مزامیر 132 - مژده برای عصر جدید - ویرایش ۲۰۲۳

داوود و معبدِ بزرگ

¹ خداوندا، داوود را به یادآور؛ به یادآور تمام زحمت‌هایی را که او متحمّل شد.

² به یادآور که چگونه قسم خورد و برای تو، ای خدای یعقوب، نذر کرد:

³ «به خانه و خیمه خود نخواهم رفت، نه به بستر و تختخواب خویش؛

⁴ نه به خواب خواهم رفت، و نه به چشمانم استراحتی خواهم داد،

⁵ تا زمانی‌‌که برای خداوند مکانی و برای خدای یعقوب خانه‌ای بنا بکنم.»

⁶ در بِیت‌لِحِم، از وجود صندوق پیمان باخبر شدیم و در شهر یعاریم آن‌ را یافتیم.

⁷ بیایید به خانۀ خداوند برویم و در برابر تختش او را پرستش کنیم.

⁸ خداوندا، با صندوق پیمان که نشانۀ قدرت تو است، به معبدِ بزرگ خود بیا و در آنجا ساکن شو.

⁹ کاهنانت لباس عدالت بپوشند و آنانی که به تو وفادارند فریاد شادی سردهند!

¹⁰ به‌خاطر بنده‌ات داوود، روی خود را از پادشاه برگزیده‌ات برمگردان.

¹¹ تو به داوود وعده دادی و از وعدۀ خود برنمی‌گردی: «یکی از فرزندان تو را، بر تخت سلطنت خواهم نشاند.

¹² اگر پسران تو نیز به پیمان و به دستوراتی که به آن‌ها می‌آموزم وفادار بمانند، پسران آن‌ها نیز تا به‌ابد بر تخت سلطنت تو خواهند نشست.»

¹³ خداوند صهیون را برای سکونت خود برگزید

¹⁴ و فرمود: «در اینجا برای همیشه سکونت خواهم کرد، زیرا چنین اراده نموده‌ام.

¹⁵ تمام روزیِ صهیون را به فراوانی برآورده خواهم ساخت و بینوایان آن‌ را با نان سیر خواهم کرد.

¹⁶ کاهنانش را با لباس رستگاری خواهم پوشانید و آنانی که به تو وفادارند فریاد شادی سردهند!

¹⁷ در اینجا، داوود را به قدرت خواهم رسانید و چراغی برای برگزیدۀ خود روشن خواهم کرد.

¹⁸ دشمنانش را با لباس خجالت خواهم پوشانید، امّا سلطنت او شکوهمند خواهد بود.»