2พงศ์กษัตริย์ 4 - พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 19401 มีหญิงคนหนึ่งเป็นภรรยาของศิษย์ผู้พยากรณ์มาร้องต่ออะลีซาว่า, สามีของข้าพเจ้าผู้ทาสของท่านตายเสียแล้ว, ท่านก็ทราบแล้วว่าเขาได้กลัวเกรงพระยะโฮวา: แต่บัดนี้เจ้าหนี้จะเอาบุตรชายทั้งสองของข้าพเจ้าไปเป็นทาส. 2 อะลีซาจึงถามว่า, จะให้ข้าทำอย่างไรเล่า? จงบอกข้าเถอะ, เจ้ามีอะไรในเรือนบ้าง? หญิงนั้นตอบว่า, ข้าพเจ้าไม่มีอะไรเลย, เว้นแต่หม้อน้ำมันใบหนึ่ง. 3 ท่านจึงสั่งว่า, จงไปขอยืมภาชนะเปล่าจากเพื่อนบ้านที่ล้อมรอบมาให้มากๆ. 4 แล้วพาบุตรเข้าไปในเรือน ปิดประตูเสีย, และเทน้ำมันออกใส่ภาชนะเหล่านั้น, เมื่อเต็มแล้วจงเอาไปตั้งไว้ต่างหาก. 5 หญิงนั้นก็ลาท่านไป, พาบุตรเข้าในเรือน ปิดประตูเสีย, บุตรก็ส่งภาชนะให้มารดาเทน้ำมัน่ใส่. 6 เมื่อภาชนะเต็มหมดแล้ว, เขาก็สั่งบุตรว่า, ส่งภาชนะมาอีกใบหนึ่ง. บุตรก็ตอบว่าหมดแล้ว. พอว่าเท่านั้น, น้ำมันก็หยุดไหล. 7 หญิงนั้นมาเรียนคนของพระเจ้า. และท่านสั่งว่า, จงไปขายน้ำมันนั้นใช้หนี้เสีย, ส่วนที่เหลือนั้นเจ้ากับบุตรเอาไว้ใช้สรอยเลี้ยงชีวิตเถิด. 8 อยู่มาวันหนึ่ง, อะลีซาไปยังเมืองซูเนม, มีหญิงผู้ดีคนหนึ่งอยู่ที่นั่น; หญิงนั้นก็ชักชวนเชิญท่านเข้าไปรับประทานอาหาร. เมื่อท่านผ่านมาทางนั้นทุกๆ ครั้ง, ก็เคยแวะรับประทานอาหารที่นั่นเสมอ. 9 หญิงนั้นพูดกับสามีว่า, นี่แน่ะ, ฉันเห็นแล้วว่า, คนนั้นที่เคยเดินผ่านทางนี้เสมอ, เป็นคนบริสุทธิ์ของพระเจ้า. 10 ขอให้เราทำห้องเล็กๆ ไว้สำหรับท่านบนกำแพง; จัดที่นอน, โต๊ะ, ม้านั่ง, และเชิงเทียนไว้ในห้องนั้น: เมื่อท่านมาหาเรา ท่านจะได้เข้าไปพักในห้องนั้น. 11 อยู่มาวันหนึ่งพอท่านมาถึงก็เข้าไปพักนอนในห้องนั้น. 12 และสั่งเฆฮะซีทาสของท่านว่า, จงเรียกหญิงชาวซุเนมนั้นมา. หญิงนั้นก็เข้ามายืนต่อหน้าท่าน. 13 ท่านจึงสั่งเฆฮะซีให้กล่าวแก่หญิงนั้นว่า, นางได้จัดการปรนนิบัติเราเป็นอันดี; จะให้เราทำสิ่งไรสำหรับนางบ้าง? จะให้ทูลกษัตริย์, หรือจะให้เรียนท่านแม่ทัพ? หญิงนั้นตอบว่า, ดีฉันอาศัยอยู่กับพี่น้องของดีฉันสะบายอยู่แล้ว. 14 ท่านจึงถามว่า, จะทำอะไรได้บ้างสำหรับหญิงนั้น? เฆฮะซีตอบว่า, แท้จริงนางไม่มีบุตร, และสามีก็ชราแล้ว. 15 ท่านจึงสั่งว่า, จงเรียกนางมานี่เถิด. เมื่อเรียกแล้ว, หญิงนั้นก็มายืนอยู่ที่ประตู. 