ივდითი 5 - ბიბლია

¹ ჰოლოფერნეს, ასურელთა ლაშქრის მთავარსარდალს, ეუწყა, რომ ისრაელის ძენი საომრად ემზადებოდნენ: ჩაეკეტათ მთიანეთის მისადგომები, გაემაგრებინათ მაღალი მთების ყველა მწვერვალი, დაბლობებზე კი ხერგილები მოეწყოთ.

² გაშმაგდა ჰოლოფერნე, უხმო მოაბის ყველა მთავარს, ამონის სარდლებსა და ზღვისპირეთის გამგებლებს.

³ და უთხრა მათ: „გამაგებინეთ, ქანაანელნო, რა ხალხია ეს მთიელები, ან რას წარმოადგენენ მათი ქალაქები? რამდენად მრავალრიცხოვანი ლაშქარი ჰყავთ? რას ემყარება მათი ძალა და სიმტკიცე? ვინ უზით მეფედ ან ვინ თავკაცობს მათ ლაშქარს?

⁴ ან დასავლეთის ხალხებთან ერთად რად არ იკადრეს ჩემთან მოსვლა?“

⁵ აქიორმა, ამონელთა თავკაცმა, მიუგო მას: „ყური უგდე, ჩემო მბრძანებელო, შენი მსახურის ბაგით წარმოთქმულ სიტყვას. სიმართლეს მოგახსენებ იმ ხალხზე, მთიანეთში რომ ბინადრობს, შენს მახლობლად; არ დასცდება ტყუილი შენი მონა-მორჩილის ბაგეს.

⁶ ეს ხალხი ქალდეველთა შთამომავალია.

⁷ თავდაპირველად შუამდინარეთში ცხოვრობდნენ, ვინაიდან არ ისურვეს თაყვანი ეცათ თავიანთი წინაპრების ღმერთებისათვის, წინაპრებისა, რომლებიც ქალდეველთა ქვეყანაში იყვნენ შობილნი.

⁸ ამიტომაც გადაუხვიეს წინაპართა გზას და ცის ღმერთს დაუწყეს თაყვანისცემა, ღმერთს, რომელიც შეიცნეს. ამის გამო ქალდეველებმა მოიკვეთეს და თავიანთ ღმერთებს ჩამოაშორეს ისინი. მაშინ შუამდინარეთს შეაფარეს თავი და დიდხანს ცხოვრობდნენ იქ.

⁹ მაგრამ მათი ღმერთის ბრძანებით მიატოვეს თავიანთი საცხოვრისი და ქანაანის ქვეყნისკენ აიღეს გეზი, სადაც დამკვიდრდნენ და ისე დამდიდრდნენ, რომ სათვალავი არა ჰქონდა მათ ოქრო-ვერცხლსა და ფარებს.

¹⁰ იქიდან ეგვიპტეში ჩავიდნენ, რადგან შიმშილობა ჩამოვარდა ქანაანის ქვეყანაში. იქ ცხოვრობდნენ მანამ, სანამ სარჩო-საბადებელი ჰქონდათ და ისე გამრავლდნენ, რომ აღურაცხელი შეიქნა მათი მოდგმა.

¹¹ ცბიერებით აღიძრა ეგვიპტის მეფე მათ წინააღმდეგ, მძიმე შრომა დააკისრა, აგურის მოჭრით წელში გაწყვიტა და დაიმონა ისინი.

¹² მაშინ შეჰღაღადეს თავიანთ ღმერთს და მანაც მოსრა მთელი ეგვიპტის ქვეყანა უკურნებელი წყლულებით, და ეგვიპტელებმა თავიანთი ქვეყნიდან გამოაძევეს ისინი.

¹³ ღმერთმა დააშრო მათ წინაშე მეწამული ზღვა.

¹⁴ სინასა და კადეშ-ბარნეას გზით წარუძღვა მათ; და აჰყარეს უდაბნოს ყველა მკვიდრი.

¹⁵ ამორეველთა მიწა-წყალზე დასახლდნენ და თავიანთი ძალმოსილებით შემუსრეს ესებონიტელნი; იორდანე გადალახეს და დაიმკვიდრეს მთელი მთიანეთი.

¹⁶ აჰყარეს ქანაანელები, ფერიზელები, იებუსელები, შექემელები, ყველა გერგესეველი და დიდხანს სახლობდნენ იქ.

¹⁷ ვიდრე არ შესცოდეს თავიანთი ღმერთის წინაშე, ბედი უღიმოდათ, ვინაიდან მათთან იყო უსამართლობის მოძულე ღმერთი.

¹⁸ მაგრამ როგორც კი გადაუხვიეს მათთვის დაწესებულ გზას, მრავალრიცხოვან ბრძოლებში სასტიკი მარცხი იწვნიეს და ტყვედ იქნენ წასხმულნი უცხო მხარეში; მტრებმა მიწასთან გაასწორეს მათი ტაძარი, აიღეს და ააოხრეს მათი ქალაქები.

¹⁹ ახლა კი თავიანთი ღმერთის მიმართ მიქცეულნი უკანვე მობრუნდნენ, ტყვეობისას მიმოფანტულნი, აიღეს იერუსალიმი, სადაცაა მათი ტაძარი, და დამკვიდრდნენ მთიანეთში, რადგანაც უკაცრიელი იყო იგი.

²⁰ ასე რომ, ბატონო ჩემო, თუკი ცთომილებაა ამ ხალხში, თუკი სცოდავენ ღმერთის წინაშე, და თუ შევატყეთ, რომ თვალთმაქცობენ, ავიდეთ და შევებრძოლოთ.

²¹ მაგრამ თუ ურჯულოება არ არის მათში, მაშინ გაცლა გიჯობს, ჩემო ბატონო, თორემ, ვაითუ უფალმა დაიფაროს ისინი და ღმერთი შეეწიოს მათ; მაშინ ხომ მთელი ქვეყნის თვალში სასაცილონი გავხდებით.“

²² როდესაც აქიორმა დაასრულა თავისი სიტყვა, კარვის ირგვლივ შემოჯარული მთელი ხალხი აყაყანდა; ჰოლოფერნეს დიდებულებმა, ყველა ზღვისპირელმა და მოაბელმა ერთხმად მოითხოვა: „აქვე ავჩეხოთ იგი!

²³ რადგან არ შევუკრთებით ისრაელიანებს, რომელთაც საომრად არც ძალა შესწევთ და არც შეძლება.

²⁴ მაშ, ავუცვივდეთ და შენი ლაშქრის ნადავლი გახდებიან ისინი, ჰოლოფერნე, ჩვენო ბატონო!“