مزامیر 32 - مژده برای عصر جدید - ویرایش ۲۰۲۳

اعتراف و آمرزش

سرود داوود

¹ خوشا به حال کسانی‌ که گناهانشان آمرزیده و خطاهایشان بخشیده شده است.

² خوشا به حال کسی‌ که خداوند او را مجرم نشمارد و کسی‌ که در او حیله‌ای نیست.

³ هنگامی‌که گناهان خود را اعتراف نمی‌کردم، تمام روز از ناله و زاری فرسوده می‌شدم.

⁴ خداوندا، تو روز و شب، مرا تنبیه می‌کردی. نیروی من کاملاً به تحلیل می‌رفت، همان‌گونه که رطوبت در گرمای تابستان، خشک می‌شود.

⁵ سپس گناهان خود را نزد تو اعتراف نمودم و خطاهای خود را پنهان نساختم؛ و گفتم: «من در حضور خداوند به گناهان خود اعتراف می‌کنم.» آنگاه تو گناهان مرا بخشیدی.

⁶ پس هر شخص خداترس باید در وقت نیازمندی و سختی به حضور خداوند دعا کند تا حتّی اگر سیلاب سختی‌ها طغیان کند، به او نرسد.

⁷ تو پناهگاه من هستی و مرا از تنگی نجات می‌دهی. با آواز بلند نجات تو را خواهم سرایید زیرا تو از من محافظت کرده‌ای.

⁸ خداوند می‌گوید: «به تو حکمت خواهم داد، و راهی را که باید بروی، به تو نشان خواهم داد؛ چشمانم بر تو است و تو را هدایت خواهم نمود.

⁹ مانند اسب و قاطر، نادان و بی‌فهم نباشید که با افسار و لگام مهار می‌شوند و رام می‌گردند.»

¹⁰ مردمان شریر در رنج و عذاب می‌باشند، امّا کسانی‌ که بر خداوند توکّل دارند از محبّت پایدار او برخوردار می‌شوند.

¹¹ ای نیکوکاران در خداوند، شادی و وجد نمایید. ای کسانی‌ که مطیع او هستید، بانگ شادی برآورید.