16 ท่านจึงว่า, กำหนดประมาณฤดูนี้ปีหน้า, นางจะได้อุ้มบุตรชายคนหนึ่ง. หญิงนั้นจึงตอบว่า, หามิได้คนของพระเจ้าเจ้าข้า, อย่าหลอกล้อทาสของท่านเลย. 17 ต่อมาหญิงนั้นก็มีครรภ์. คลอดบุตรชายตามเวลากำหนดที่อะลีซาได้กล่าวไว้ 18 เมื่อเด็กนั้นค่อยจำเริญวัยขึ้นแล้ว, วันหนึ่งออกไปหาบิดา, และคนที่เกี่ยวข้าว. 19 ร้องพูดแก่บิดาว่า, หัวของฉัน, หัวของฉัน. บิดาจึงสั่งเด็กคนหนึ่ง, ให้อุ้มไปหามารดา. 20 เมื่ออุ้มไปส่งมารดาแล้ว, บุตรก็นั่งบนตักมารดา, พอถึงเวลาเที่ยงก็ตาย. 21 มารดาจึงอุ้มไปวางไว้บนที่นอนของคนแห่งพระเจ้า, แล้วปิดประตู ออกไป. 22 หญิงนั้นจึงเรียกสามีมาพูดว่า, ขอคนใช้คนหนึ่งกับลาตัวหนึ่งให้ฉัน, เพื่อจะได้รีบไปหาคนแห่งพระเจ้าแล้วกลับมา. 23 สามีตอบว่า, จะไปหาท่านวันนี้ด้วยเหตุอะไร? วันนี้มิใช่วันต้นเดือน, หรือวันซะบาโต. นางตอบว่าช่างเถอะ. 24 นางจึงผูกอานบนหลังลา, สั่งบ่าวว่า, จงรีบไปข้างหน้า; อย่าเชือนช้าเลย เว้นแต่จะสั่งเจ้า. 25 นางนั้นมาหาคนของพระเจ้าที่ภูเขาคารเม็ล. อยู่มาเมื่อคนของพระเจ้าได้เห็นนางอยู่แต่ไกล, จึงบอกเฆฮะซีทาสของท่านว่า, ดูเถิด, นางชาวซุเนมอยู่โน่น: 26 จงวิ่งไป, ถามเขาว่าสะบายหรือ? สามีและบุตรอยู่สะบายหรือ? นางนั้นตอบว่าสะบายดี. 27 เมื่อนางแอบเข้ามาใกล้คนแห่งพระเจ้าที่เนินเขา, ก็จับเท้าท่านไว้: เฆฮะซีจึงเข้ามาจะผลักให้นางออกไป. แต่คนของพระเจ้าสั่งว่า, ให้นางอยู่เถิด; เพราะจิตต์ใจของนางมีความเดือดร้อน: และพระยะโฮวาทรงซ่อนการนี้จากข้า, มิได้ทรงบอกให้ทราบเลย. 28 หญิงนั้นจึงว่า, ท่านเจ้าข้า, ดีฉันได้ขอบุตรชายจากท่านหรือ? ดีฉันบอกแล้วว่า, อย่าหลอกดีฉันมิใช่หรือ? 29 อะลีซาก็สั่งเฆฮะซีว่า, จงคาดเอวถือไม้เท้าของข้าไปก่อน: ถ้าพบผู้ใด, อย่าคำนับ; ถ้ามีคนใดคำนับเจ้า, อย่าคำนับตอบเลย: จงวางไม้เท้าของข้าบนหน้าเด็กนั้น. 30 ฝ่ายมารดาเด็กนั้นจึงว่า, พระยะโฮวาทรงพระชนม์อยู่, และจิตต์ใจของท่านมีชีวิตอยู่แน่ฉันใด, ดีฉันจะไม่ไปจากท่านเลยแน่ฉันนั้น. แล้วท่านก็ลุกขึ้น, เดินตามนางไป. 