داوران 7 - مژده برای عصر جدید - ویرایش ۲۰۲۳

جِدعون مِدیانیان را شکست می‌دهد

¹ روزی یروبعل، یعنی جِدعون، و همۀ مردمی که با او بودند، صبح زود برخاستند و در کنار چشمهٔ حَرُود اردو زدند. اردوگاه مِدیانیان در شمال آن‌ها در دشت کوه موره بود.

² خداوند به جِدعون گفت: «تعداد افراد تو زیاده از حدّ است. اگر من با این همه قوا شما را بر مِدیانیان پیروزی بخشم، آن‌وقت خواهید گفت ما باقدرت و توان خودمان نجات یافتیم.

³ به سپاهیان بگو، 'هرکسی که می‌ترسد به خانهٔ خود بازگردد، و ما در کوه جِلعاد می‌مانیم.'» بیست و دو هزار نفر از آنجا بازگشتند و تنها ده‌هزار نفر باقی ماندند.

⁴ خداوند به جِدعون گفت: «هنوز هم تعداد افراد شما بسیار زیاد است. آن‌ها را به لب چشمه ببر و آنجا من به تو نشان می‌دهم که چه کسانی بروند و چه کسانی بمانند.»

⁵ پس جِدعون آن‌ها را به کنار چشمهٔ آب برد. خداوند به جِدعون گفت: «آن‌ها را با توجّه به طرز آب خوردنشان به دو دسته تقسیم کن: کسانی‌ که دهان خود را در آب گذاشته مثل سگ‌ها آب می‌نوشند و آن‌هایی که زانو زده با دست‌های خود آب می‌نوشند.»

⁶ کسانی‌ که با دست‌های خود آب نوشیدند، سی‌صد نفر بودند. بقیّه زانو زده با دهان خود از چشمه آب نوشیدند.

⁷ خداوند به جِدعون گفت: «با همین سی‌صد نفر که با دست‌های خود از چشمه آب نوشیدند، مِدیانیان را مغلوب می‌کنم. بقیّه را به خانه‌هایشان بفرست.»

⁸ پس جِدعون تنها سی‌صد نفر را با خود نگاه داشت و دیگران را پس از آنکه آذوقه و شیپورها را از آن‌ها گرفت، به خانه‌هایشان فرستاد. سربازان مِدیانی در دشت پایین آن‌ها اردو زده بودند.

⁹ در همان شب خداوند به جِدعون فرمود: «برو و به اردوی مِدیانیان حمله کن و من آن‌ها را به دست تو مغلوب می‌کنم.

¹⁰ امّا اگر می‌ترسی که حمله کنی، اوّل با خادمت فورَه، به اردوگاه مِدیانیان برو

¹¹ و گوش بده که آن‌ها چه می‌گویند؛ آن‌وقت دلیر می‌شوی و برای حمله جرأت پیدا می‌کنی.» پس جِدعون همراه فورَه به مرز اردوگاه دشمن رفت.

¹² مِدیانیان، عمالیقیان و قبایل بیابانی مانند دستۀ بزرگی از ملخ در دشت جمع شده بودند و شتران بسیاری به فراوانی ریگ‌های ساحل دریا داشتند.

¹³ وقتی جِدعون به اردوگاه دشمن رسید، یکی از مِدیانیان خوابی را که دیده بود، برای دوست خود تعریف کرده می‌گفت: «خواب دیدم که یک نان جو در اردوی ما افتاد، به چادر خورد، آن‌ را واژگون کرد و چادر بر زمین افتاد.»

¹⁴ رفیقش گفت: «خواب تو فقط یک تعبیر دارد، به این معنی که جِدعون پسر یوآش اسرائیلی، با شمشیر می‌آید و خدا ما و تمام اردوگاه ما را به دست او خواهد سپرد.»

¹⁵ وقتی جِدعون خواب و تعبیر آن‌ را شنید، به سجده افتاده خداوند را پرستش کرد و بعد به اردوی اسرائیل برگشت و به مردم گفت: «برخیزید که خداوند سپاه مِدیانیان و متّحدان آن‌ها را به دست ما داده است.»

¹⁶ بعد جِدعون آن سی‌صد نفر را به سه دسته تقسیم کرد. به دست هرکدام یک شیپور و یک کوزۀ خالی داد. در داخل هر کوزه یک مشعل گذاشت.

¹⁷ به آن‌ها گفت: «وقتی به نزدیک اردوگاه دشمن رسیدیم، به من نگاه کنید و هرچه من می‌کنم، شما هم بکنید.

¹⁸ وقتی من شیپور را نواختم، همۀ کسانی‌ که با من هستند شیپورهای خود را در اطراف اردوگاه بنوازند و فریاد بزنند، 'ما برای خداوند و برای جِدعون جنگ می‌کنیم!'»

¹⁹ پس جِدعون و یک‌صد نفری که با او بودند، نیمه‌شب درست پس از عوض شدن نگهبانان، به نزدیکی مرز اردوگاه رسیدند. آن‌ها شیپورهای خود را به صدا درآوردند و کوزه‌هایی را که در دست داشتند شکستند.

²⁰ سپس هر سه دسته شیپورها را نواختند و کوزه‌ها را شکستند. مشعل‌ها را در دست چپ و شیپورها را در دست راست گرفته نواختند و فریاد برآوردند: «ما برای خداوند و برای جِدعون می‌جنگیم!»

²¹ همۀ آن‌ها در اطراف اردوگاه در جای خود ایستادند و سپاه عظیم مِدیان وحشت‌زده به هر طرف می‌دویدند و فریادکنان فرار کردند.

²² همین‌که تمام سی‌صد نفر شیپورهای خود را نواختند، خداوند سربازان دشمن را به جان یکدیگر انداخت و آن‌ها از یک سر اردوگاه تا سر دیگر آن، یکدیگر را با شمشیر می‌کُشتند. آن‌ها تا بِیت‌شطه به جانب صَریرَت و تا سرحد آبِل‌ِ مَحولَه، که در نزدیکی طَبات است، فرار کردند.

²³ جِدعون به مردم طایفه‌های نَفتالی، اَشیر و مَنَسی پیام فرستاد که بیایند و به تعقیب مِدیانیان بروند.

²⁴ او همچنین قاصدانی را با این پیغام به تمام کوهستان اِفرایِم فرستاد: «به جنگ مِدیانیان بیایید و راه آب‌ها و رود اُردن را تا بِیت‌بارَه به روی ایشان ببندید.»

²⁵ آن‌ها دو سردار مِدیانی، یعنی غُراب و ذِئِب، را دستگیر کردند. عُرِب را در نزد صخرۀ عُرِب کشتند و ذِئِب را در چرخُشت شراب سازی‌ ذِئِب به قتل رساندند. بعد از آنکه مِدیانیان را فراری دادند سرهای عُرِب و ذِئِب را به شرق رود اُردن نزد جِدعون آوردند.