مزامیر 104 - مژده برای عصر جدید - ویرایش ۲۰۲۳در ستایش خالق 1 ای جان من، خداوند را متبارک بخوان! ای یَهْوه، خدای من، تو چقدر عظیمی؛ تو به شکوه و جلال آراستهای. 2 خود را با نور پوشانیده و آسمان را مانند خیمهای گسترانیدهای. 3 خانهٔ خود را بر فراز آبها قرار دادهای. ابرها را ارّابۀ خود ساختهای و بر بالهای باد سوار شدهای. 4 بادها پیامآوران تو هستند و رعدوبرق خادم تو. 5 اساس زمین را چنان استوار کردی که تا ابد جنبش نخواهد خورد. 6 زمین را با دریاهای عمیق مانند جامهای پوشاندی و آب، کوهها را دربر گرفت. 7 از توبیخ تو، آبها خروشیدند و از شنیدن صدای رعدآسای تو، آنها گریختند؛ 8 از بلندیهای کوهها به درّهها جاری شدند، به جایی که برای آنها تعیین نموده بودی. 9 برای آنها حدودی را معیّن کردی تا از آن نگذرند و بار دیگر تمام روی زمین را نپوشانند. 10 چشمهها را در وادیها و رودخانهها را بین کوهها جاری ساختی 11 تا حیوانات وحشی از آنها بنوشند و الاغهای وحشی، تشنگی خود را فرو نشانند. 12 پرندگان، بر درختانِ آنها آشیانه میسازند و در میان شاخهها نغمهسرایی میکنند. 13 از آسمان بر کوهها باران میبارانی و زمین را از نعمتهایت پُر میسازی. 14 علف را برای حیوانات میرویانی و نباتات را برای انسانها، تا با زراعت، غذای خود را از آنها به دست آورند، 15 و برای شادی دل خود، شراب و برای شادابی چهرۀ خود، روغن و جهت تقویت جسمانی خود، نان تهیّه کنند. 16 سروهای لبنان سیراب میشوند، سروهای خداوند که او آنها را غرس کرده است. 17 پرندگان بر درختان سرو، و لکلکها روی درختان صنوبر، آشیانه میسازند. 18 کوههای بلند پناهگاه بُزهای کوهی و صخرهها لانۀ خرگوشهای کوهی است. 19 مهتاب را جهت تعیین فصلها آفریدی و آفتاب وقت غروب خود را میداند. 20 شب را به وجود آوردی تا در تاریکی آن حیوانات وحشی بیرون آیند. 21 شیرهای جوان برای طعمهٔ خود میغُرّند و خوراک خود را از خدا میطلبند. 22 در وقت طلوع آفتاب، دوباره به بیشۀ خود میروند و استراحت میکنند. 23 آنگاه انسانها برای کسب و کار بیرون میروند و تا هنگام شب تلاش میکنند. 24 خداوندا، کارهای تو چه بسیار است! همۀ آنها را با حکمت انجام دادهای؛ زمین از مخلوقات تو پُر است. 25 اقیانوسها بزرگ و وسیع هستند و حیواناتِ، بیشمار، کوچک و بزرگ، در آنها زندگی میکنند. 26 کشتیها بر روی آنها حرکت میکنند و لویاتان که تو سرشتی در آنها بازی میکند. 27 همۀ آنها متّکی به تو هستند تا روزیِ آنها را در وقتش به آنها بدهی. 28 هرآنچه تو به آنها میدهی، آنها جمع مینمایند. تو برای آنها غذا فراهم میسازی و آنها بهخوبی سیر میشوند. 29 وقتی از آنها روی برمیگردانی، به وحشت میافتند و هنگامیکه جانشان را میگیری، میمیرند و به خاکی که از آن سرشته شدهاند برمیگردند. 30 چون روح خود را میفرستی، زنده میشوند و زمین، زندگی تازه پیدا میکند. 31 جلال خداوند تا ابد باقی باد! باشد که خداوند از کارهای خود خشنود شود. 32 او به زمین مینگرد و زمین به لرزه میآید و چون کوهها را لمس میکند، آتشفشان میشوند. 33 تا زندهام سرود حمد خواهم سرایید، و تا آخر عمر خود، خداوند را ستایش خواهم کرد. 34 باشد که دعا و مناجات من او را خشنود سازد، زیرا که خوشی من در خداوند است. 35 باشد که گناهکاران از روی زمین محو شوند و اثری از مردمان بدکار باقی نماند. ای جان من، خداوند را متبارک بخوان. خداوند را سپاس باد. |
Today's Persian Version Revised (TPVR) © United Bible Societies, 2023
United Bible Societies