31 เฆฮะซีได้เดินไปข้างหน้าเขาทั้งสอง, และวางไม้เท้าบนหน้าเด็กนั้น; แต่ไม่มีเสียงพูด, หรือความสังเกต. เหตุฉะนั้นเขาจึงกลับมาพบอะลีซาอีก, และบอกว่า, เด็กนั้นมิได้ฟื้นขึ้น. 32 เมื่ออะลีซาเข้าไปในตึก, ก็เห็นศพของเด็กนั้น, วางไว้บนที่นอนของท่าน. 33 ท่านก็เข้าไปในห้อง, ปิดประตูอยู่กับศพเด็กนั้นสองต่อสองเท่านั้น, อ้อนวอนพระยะโฮวา. 34 เอาปากและตากับมือประทับตรงกัน: แล้วเนื้อของเด็กนั้นก็อุ่นขึ้น. 35 ท่านเดินกลับไปกลับมาในตึกนั้นครู่หนึ่ง; แล้วก็กลับขึ้นไปนอนทับเด็กนั้นอีก: เด็กนั้นจามเจ็ดครั้ง, แล้วก็ลืมตาขึ้น. 36 ท่านจึงสั่งเฆฮะซีว่า, จงเรียกนางชาวซุเนมมา. เมื่อนางนั้นเข้ามา, ท่านจึงว่า, จงอุ้มบุตรขึ้นเถิด. 37 นางก็เข้าไปกราบ, ซบหน้าลงถึงดินที่เท้าท่าน, แล้วก็อุ้มบุตรออกไป 38 อะลีซามายังบ้านฆีละฆาลอีกครั้งหนึ่ง: เวลานั้นเกิดกันดารอาหารที่แผ่นดินนั้น: เหล่าศิษย์ผู้พยากรณ์ก็นั่งอยู่ต่อหน้าท่าน: ท่านจึงสั่งทาสของท่านว่า, จงตั้งหม้อใหญ่, ต้มแกงสำหรับเหล่าศิษย์แห่งผู้พยากรณ์. 39 มีคนหนึ่งออกไปเก็บผักที่ทุ่งนา, เขาได้พบเถาชะนิดหนึ่ง, คือน้ำเต้าป่า, ก็ได้เก็บมาเต็มห่อผ้า, หั่นใส่หม้อแกง: ด้วยว่าเขาหาได้รู้จักน้ำเต้าป่าพิษนั้นไม่. 40 แล้วเขาก็ตักแกงออกแจกให้ทุกคนกิน. เมื่อเขากำลังกินข้าวแกงนั้นอยู่, เขาทั้งหลายร้องว่า, โอ้ท่านคนแห่งพระเจ้า, มีพิษร้ายอยู่ในหม้อแกงนั้น. เขาทั้งหลายก็กินต่อไปไม่ได้. 41 อะลีซาจึงสั่งว่า, จงเอาแป้งมานี่. ท่านก็ใส่แป้งลงในหม้อนั้น; แล้วสั่งว่า, จงตักออกแจกให้คนทั้งหลายกิน, และมิได้มีพิษร้ายในหม้อแกงนั้นอีกเลย 42 มีชายคนหนึ่งมาจากบ้านบาละซาลีซา, นำขนมแป้งเดือยซึ่งเป็นผลแรกยี่สิบก้อน, กับรวงข้าวที่เกี่ยวใหม่มาให้แก่คนของพระเจ้า. อะลีซาสั่งอีกว่า, จงให้คนทั้งหลายกิน. 43 ทาสของท่านตอบว่า, จะตั้งอาหารเหล่านี้ให้คนร้อยคนกินหรือ? ท่านก็สั่งว่า, จงให้คนทั้งหลายกินเถิด: เพราะพระยะโฮวาทรงตรัสดังนี้ว่า, เขาทั้งหลายจะได้กินอิ่ม, และยังจะมีเหลืออีก. 44 เมื่อตั้งอาหารไว้ตรงหน้าเขาแล้ว, เขาก็ได้กินอิ่ม, และยังมีเหลืออยู่อีกตามคำตรัสของพระยะโฮวา |
พระคริสตธรรมคัมภีร์ ภาคพันธสัญญาเดิมและใหม่ ฉบับ 1940 สงวนลิขสิทธิ์ 1940 โดยสมาคมพระคริสตธรรมไทย The Holy Bible – Thai 1940 Copyright ©1940 Thailand Bible Society
Thailand Bible Society