مزامیر 30 - مژده برای عصر جدید - ویرایش ۲۰۲۳

دعای سپاسگزاری

سرود داوود برای تقدیس معبدِ بزرگ

¹ خداوندا، تو را ستایش می‌کنم، چون تو مرا نجات دادی و نگذاشتی دشمنانم مرا مسخره کنند.

² ای خداوند، ای خدای من، برای کمک به درگاه تو التماس کردم و تو مرا شفا دادی.

³ خداوندا، پایم به لب گور رسیده بود؛ تو مرا از مرگ نجات دادی و زندگی تازه‌ای به من بخشیدی.

⁴ ای مؤمنینِ خداوند، او را سپاس گویید؛ او را شکر گویید، و نام قدّوس او را به یاد داشته باشید.

⁵ زیرا خشم او لحظه‌ای بیش نیست، امّا رحمت او ابدی است. ممکن است شب با اشک به سر آید، امّا صبحگاهان با شادی فرا می‌رسد.

⁶ وقتی در امنیّت بودم، به خود گفتم: «من هرگز شکست نخواهم خورد.»

⁷ خداوندا، تو به من لطف داشتی و مرا مانند کوهی عظیم استوار نمودی، امّا وقتی روی خود را از من برگرداندی، پریشان گشتم.

⁸ ای خداوند، نزد تو فریاد برآوردم و به حضورت التماس کردم،

⁹ گفتم: «در مرگ من چه سودی است؟ و چه نفعی اگر به گور بروم؟ آیا مردگان می‌توانند تو را ستایش کنند و احسان‌های تو را بیان نمایند؟»

¹⁰ خداوندا، به من گوش بده و بر من رحمت نما و مددکار من باش.

¹¹ تو غم مرا به رقص و شادی تبدیل نمودی. لباس ماتم را از تنم بیرون آوردی و لباس شادی بر من پوشاندی.

¹² بنابراین سکوت نخواهم کرد و با تمام وجود تو را تمجید خواهم نمود. ای یَهْوه، ای خدای من، تو را تا به‌ابد شکر خواهم نمود.