مَتّی 15 - مژده برای عصر جدید - ویرایش ۲۰۲۳

تعالیم اجداد

¹ در این وقت، گروهی از فریسیان و علما از اورشلیم نزد عیسی آمده از او پرسیدند:

² «چرا شاگردان تو آداب و رسومی را که از نیاکانمان به ما رسیده است نادیده می‌گیرند و پیش از خوردن غذا دست‌های خود را نمی‌شویند؟»

³ عیسی به آنان جواب داد: «چرا خود شما فرمان الهی را به‌خاطر حفظ آداب و رسوم خود می‌شکنید؟

⁴ مثلاً خدا فرمود، 'پدر و مادر خود را احترام کن، و هر‌کس به پدر یا مادر خود ناسزا بگوید باید کُشته شود.'

⁵ امّا شما می‌گویید، 'اگر کسی به پدر و مادر خود بگوید آنچه را که برای کمک باید به آن‌ها بدهد وقف کار خدا کرده‌ است،

⁶ دیگر او مجبور نیست احترام والدین خود را نگاه دارد.' به‌این‌ترتیب، شما قانون خدا را به‌خاطر آداب و رسوم خود نادیده گرفته‌اید.

⁷ ای ریاکاران! اِشعیا دربارۀ شما درست پیشگویی کرد وقتی گفت:

⁸ 'این قوم با زبان خود به من احترام می‌گذارند، امّا دل‌هایشان از من دور است.

⁹ عبادت آن‌ها بیهوده است زیرا اوامر انسانی را به‌جای احکام الهی تعلیم می‌دهند.'»

چیزهایی که انسان را ناپاک می‌سازد

¹⁰ آنگاه عیسی مردم را نزد خود خوانده به ایشان گفت: «به من گوش کنید و این‌ را بدانید

¹¹ که انسان به‌وسیلهٔ آنچه وارد دهان او می‌شود ناپاک نمی‌شود، بلکه آن چیزی که از دهان او بیرون می‌آید او را ناپاک می‌سازد.»

¹² در این وقت، شاگردان نزد او آمده گفتند: «آیا می‌دانی فریسیان از آنچه گفته‌ای ناراحت شده‌اند؟»

¹³ عیسی جواب داد: «هر نهالی که پدر آسمانی من بر زمین نکاشته باشد، از ریشه کنده خواهد شد.

¹⁴ آن‌ها را به حال خودشان بگذارید؛ آن‌ها کورانی هستند که راهنمای کوران دیگر می‌باشند و هرگاه کوری راهنمای کور دیگری شود، هر دو به چاه خواهند افتاد.»

¹⁵ آنگاه پطرس به عیسی گفت: «معنی این مَثَل را برای ما توضیح بده.»

¹⁶ عیسی در جواب فرمود: «پس شما هنوز هم این چیزها را درک نمی‌کنید؟

¹⁷ آیا نمی‌فهمید که هرچه از راه دهان وارد بدن شود، به معده می‌رود و پس از آن دفع می‌شود؟

¹⁸ امّا چیزهایی که از دهان بیرون می‌آید، از دل سرچشمه می‌گیرد و آن‌ها است که آدمی را ناپاک می‌سازد؛

¹⁹ زیرا افکار پلید، قتل، زنا، فسق، دزدی، شهادتِ دروغ و افترا از دل سرچشمه می‌گیرند،

²⁰ و این‌ها است چیزهایی که آدمی را ناپاک می‌سازد، نه نشستن دست‌ها قبل از غذا.»

ایمان یک زن

²¹ آنگاه عیسی آن محل را ترک کرده به نواحی صور و صیدون رفت.

²² زنی کنعانی که اهل آنجا بود، نزد عیسی آمد و با صدای بلند گفت: «ای آقا، ای فرزند داوود، به من رحم کن! دخترم سخت گرفتار دیو شده است.»

²³ امّا عیسی هیچ جوابی به او نداد تا این‌که شاگردان جلو آمدند و از عیسی خواهش کرده گفتند: «این زن فریادکنان به‌دنبال ما می‌آید؛ او را بفرست برود.»

²⁴ عیسی در جواب گفت: «من فقط برای گوسفندان گمشدۀ قوم اسرائیل فرستاده شده‌ام.»

²⁵ امّا آن زن جلو آمده پیش پای عیسی به خاک افتاد و فریاد زد: «ای آقا، به من کمک کن.»

²⁶ عیسی در جواب او گفت: «درست نیست که نان کودکان را برداریم و پیش سگ‌ها بیندازیم.»

²⁷ امّا آن زن جواب داد: «درست است، ای آقا، امّا سگ‌ها نیز از خُرده‌های غذایی که از سفرۀ اربابشان می‌افتد، می‌خورند.»

²⁸ عیسی در جواب به او گفت: «ای زن، ایمان تو عظیم است. خواهش تو بر آورده شود!» و در همان لحظه دخترش شفا یافت.

شفای بسیاری از بیماران

²⁹ عیسی آن محل را ترک کرده از راه ساحل دریاچۀ جلیل به بالای کوهی رفت و در آنجا نشست.

³⁰ عدّۀ زیادی از مردم نزد او آمدند و شلان، کوران، گنگان و لنگان و بیماران دیگر را با خود آورده جلوی پای‌های او می‌گذاشتند و او آن‌ها را شفا می‌داد.

³¹ مردم وقتی گنگان را گویا و لنگان را سالم و شلان را روان و کوران را بینا دیدند، تعجّب کردند و خدای اسرائیل را حمد گفتند.

غذا دادن به چهار هزار نفر

³² عیسی شاگردانش را نزد خود خوانده به آنان گفت: «دل من برای این مردم می‌سوزد. الآن سه روز است که آن‌ها با من هستند و دیگر چیزی برای خوردن ندارند. من نمی‌خواهم آن‌ها را گرسنه روانه کنم، چون ممکن است در راه ضعف کنند.»

³³ شاگردان در جواب گفتند: «از کجا می‌توانیم در این بیابان نان کافی برای سیر کردن چنین جمعیّتی پیدا کنیم؟»

³⁴ عیسی پرسید: «چند نان دارید؟» جواب دادند: «هفت نان و چند ماهی کوچک.»

³⁵ عیسی دستور داد که مردم روی زمین بنشینند.

³⁶ آنگاه آن هفت نان و چند ماهی را گرفت و پس از آنکه خدا را شکر نمود، آن‌ها را پاره کرده به شاگردان داد و شاگردان به مردم دادند.

³⁷ همه خوردند و سیر شدند و از خُرده‌های باقی‌مانده هفت زنبیل پُر شد.

³⁸ علاوه بر زن‌ها و کودکان، چهارهزار مرد از آن خوراک خوردند.

³⁹ آنگاه عیسی جمعیّت را مرخص کرد و خود سوار قایق شده به ناحیه مَجدَل رفت.