مزامیر 22 - مژده برای عصر جدید - ویرایش ۲۰۲۳

درخواست کمک و سرود ستایش

سرود داوود

¹ ای‌ خدای من، ای خدای من! چرا مرا ترک کرده‌ای؟ چرا از من دور هستی و کمکم نمی‌کنی و به فریادم نمی‌رسی؟

² ای خدای من، روزها التماس می‌کنم و تو جواب نمی‌دهی؛ شب‌ها نیز ناله می‌کنم و آرامش نمی‌یابم.

³ امّا تو قدّوس هستی و ستایش اسرائیل به‌سوی تختی است که تو بر آن نشسته‌ای.

⁴ نیاکان ما بر تو توکّل کردند؛ آن‌ها بر تو توکّل نمودند و تو آن‌ها را نجات دادی.

⁵ به حضور تو فریاد برآوردند و رهایی یافتند؛ بر تو توکّل کردند و شرمنده نشدند.

⁶ امّا من کِرم هستم، نه انسان. نزد همه‌کس خوارگشته و تحقیر شده‌ام.

⁷ هرکه مرا می‌بیند مسخره‌ام می‌کند؛ آن‌ها دهن‌کجی نموده سَرخود را می‌جنبانند

⁸ و می‌گویند: «تو به خداوند توکّل کردی؛ چرا نجاتت نمی‌دهد؟ اگر خداوند تو را دوست دارد، چرا به تو کمک نمی‌کند.»

⁹ تو بودی که مرا از رحم مادر به دنیا آوردی و در آغوش او از من محافظت نمودی.

¹⁰ از همان روز تولّدم، تو خدای من بوده‌ای و من به تو توکّل نموده‌ام.

¹¹ از من دور نشو، زیرا سختی نزدیک است و کسی نیست که به من کمک کند.

¹² دشمنان بسیاری همچون گاوانِ نرِ سرزمینِ باشان مرا احاطه کرده‌اند،

¹³ و مانند شیرانِ درّنده و غرّان دهان خود را بر من باز‌کرده‌اند.

¹⁴ قوّتم از بین رفته، همچون آبی که بر روی زمین ریخته شده باشد. بند‌بند استخوان‌هایم از هم جدا‌شده، و دلم مانند موم در سینه‌ام آب‌شده است.

¹⁵ گلویم همچون سفال خشک شده و زبانم به سقف دهانم چسبیده است؛ تو مرا به حال مرگ رها کرده‌ای.

¹⁶ دشمنان، این گروه شریر، مرا احاطه کرده‌اند مانند سگ‌ها دور مرا گرفته‌اند، دست‌ها و پای‌های مرا دریده‌اند.

¹⁷ استخوان‌هایم از فرط لاغری شمرده می‌شوند. دشمنانم به من خیره شده‌ نگاهم می‌کنند.

¹⁸ ردایم را بین خود تقسیم می‌کنند و بر جامهٔ من قرعه می‌اندازند.

¹⁹ امّا تو، ای خداوند، از من دور نشو! ای یاور من، به دادم برس!

²⁰ مرا از دَمِ شمشیر نجات بده، مرا از چنگ این سگ‌ها رهایی ده!

²¹ مرا از دهان این شیرها نجات بده، و جان مرا از دست شاخ‌های گاوان وحشی برهان!

²² کارهای تو را برای قوم خود بیان خواهم کرد؛ در میانِ جماعت، تو را ستایش خواهم نمود.

²³ ای ترسندگان خداوند، او را ستایش نمایید، ای فرزندان یعقوب، او را تمجید نمایید! ای بنی‌اسرائیل، او را گرامی بدارید،

²⁴ زیرا او رنج‌دیدگان را حقیر نمی‌شمارد و روی خود را از آن‌ها برنمی‌گرداند، بلکه دعای آن‌ها را شنیده مستجاب می‌نماید.

²⁵ در میان جماعتی بزرگ، تو را پرستش خواهم نمود؛ نذرهای خود را در مقابل ترسندگانت ادا خواهم کرد.

²⁶ فقیران هرقدر که بخواهند خواهند خورد و سیر خواهند شد؛ جویندگان خداوند او را خواهند ستود. دل‌های شما تا ابد زنده بماند!

²⁷ مردم سراسر جهان، خداوند را به یاد خواهند آورد و همۀ قوم‌های عالم به‌ او روی خواهند آورد و او را پرستش خواهند کرد.

²⁸ پادشاهی از آنِ خداوند است و بر همۀ ملّت‌ها فرمانروایی خواهد کرد.

²⁹ همۀ متکبّران جهان در پیشگاه او تعظیم خواهند کرد، تمام انسان‌های فانی در مقابل او سجده خواهند نمود.

³⁰ آیندگان، خداوند را خواهند پرستید؛ مردم دربارۀ خداوند برای نسل‌های آینده تعریف خواهند کرد.

³¹ آنانی که هنوز متولّد نشده‌اند، خواهند شنید که خداوند قوم خود را نجات داده است.