ایّوب 7 - مژده برای عصر جدید - ویرایش ۲۰۲۳

¹ آیا زندگی انسان در روی زمین طاقت‌فرسا نیست، و روزهای عمرش مانند کارگران روزمزد؟

² مثل غلامی که در آرزوی یافتن سایه‌ای است و مانند مزدوری که منتظر مزد خود می‌باشد،

³ من نیز ماه‌های بطالت به میراث برده‌ام، و شب‌های طولانی و خسته‌کننده‌ نصیب من شده است.

⁴ وقتی سر به بستر می‌گذارم، می‌گویم چه وقت بر خواهم خاست، زیرا که شب طولانی است و من تا صبح پهلو به پهلو می‌غلطم.

⁵ تن من پوشیده از کِرم و گرد و خاک است و پوست بدنم تَرَک خورده و چِرک گرفته است.

⁶ روزهایم تندتر از ماکوی بافندگان می‌گذرند و در ناامیدی به پایان می‌رسند.

⁷ ای خدا، به‌یاد آور که عمر من لحظه‌ای بیش نیست و چشمانم دیگر روی سعادت را نخواهند دید.

⁸ چشمانی که امروز به من می‌نگرند، دیگر مرا نخواهند دید. مرا جستجو خواهید کرد، امّا اثری از من نخواهید یافت.

⁹ مثل ابری که پراکنده و ناپدید می‌شود، کسی که به عالم اموات می‌رود، دیگر باز نمی‌گردد

¹⁰ و دیگر به خانه‌ٔ خود باز نمی‌گردد و آشنایانش برای همیشه او را از یاد می‌برند.

¹¹ پس دیگر خاموش نخواهم ماند و از اعماق درونم از درد و رنج خود شکایت خواهم کرد.

¹² مگر من دریا یا هیولای دریایی هستم که مرا تحت‌نظر قرار داد‌ه‌ای؟

¹³ من دراز می‌کشم تا دَمی استراحت کنم و دردهای خود را از یاد ببرم،

¹⁴ ولی تو مرا با خواب‌ها می‌ترسانی و با کابوس‌ها به وحشت می‌اندازی

¹⁵ به‌حدی‌که من ترجیح می‌دهم خفه شده بمیرم تا این‌که به این زندگی پُر از رنج ادامه دهم.

¹⁶ از زندگی بیزارم و دیگر نمی‌خواهم زندگی کنم، پس مرا به حال خود بگذار، زیرا زندگی من دَمی بیش نیست.

¹⁷ انسان کیست که تو این چنین به او اهمیّت می‌دهی، و این‌قدر او را مورد توجّه خود قرار می‌دهی؟

¹⁸ هر روز او را بازرسی می‌کنی و هر لحظه او را می‌آزمایی.

¹⁹ تا به کی خیره‌خیره به من نگاه خواهی کرد؟ آیا مرا لحظه‌ای تنها نخواهی گذاشت تا آب دهان خود را فرو برم؟

²⁰ اگر من گناهی بکنم، چه زیانی به تو می‌رسد، ای ناظر کارهای بشر؟ چرا مرا هدف تیرهای خود قرار داده‌ای؟ آیا من باری بر دوش تو شده‌ام؟

²¹ چرا گناهان مرا نمی‌بخشی و از خطاهای من چشم نمی‌پوشی؟ زیرا به‌زودی به زیر خاک خواهم رفت؛ تو مرا جستجو خواهی کرد، ولی از من اثری نخواهی یافت.