ایّوب 17 - مژده برای عصر جدید - ویرایش ۲۰۲۳

¹ روح من شکسته، عمر من به پایان رسیده و پایم به لب گور رسیده است.

² به‌درستی مسخره‌کنندگانم به دور من جمع شده‌اند، و چشم من بر خصومت آن‌ها است.

³ خدایا، تو خودت ضامن من باش، زیرا هیچ‌کس از من حمایت نمی‌کند.

⁴ تو ذهن آن‌ها را بسته‌ای و آن‌ها نمی‌توانند حقیقت را درک کنند. پس تو نخواهی گذاشت که آن‌ها پیروز شوند.

⁵ چنان‌که گفته‌اند، کسی‌ که برای منفعت به دوستانش خیانت می‌کند، فرزندانش کور می‌شوند.

⁶ خدا مرا ضرب‌المثل مردم ساخته و آن‌ها به رویم تُف می‌کنند.

⁷ چشمانم از غم تار گشته‌اند و از من سایه‌ای بیش باقی نمانده است.

⁸ درستکاران در حیرت هستند؛ و بی‌گناهان علیه خداناشناسان برمی‌خیزند.

⁹ اشخاص نیک در راه خود استوار می‌مانند و پاک‌دستان روز‌به‌روز قوی‌تر می‌گردند.

¹⁰ اگر همهٔ شما بیایید و در برابر من بایستید، من نمی‌توانم شخص فهمیده‌ای در بین شما پیدا کنم.

¹¹ عمر من به پایان رسیده است؛ نقشه‌ها و آرزوهایم همه نقش بر آب شده‌اند.

¹² آن‌ها شب را روز می‌خوانند، و با وجود تاریکی، می‌گویند روشنایی نزدیک است.

¹³ اگر به این امید باشم که به دنیای مردگان رفته آنجا را خوابگاه ابدی خود سازم

¹⁴ و گور را پدر و کِرم را مادر و خواهر خود بدانم،

¹⁵ پس امید من کجا است؟ کیست که برای من امیدی ببیند؟

¹⁶ آیا امید من با من به گور خواهد رفت و آیا هر دوی ما با هم به دنیای مردگان نزول خواهیم کرد؟