ایّوب 10 - مژده برای عصر جدید - ویرایش ۲۰۲۳

¹ من از زندگی خود بیزارم؛ بنابراین می‌خواهم بی‌مهابا از زندگی و تلخی جانم شکایت کنم.

² من به خدا خواهم گفت: محکومم مَکن؛ به من بگو چرا مرا متّهم می‌کنی؟

³ آیا روا است که به من ظلم نمایی، از مخلوق خود نفرت کنی و از نقشه‌های گناهکاران خشنود باشی؟

⁴ آیا تو همه‌‌چیز را مانند ما می‌بینی؟

⁵ آیا زندگی تو مانند زندگی ما کوتاه است؟

⁶ پس چرا تمام گناهان مرا می‌شماری و تمام خطاهایم را رقم می‌زنی؟

⁷ خودت می‌دانی که من مقصّر نیستم و کسی نیست که ‌بتواند مرا از دست تو نجات بدهد.

⁸ تو مرا با دست‌های خود آفریدی و شکل دادی و اکنون می‌خواهی با همان دست‌ها مرا هلاک سازی.

⁹ به‌خاطر داشته باش که تو مرا از گل ساختی؛ آیا می‌خواهی دوباره مرا به خاک برگردانی؟

¹⁰ تو به پدرم نیرو بخشیدی تا مرا در رحم مادر تولید کند و در آنجا مرا رشد دادی.

¹¹ با پوست و گوشت پوشاندی و استخوان‌ها و رگ و پی مرا به هم بافتی.

¹² به من زندگی بخشیدی و از محبّت بی‌پایانت برخوردارم کردی و از روی احسان زندگی مرا حفظ نمودی.

¹³ امّا اکنون می‌دانم که در تمام اوقات تو مخفیانه نقشه‌ می‌کشیدی تا به من صدمه بزنی.

¹⁴ تو مراقب من بودی تا گناهی بکنم تا از تبرئهٔ من خودداری نمایی.

¹⁵ هرگاه گناهی از من سر بزند، بلافاصله مرا جزا می‌دهی، امّا اگر کار درستی انجام بدهم، بازهم نمی‌توانم سر خود را برافرازم. شخص بدبخت و شرمنده‌ای هستم.

¹⁶ اگر سرم را بلند کنم، مانند شیری به من حمله می‌کنی و با آزار دادن من قدرت خود را نشان می‌دهی.

¹⁷ تو همیشه علیه من شاهد می‌آوری و خشم تو بر من هر لحظه زیادتر می‌شود و ضربات پی‌درپی بر من وارد می‌کنی.

¹⁸ چرا مرا از رحم مادر به دنیا آوردی؟ ای‌کاش می‌مُردم و چشم کسی مرا نمی‌دید،

¹⁹ و مثل این‌که هرگز به دنیا نیامده بودم، از رحم مادر مستقیم به گور می‌رفتم.

²⁰ از زندگی من چیزی باقی نمانده است؛ پس مرا به حال خودم بگذار تا دمی آسوده باشم

²¹ پیش از آنکه از این دینا به جایی بروم که از آن راه بازگشتی نیست، به دیار تاریکی و عمق سایه‌ها،

²² به‌جایی که تاریکی و ظلمت و هرج و مرج حکم‌فرما است و حتّی روشنی هم تاریکی است.