ایّوب 3 - مژده برای عصر جدید - ویرایش ۲۰۲۳

شکایت ایّوب

¹ سرانجام ایّوب لب به سخن گشود و روز تولّد خود را نفرین کرد:

ایّوب:

^2-3 لعنت بر آن روزی که به دنیا آمدم و شبی که نطفه‌ام در رحم مادرم بسته شد.

⁴ باشد که تاریکی آن روز را فرا گیرد. خدا آن‌ را به یاد نیاورد و نور در آن ندرخشد.

⁵ آن روز در ظلمت و تاریکی ابدی فرو رود، و ابر تیره بر آن سایه افکند و کسوف آن‌ را بپوشاند.

⁶ تاریکی غلیظ آن شب را فراگیرد، در خوشیِ روزهای سال شریک نشود، و جزء شب‌های ماه به‌حساب نیاید.

⁷ آن شب، شبی عقیم باشد و صدای خوشی در آن شنیده نشود.

⁸ آن‌هایی که می‌توانند لویاتان را رام سازند، آن شب را نفرین کنند.

⁹ در آن شب ستاره‌ای ندرخشد؛ آن شب به امید روشنایی باشد، امّا سپیدۀ صبح را نبیند،

¹⁰ زیرا دریچهٔ رحم مادرم را نبست و مرا به این بلاها دچار کرد.

¹¹ چرا در وقت تولّدم نمردم و چرا زمانی‌‌که از رحم مادر به دنیا آمدم، جان ندادم؟

¹² چرا مادرم مرا بر زانوان خود گذاشت؟ چرا با پستان‌هایش به من شیر داد؟

^13-15 اگر در آن‌وقت می‌مردم، اکنون آرام و آسوده با پادشاهان و رهبران جهان که قصرهای خرابه را دوباره آباد نمودند و خانه‌های خود را با طلا و نقره پُر کردند، خوابیده بودم.

¹⁶ چرا مانند جنینِ سقط شده دفن نشدم، مانند طفلی که هرگز روشنایی را ندید.

¹⁷ زیرا در گور، مردمان شریر به کسی آسیب نمی‌رسانند و اشخاص خسته آرامش می‌یابند.

¹⁸ در آنجا حتّی زندانیان هم با آسایش به‌سر می‌برند و صدای زندانبان را نمی‌شنوند.

¹⁹ کوچک و بزرگ یکسان هستند و غلام از دست صاحب خود آزاد می‌باشد.

²⁰ چرا به تیره‌بختان روشنایی عطا می‌شود و زندگانی به دل‌مردگان؟

²¹ آن‌ها در آرزوی مرگ هستند، امّا مرگ به سراغشان نمی‌آید و بیشتر در جستجوی کندن گور خود هستند تا گنج‌های پنهان.

²² آن‌ها چقدر خوشحال می‌شوند وقتی‌که قبر خود را پیدا می‌کنند.

²³ چرا نور بر کسی می‌تابد که نمی‌داند به کجا می‌رود و خدا اطرافشان را محصور کرده است؟

²⁴ آه کشیدن، نان من شده، و زاریِ من چون آبْ جاری.

²⁵ آنچه که از آن می‌ترسیدم، بر سرم آمد؛ آنچه که از آن وحشت داشتم، بر من واقع شد.

²⁶ آرام و قرار ندارم؛ مرا آرامشی نیست، امّا مشکلات بر من هجوم می‌آورند.