ایّوب 30 - مژده برای عصر جدید - ویرایش ۲۰۲۳

¹ امّا اکنون آن‌هایی که از من جوان‌تر هستند، و من عار داشتم که پدرانشان با سگ‌های من از گلّه‌ام نگهبانی نمایند، مسخره‌ام می‌کنند.

² از قدرت بازوی آن‌ها چه چیزی نصیب من می‌شود؟ آن‌ها همه قدرت خود را از دست داده‌اند.

³ آن‌ها از فرط فقر و گرسنگی به بیابان سوزان و متروک روی می‌آوردند؛

⁴ آن‌ها علف‌شوره می‌چینند و ریشهٔ شورگیاه غذای ایشان شده است.

⁵ از اجتماع رانده شده بودند و مردم با آن‌ها مانند دزدان رفتار می‌کردند.

⁶ در غارها و حفره‌ها زندگی می‌کردند و به صخره‌ها پناه می‌بردند.

⁷ مثل حیوان زوزه می‌کشیدند و در زیر بوته‌ها با هم جمع می‌شدند.

⁸ آن‌ها چون گروهی بی‌کاره و بی‌نام و نشان از اجتماع طرد شده‌ بودند.

⁹ اکنون آن‌ها می‌آیند و به من می‌خندند و مرا مسخره می‌کنند و یا به من نیشخند می‌زنند.

¹⁰ آن‌ها از من نفرت دارند و از من دوری می‌کنند؛ حتّی به صورتم آب دهان می‌اندازند.

¹¹ چون خدا مرا رها کرده و بیچاره ساخته است، آن‌ها در حضورم لجام‌گسیخته شده‌اند.

¹² فتنه‌گران از هر سو به من حمله کرده مرا فراری داده‌اند و اسباب هلاکت مرا مهیّا کرده‌اند.

¹³ راه مرا می‌بندند و به من آزار می‌رسانند و کسی نیست که آن‌ها را باز دارد.

¹⁴ ناگهان از هر طرف بر من هجوم می‌آورند و بر سر من می‌ریزند.

¹⁵ ترس و وحشت مرا فراگرفته، عزّت و آبرویم برباد رفته و سعادتم مانند ابر از بین رفته است.

¹⁶ اکنون جانم به لب رسیده و رنج‌های من پایانی ندارد.

¹⁷ شب‌ها استخوان‌هایم از شدّت درد در عذاب‌اند، و من لحظه‌ای آرام و قرار ندارم.

¹⁸ خداوند یقۀ مرا می‌گیرد و لباسم را دور من می‌پیچاند.

¹⁹ او مرا در گل‌ولای افکنده و در خاک و خاکستر پایمالم کرده است.

²⁰ نزد تو، ای خدا، زاری و فریاد می‌کنم، امّا تو به من جواب نمی‌دهی. در حضورت می‌ایستم، ولی تو به من توجّه نمی‌نمایی.

²¹ تو با من بی‌رحمانه رفتار می‌کنی و با تمامی قدرت خود بر من جفا می‌نمایی.

²² مرا در میان تُندباد می‌اندازی و در مسیر توفان قرار می‌دهی.

²³ می‌دانم که مرا به دست مرگ، یعنی به سرنوشتی که برای همۀ زندگان تعیین کرده‌ای، می‌سپاری.

²⁴ چرا به کسی‌ که از پا افتاده و برای کمک التماس می‌نماید، حمله می‌کنی؟

²⁵ آیا من برای کسانی‌ که در زحمت بودند، گریه نکردم و آیا به‌خاطر مردم مسکین و نیازمند، غصّه نخوردم؟

²⁶ امّا به‌عوض خوبی، بدی دیدم و به‌عوض نور، تاریکی نصیبم شد.

²⁷ دلم پریشان است و آرامی ندارم و با روزهای مشقّت‌آوری مواجه هستم.

²⁸ ماتم‌کنان در عالم تاریکی، سرگردان هستم. در میان جماعت می‌ایستم و برای کمک فریاد می‌زنم.

²⁹ هم‌نشین من شغال است و دوست من، شترمرغ.

³⁰ پوست بدنم سیاه شده است و به زمین می‌ریزد؛ استخوان‌هایم از شدّت تب می‌سوزند.

³¹ صدای چنگ من به آوای غم تبدیل شده و از نی من، نوای ناله و صدای گریه می‌آید.