مزامیر 39 - مژده برای عصر جدید - ویرایش ۲۰۲۳

اعتراف شخص رنج‌دیده

سرود داوود

¹ به خود گفتم مواظب رفتار خود خواهم بود و مراقب زبانم، تا مرتکب گناه نشوم. در حضور مردمِ شریر دهان خود را بسته حرفی نخواهم زد.

² گنگ و خاموش ایستادم؛ حتّی حرف خوب هم از زبانم شنیده نشد، امّا پریشانی من بیشتر می‌شد.

³ اضطراب بر من چیره شده بود، هرچه بیشتر فکر می‌کردم بیشتر مضطرب می‌‌شدم؛ سرانجام به زبان آمده گفتم:

⁴ «خداوندا، به من بگو چه وقت مرگم فرا می‌رسد؟ چند سال دیگر عمر خواهم کرد، و چه وقت زندگی من تمام خواهد شد؟»

⁵ عمرم را چقدر کوتاه کرده‌ای! تمام سال‌های عمرم در نظر تو فقط لحظه‌ای است. به‌راستی عمر انسان دمی بیش نیست،

⁶ و مانند سایه کوتاه و زودگذر است. بیهوده مضطرب و پریشان می‌شود. او ثروت می‌اندوزد، ولی نمی‌داند نصیب چه کسی خواهد شد.

⁷ اینک ای خداوند، به چه چیزی امیدوار باشم؟ امید من به تو است.

⁸ مرا از همهٔ گناهانم پاک نما، و مگذار اشخاص نادان مسخره‌ام کنند.

⁹ من سکوت می‌کنم و حرفی نخواهم زد، زیرا تو مرا به این روز گرفتار کردی.

¹⁰ بیش از این تنبیهم نکن، زیرا در اثر ضربه‌های دست تو نزدیک است هلاک شوم.

¹¹ انسان را به‌خاطر گناهش تأدیب و تنبیه می‌کنی؛ هرآنچه را که به آن دل‌بسته است، مانند پارچۀ بیدخورده از بین می‌‌‌بری. بلی، عمر انسان دمی بیش نیست.

¹² خداوندا، به دعایم گوش بده، و درخواست کمکم را بشنو، و اشک‌هایم را نادیده مگیر! من نیز مانند اجداد خود در این دنیا مهمان و غریب هستم.

¹³ مرا به حال خود رها کن تا پیش از این‌که از این دنیا بروم، لحظه‌ای روی شادی را ببینم.