ایّوب 15 - مژده برای عصر جدید - ویرایش ۲۰۲۳

مکالمۀ دوّم اِلیفاز تیمانی:

^1-2 ایّوب، آیا شخص حکیم باید سخنان احمقانه بگوید و فضا را با حرف‌های پوچ پُر کند!

³ با این‌گونه سخنان بی‌معنی، نمی‌توانی از خود دفاع کنی.

⁴ به‌راستی تو خداترسی را کنار گذاشته‌ای و مانع تعمّق و تأمل نزد خدا می‌شوی.

⁵ زیرا سخنان زبانت گناهانت را آشکار می‌کنند. تو با حیله و نیرنگ صحبت می‌کنی.

⁶ نه من، بلکه سخنان زبانت تو را محکوم می‌کنند؛ و بر ضد تو شهادت می‌دهد.

⁷ آیا فکر می‌کنی تو اوّلین انسانی هستی که به دنیا آمد؟ آیا تو پیش از کو‌ه‌ها به‌وجود آمدی؟

⁸ آیا تو مخفیانه مشورت‌های خدا را می‌شنیدی؟ آیا حکمت منحصر به تو است؟

⁹ آیا چیزی هست که تو بدانی و ما ندانیم؟ آیا چیزی هست که تو بفهمی و ما نفهمیم؟

¹⁰ ما حکمت و دانش را از ریش‌سفیدان و پیران آموختیم، آنانی که سنشان زیادتر از سن پدر تو است.

¹¹ آیا تسلّی خدا برای تو کافی نیست، و یا کلماتی که با نرمی با تو سخن می‌گویند؟

¹² چرا به هیجان آمده‌ای و از چشمانت خشم و غضب شراره می‌زند؟

¹³ چرا خشم خود را به خدا معطوف می‌کنی و اجازه می‌دهی چنین سخنانی از زبانت جاری شود؟

¹⁴ آیا انسان می‌تواند واقعاً پاک باشد و یا بنی‌آدم در پیشگاه خدا نیک شمرده شود؟

¹⁵ خدا حتّی به فرشتگان خود هم اعتماد نمی‌کند؛ حتّی آن‌ها در نظر او پاک و منزّه نیستند،

¹⁶ چه رسد به انسان فاسد و ناچیز که شرارت را مثل آب می‌نوشد.

¹⁷ اکنون به من گوش بده تا آنچه را که دیده‌ام، به تو بگویم.

¹⁸ این‌ها حقایقی هستند که من از حکیمان آموختم که پدران آن‌ها را از ایشان مخفی نکردند.

¹⁹ خدا سرزمین را تنها به ایشان داد، و بیگانگانی نبودند که آن‌ها را از خدا دور کنند.

²⁰ اشخاص شریر که به دیگران ظلم می‌کنند، در سراسر عمر خود در عذاب هستند.

²¹ صداهای ترسناک در گوششان می‌پیچد. وقتی‌که فکر می‌کنند همه‌چیز بروفق مراد است، ناگهان مورد حملۀ غارتگران قرار می‌گیرند.

²² امید فرار از تاریکی برایشان نیست و عاقبت با شمشیر هلاک می‌شوند.

²³ برای یک لقمۀ نان آواره می‌شوند و می‌دانند آینده‌ای تاریک در پیش‌رو دارند.

²⁴ مصیبت و بدبختی مثل پادشاهی که برای جنگ آماده باشد، آن‌ها را به وحشت می‌اندازد،

²⁵ زیرا دست خود را بر ضد خدا دراز کردند و علیه قادر مطلق سرکشی نمودند.

²⁶ با گستاخی سپر خود را به دست گرفته به او حمله می‌کنند.

²⁷ آن‌ها هرچند از مال دنیا بی‌نیاز باشند و خود را فربه سازند،

²⁸ امّا سرانجام در شهرهای ویران و خانه‌های غیر مسکون که در حال فروریختن هستند، به سر خواهند برد.

²⁹ ثروتشان برباد می‌رود و چیزی برایشان باقی نمی‌ماند.

³⁰ نمی‌توانند از تاریکی فرار کنند و مانند درختی که آتش بگیرد و شاخه‌هایش بسوزد و شکوفه‌هایش دستخوش باد شود، دار و ندار خود را از دست می‌دهند.

³¹ او نباید بر پوچی توکّل کرده خود را فریب دهد، زیرا بیهودگی دست‌مزد او خواهد بود.

³² پیش از موعد، پژمرده خواهد شد، و شاخه‌هایش سبز نخواهد ماند.

³³ آ‌ن‌ها مانند تاکی خواهند بود که غوره‌هایش پیش از رسیدن بریزند و مانند درخت زیتون که شکوفه‌هایش می‌ریزند.

³⁴ اشخاص خدانشناس، بی‌کس خواهند ماند و خانۀ رشوه‌خواران در آتش خواهد سوخت.

³⁵ آن‌ها برای شرارت نقشه می‌کشند و دل‌هایشان پُر از مکر و حیله است.