داوران 17 - مژده برای عصر جدید - ویرایش ۲۰۲۳

میکاه و لاوی

¹ مردی بود به نام میکاه که در کوهستان اِفرایِم زندگی می‌کرد.

² او به مادرش گفت: «وقتی کسی آن هزار و صد تکّه نقرۀ تو را دزدید، من شنیدم که تو او را نفرین کردی. ببین، پول نزد من است و من آن کسی هستم که آن‌ را برداشت.» مادرش گفت: «فرزندم، خداوند تو را برکت بدهد.»

³ میکاه پول را به مادر خود پس داد. مادرش گفت: «من این نقره را با دست خود برای پسرم وقف خداوند می‌کنم تا از آن بُتی چوبی پوشیده از نقره ساخته شود. بنابراین، نقره را به تو می‌دهم.»

⁴ پس وقتی نقره را به مادر خود داد، مادرش دویست تکّۀ آن‌ را به زرگر داد تا از آن بُت بسازد و سپس آن‌ را در خانه میکاه گذاشت.

⁵ میکاه بُت‌خانه‌ای داشت؛ او یک ایفود و چند بُت ساخت و یکی از پسرانش را به‌عنوان کاهن گماشت.

⁶ در آن زمان مردم اسرائیل پادشاهی نداشتند و هر‌کس هر کاری که دلش می‌خواست می‌کرد.

⁷ اینک یک جوان لاوی از طایفۀ یهودا بود که در بِیت‌لِحِم سکونت گزیده بود.

⁸ او به‌خاطر پیدا کردن مکانی دیگر برای زندگی، بِیت‌لِحِم را ترک کرد. در طی سفر به خانهٔ میکاه در کوهستان اِفرایِم رسید.

⁹ میکاه از او پرسید: «از کجا آمده‌ای؟» او جواب داد: «من یک لاوی هستم و از شهر بِیت‌لِحِم یهودا آمده‌ام تا جایی برای سکونت پیدا کنم.»

¹⁰ میکاه به او گفت: «بیا با من زندگی کن و برای من پدر و کاهن باش. من به تو سالانه ده تکّه نقره، یک دست لباس و هزینهٔ زندگی می‌دهم.»

¹¹ جوان لاوی موافقت کرد که با او زندگی کند و میکاه با او همچون یکی از پسران خود رفتار می‌کرد.

¹² به‌این‌ترتیب، میکاه او را به‌عنوان کاهن شخصی خود انتصاب کرد.

¹³ بعد میکاه به او گفت: «حال یقین دارم که خداوند به مال و دارایی من برکت خواهد داد، زیرا یک لاوی، کاهن من شده است.»