مزامیر 116 - مژده برای عصر جدید - ویرایش ۲۰۲۳

شکرگزاری برای رهایی از مرگ

¹ خداوند را دوست دارم، زیرا او دعا و التماس مرا شنیده است.

² او به دعای من گوش می‌دهد، پس تا زنده‌ام به درگاهش دعا خواهم کرد.

³ بندهای مرگ مرا احاطه کرد؛ ترس گور مرا به وحشت انداخت، و پریشانی و اضطراب وجودم را فراگرفت.

⁴ آنگاه به نام خداوند دعا کرده گفتم: «خداوندا، از تو تمنّا می‌کنم: مرا نجات بده!»

⁵ خداوند، نیک و مهربان است؛ خدای ما رحیم است.

⁶ خداوند از ساده‌دلان حمایت می‌کند. وقتی من در خطر بودم، او نجاتم داد.

⁷ ای جان من، اکنون آرام باش، زیرا خداوند با من مهربان است.

⁸ خداوند مرا از مرگ نجات بخشید و اشک را از چشمانم پاک کرد و پای‌هایم را از لغزش نگاه داشت.

⁹ پس در دنیای زندگان در حضور خداوند راه خواهم رفت.

¹⁰ در ایمان گفتم: «من در رنج و پریشانی شدید هستم؛»

¹¹ در آن رنج و پریشانی گفتم: «همهٔ آدمیان درغگو هستند!»

¹² در مقابل تمام احسان‌های خداوند چه چیز به او تقدیم کنم؟

¹³ پیالۀ نجات را برخواهم داشت و نام خداوند را سپاس خواهم گفت.

¹⁴ آنچه را که برای خداوند نذر کرده بودم، در حضور همۀ مردم به او ادا خواهم کرد.

¹⁵ مرگ مؤمنین برای خداوند بسیار گران‌بها است.

¹⁶ خداوندا، من بندۀ تو، بندهٔ تو و فرزند کنیز تو هستم؛ تو مرا از بندهایم رهایی دادی؛

¹⁷ پس قربانی شکرگزاری به پیشگاهت تقدیم خواهم کرد و نام تو را ستایش خواهم نمود.

^18-19 در معبدِ بزرگ تو در اورشلیم و در حضور همۀ قوم تو، نذرهای خود را به تو ادا خواهم کرد. خداوند را سپاس باد!