ایّوب 16 - مژده برای عصر جدید - ویرایش ۲۰۲۳

ایّوب:

^1-2 من از این‌گونه سخنان بسیار شنیده‌ام. تسلّی شما تنها باعث عذاب من می‌شود.

³ تا به کی به این حرف‌های بیهوده ادامه می‌دهید؟ چه چیزی باعث می‌شود این‌قدر سخن بگویید؟

⁴ اگر من هم به‌جای شما بودم، می‌توانستم چنین سخنانی بگویم و سر خود را به نشانهٔ تمسخر بر شما تکان دهم.

⁵ من شما را نصیحت می‌کردم و با سخنان گرم، شما را تسلّی می‌دادم.

⁶ هرچه بگویم، از درد و رنج من کاسته نمی‌شود و اگر هم ساکت بمانم، دردم دوا نخواهد شد.

⁷ درواقع تو، ای خدا، مرا از پای در‌آوردی و تو همهٔ بستگانم را از بین برده‌ای.

⁸ تو عرصه را بر من تنگ کرده‌ای و دشمن من شده‌ای. من لاغر و استخوانی شده‌ام و این‌ها همه برضد من شهادت می‌دهند.

⁹ تو با‌خشم خود، گوشت بدنم را پاره کرده‌ای؛ با دیدۀ نفرت به من نگاه می‌کنی و مرا دشمن خود می‌پنداری.

¹⁰ مردم مرا مسخره می‌کنند و به دور من جمع شده به روی من سیلی می‌زنند.

¹¹ خدا مرا به دست شریران سپرده و به چنگ ظالمان انداخته است.

¹² من زندگیِ آرام و آسوده‌ای داشتم، امّا او گلوی مرا گرفت و مرا خُرد کرد. حالا هم مرا هدف خود قرار داده است،

¹³ و تیراندازانش مرا محاصره کرده‌اند؛ تیرهایشان کلیه‌های مرا با بی‌رحمی می‌شکافند و اندورنم را بر زمین می‌ریزند.

¹⁴ او مانند یک جنگ‌جو حمله می‌کند و پی‌در‌پی مرا زخمی می‌کند.

¹⁵ من لباس ماتم پوشیده و در خاک ذلّت نشسته‌ام.

¹⁶ از بس گریه کرده‌ام، چشمانم سرخ شده و دیدگانم را تاریکی فراگرفته است،

¹⁷ هرچند من شخص شریری نیستم و دعای من از صمیم قلب است.

¹⁸ ای زمین، خون مرا مپوشان و مگذار فریاد عدالت‌خواهی من خاموش گردد.

¹⁹ اینک شاهد من در آسمان است و برای من شفاعت می‌کند.

²⁰ دوستان من مسخره‌ام می‌کنند، امّا من سیل اشک خود را در حضور خدا جاری می‌سازم

²¹ ای‌کاش کسی در حضور خدا مدافع من می‌بود، مثل یک نفر برای همسایه‌اش.

²² زیرا به‌زودی خواهم مُرد و به‌جایی خواهم رفت که راه بازگشتی از آن نیست.