ایّوب 4 - مژده برای عصر جدید - ویرایش ۲۰۲۳

مکالمۀ اوّل اِلیفاز تیمانی:

^1-2 ایّوب، اگر با تو چند کلمه حرف بزنم، طاقت می‌آوری؟ من دیگر نمی‌توانم ساکت بمانم.

³ ببین، تو به افراد بسیاری تعلیم داد‌ه‌ای و به مردمان ضعیف دلگرمی و قوّت قلب بخشیده‌ای.

⁴ با سخنان تشویق کننده، مردم را از لغزش بازداشته‌ای و به زانوان لرزان نیرو داد‌ه‌ای.

⁵ امّا اکنون که به تو رسیده، صبر خود را از دست داده‌ای، حال که برسر خودت آمده پریشان گشته‌ای.

⁶ مگر اطمینان تو در ترس از خدا نیست، و امیدت در صداقتت؟

⁷ فکر کن؛ آیا هرگز دیده‌ای که شخص بی‌گناهی هلاک شود و یا مرد درستکاری از بین برود؟

⁸ بنا برآنچه‌ که من دیده‌ام، کسانی‌ که شرارت را شخم می‌زنند و ظلم را می‌کارند، همان را درو می‌کنند.

⁹ توفان غضب خدا آن‌ها را از بین می‌برد و با آتش خشم خود آن‌ها را می‌سوزاند.

¹⁰ مردم شریر مانند شیرِ درّنده می‌غرّند، امّا خدا آن‌ها را خاموش می‌سازد و دندان‌هایشان را می‌شکند.

¹¹ مانند شیر نر از بی‌غذایی و گرسنگی ضعیف می‌شوند و می‌میرند و فرزندانشان نیز پراکنده می‌شوند.

^12-13 وقتی به خواب سنگینی رفته بودم، در رؤیا پیامی به‌صورت زمزمۀ آهسته به گوش من رسید.

¹⁴ وحشت مرا فراگرفت؛ تنم به لرزه آمد.

¹⁵ شبحی از برابر من گذشت؛ از ترس، موی بر بدنم راست شد.

¹⁶ شبح بی‌حرکت ایستاد، امّا نمی‌توانستم سیمایش را تشخیص بدهم. در آن سکوت، صدایی به گوشم رسید:

¹⁷ «آیا انسان فانی می‌تواند در نظر خدا که خالق او است، پاک و بی‌عیب باشد؟

¹⁸ او حتّی بر خادمان آسمانی خود اعتماد نمی‌کند و فرشتگانش هم در نظر او پاک نیستند،

¹⁹ چه رسد به آن‌هایی که در کالبد گلی زندگی می‌کنند و از خاک آفریده شده‌اند، و مانند حشره لِه می‌شوند.

²⁰ ممکن است صبح زنده باشند، ولی بدون این‌که کسی متوجّه شود، قبل از غروب می‌میرند؛

²¹ رشتۀ زندگی‌ آن‌ها پاره می‌شود و در جهالت از بین می‌روند.»