مزامیر 137 - مژده برای عصر جدید - ویرایش ۲۰۲۳

سوگ‌نامۀ بنی‌اسرائیل در غربت

¹ در کنار رودخانه‌های بابِل نشستیم و به یاد صهیون در آنجا گریه کردیم.

² بربط‌های خود را بر شاخه‌های درختان بید آویختیم،

³ زیرا کسانی‌ که ما را به اسارت برده بودند، از ما خواستند یکی از سرودهای صهیون را برایشان بخوانیم و آن‌ها را شاد کنیم.

⁴ امّا چگونه می‌توانستیم سرود خداوند را در دیار بیگانه بسراییم؟

⁵ ای اورشلیم، اگر تو را فراموش کنم، دست راستم خشک گردد تا دیگر نتوانم چنگ بنوازم.

⁶ اگر تو را، ای اورشلیم، به یاد نیاورم و تو را بر همۀ شادی‌ها ترجیح ندهم، زبانم به کامم بچسبد و لال شوم.

⁷ خداوندا، به یادآور روزی را که اَدومیان اورشلیم را تسخیر کردند و فریاد می‌زدند: «آن‌ را با خاک یکسان کنید.»

⁸ ای بابِل، تو ویران خواهی شد. خوشا به حال کسی‌ که آنچه را که تو بر سر ما آوردی، بر سر خودت بیاورد.

⁹ خوشا به حال کسی‌ که کودکان تو را بگیرد و آن‌ها را به صخره‌ها بکوبد.