิดมิได้ตื่นเต้นใส่โทษคนไม่มีพระเจ้า. 9 ส่วนผู้ชอบธรรมนั้นก็ยิ่งพยายามเดินตามทางของเขา, และผู้ที่มีมือปราศจากมลทินก็มีกำลังยิ่งๆ ขึ้นไป 10 “ส่วนท่านทั้งหลายจะมาสนทนากันอีกก็เชิญ. แต่ในพวกท่านข้าฯ คงไม่พบใครที่มีปัญญาสักคนหนึ่ง. 11 อันเวลาของข้าฯ ก็หมดไป, และความตั้งใจของข้าฯ ก็หักสะบั้นไปเสียแล้ว, คือความนึกคิดแห่งใจของข้าฯ. 12 เขาพากันมาเปลี่ยนกลางคืนเป็นกลางวัน, และกล่าวว่าสว่างนั้นอยู่ไม่ห่างจากความมืด. 13 เมื่อข้าฯ กำลังตั้งหน้าไปยังหลุมฝังศพเพื่อยึดเอาเป็นบ้านอาศัยของข้าฯ; เมื่อข้าฯ ได้ปูที่นอนลงในที่มืด; 14 เมื่อข้าฯ ได้ว่าแก่ความเปื่อยเน่านั้นว่า, ‘ท่านเป็นบิดาของข้าฯ,’ และว่าแก่หนอนว่า, ‘ท่านเป็นมารดาและพี่สาวของข้าฯ’: 15 เมื่อเป็นเช่นนี้ความหวังใจของข้าฯ นะอยู่ไหน? ในเรื่องความหวังใจของข้าฯ ใครจะรู้เห็นได้? 16 ความหวังใจจะตามลงไปหลังดาลใหญ่แห่งหลุมฝังศพ; เมื่อนั้นจะถึงที่พักผ่อนใต้ดิน.” |
พระคริสตธรรมคัมภีร์ ภาคพันธสัญญาเดิมและใหม่ ฉบับ 1940 สงวนลิขสิทธิ์ 1940 โดยสมาคมพระคริสตธรรมไทย The Holy Bible – Thai 1940 Copyright ©1940 Thailand Bible Society
Thailand Bible Society