Isaiah 5 - ბიბლია

¹ ვუმღერებ ჩემს სატრფოს ჩემი ტრფობის სიმღერას მის ვენახზე. ვენახი ჰქონდა ჩემს სატრფოს პოხიერ გორაკზე.

² ღობე შემოავლო და ქვა აკრიფა, ვაზი ჩაყარა რჩეული და კოშკი ააგო შუაგულ ზვარში, საწნახელიც ამოკვეთა შიგ და ესავდა რჩეული ყურძენის მტევნებს, მაგრამ მან კრიკინა მოისხა.

³ და ახლა, იერუსალიმის მცხოვრებნო და იუდას ხალხო, გთხოვთ განმსაჯოთ:

⁴ მეტი რა უნდა გამეკეთებინა ჩემი ვენახისათვის და რა არ გავუკეთე მას? რატომ ველოდი რჩეულ ყურძენს, როცა მან კრიკინა მოისხა?

⁵ და ახლა გეტყვით, რასაც ვუზამ ჩემს ვენახს: ღობეს მოვარღვევ და გახდება საძოვარი, ზღუდეს მოვანგრევ და გასაჯეგი გახდება.

⁶ ოხრად დავაგდებ და აღარც გაისხვლება და აღარც გაითოხნება; ნარ-ეკალი მოედება და ღრუბლებს ვუბრძანებ, არ აწვიმონ მასზე წვიმა.

⁷ ცაბაოთ უფლის ვენახი ისრაელის სახლია, და იუდას ხალხი ნერგია მისი სიამისა; და ესავდა ის სამართალს და აჰა, – ძალადობაა! ესავდა სიმართლეს და აჰა, – სასოწარკვეთის ხმაა!

⁸ ვაი თქვენ, სახლზე სახლს რომ მიიტაცებთ და მინდორზე მინდორს რომ იმატებთ და სხვას ადგილი აღარ რჩება, თითქოს მხოლოდ თქვენ უნდა ცხოვრობდეთ ქვეყანაზე.

⁹ ჩემს გასაგონად თქვა ცაბაოთ უფალმა: „მრავალი ასეთი სახლი დაიცლება – დიდი და ლამაზი – გამოცარიელდება.

¹⁰ რადგან ათი დღიური ვენახი ერთ ბათს გამოიღებს და ხომერი თესლი ერთ ეფას ძლივს გაავსებს.“

¹¹ ვაი მათ, დილაადრიან სასმელს რომ ეძებენ და გვიან ღამემდე უსხედან – ღვინით გაბრუჟებულნი.

¹² და ქნარი და ებანი, დაფი და სტვირი! და ღვინო ღვარადაა მათ ნადიმებზე; უფლის საქმეს კი არ უყურებენ, და მის ხელთა ქმნილებას ვერ ხედავენ.

¹³ უგონობის გამო განიდევნება ჩემი ხალხი; მისი ღირსეულნი შიმშილით გაწყდებიან, მისი ბრბო კი – წყურვილით.

¹⁴ ამიტომ გააფართოვა შავეთმა ხახა და დააფჩინა პირი; და იქ ჩავა მისი ბრწყინვალება, მისი ხმაურიანი და ხალისიანი ბრბო.

¹⁵ დამდაბლდება ადამიანი და დამცირდება კაცი, და ქედმაღალნი დახრიან თვალებს.

¹⁶ და აღზევდება ცაბაოთ უფალი სამსჯავროზე, და წმიდა ღმერთი თავის სიწმიდეს გამოაჩენს სამართალში.

¹⁷ და აქ, როგორც საძოვარზე, დაიმწყემსება ცხვარი; და ბატკნები საკვების ძებნას ნანგრევებში დაიწყებს.

¹⁸ ვაი, მათ, ვინც ამაოების საბელებით მიითრევენ ურჯულოებას, და საურმე ჭაპნებით – ცოდვას;

¹⁹ რომელნიც ამბობენ: „ისწრაფოს, დააჩქაროს თავისი საქმე, რათა ვიხილოთ; მოვიდეს და აღსრულდეს რჩევა ისრაელის წმიდა ღმერთისა, აი მაშინ კი დავრწმუნდებით.“

²⁰ ვაი მათ, რომელნიც ავს კარგს უწოდებენ და კარგს – ავს, სიბნელეს სინათლედ თვლიან და სინათლეს – სიბნელედ, მწარეს ტკბილად თვლიან და ტკბილს – მწარედ.

²¹ ვაი მას, ვისაც თავი ბრძენი ჰგონია და გონიერი – თავისი ჭკუით.

²² ვაი მათ, ღვინის სმით რომ ვაჟკაცობენ და მამაცობენ თაფლუჭის დაყენებით;

²³ ქრთამით დამნაშავის გამამართლებელთ და ალალმართლის გამამტყუნებელთ.

²⁴ ამიტომ, როგორც ბზეს შეჭამს ცეცხლის ენა და თივა ჩაიფერფლება ალში, მათი ფესვი ჩალპება და მათ ყვავილს ქარი წაიღებს, რადგან უკუაგდეს ცაბაოთ უფლის რჯული და ისრაელის წმიდის ნათქვამი არაფრად მიიჩნიეს.

²⁵ ამიტომ აენთება უფლის რისხვა მის ხალხზე, და ხელს მოუღერებს ის თავის ხალხს და დაჰკრავს ისე, რომ შეიძვრიან მთები; და მათი მძორები სკორესავით ეყრება ქუჩებში, მაგრამ მაინც არ დაცხრება მისი რისხვა და მისი ხელი ისევ იქნება დაღერებული მათზე.

²⁶ და ბაირაღს აუწევს შორეულ ხალხებს, და სტვენით ნიშანს მისცემს ქვეყნის განაპირას მცხოვრებთ, – და აჰა, სწრაფად და მსუბუქად მოვლენ ისინი.

²⁷ მათგან არავინ იქნება არც დაღლილი და არც დაქანცული; არც ჩასთვლემს ვინმეს და არც ჩაეძინება; სარტყელი არავის შეეხსნება წელზე და ფეხსაცმლის თასმა არავის გაუწყდება.

²⁸ მათი ისრები წამახულია და მათი ყველა მშვილდი მოჭიმულია; მათი ცხენების ფლოქვები კაჟივითაა და მათ ეტლთა ბორბლები გრიგალივითაა.

²⁹ მათი ღრიალი ლომის ღრიალია; და ღრიალებენ ისინი, ვით ლომის ბოკვერნი. და დაიღმუვლებენ ისინი და დაიტაცებენ ნადავლს, წაათრევენ და ვერავინ გამოგლეჯთ.

³⁰ იმ დღეს მათი ღმუილი საკბილოზე იქნება ზღვის ღმუილივით. დახედავ მიწას და დაინახავ წყვდიადსა და ნაღველს, და ღრუბლები დაფარავენ სინათლეს.