حزقیال 5 - مژده برای عصر جدید - ویرایش ۲۰۲۳

حِزقیال موی خود را می‌تراشد

¹ خداوند گفت: «ای انسان فانی، شمشیر تیزی چون تیغ سلمانی بردار و ریش و موی خود را بتراش. سپس موی‌ها را در ترازویی وزن کن و به سه قسمت تقسیم کن.

² یک‌سوّم آن‌ را هنگامی‌که روزهای محاصره به سر آمد، در شهر در آتش بسوزان. یک‌سوّم دیگر را در اطراف شهر با شمشیر خُرد کن. بقیّه را در باد پراکنده کن، و من با شمشیر به‌دنبال آن خواهم رفت.

³ اندکی از موهایت را نگه‌دار و در لبهٔ ردایت ببند.

⁴ آنگاه چند تار از آن‌ را بردار و در آتش بینداز و بسوزان. از آن‌ها آتشی علیه قوم اسرائیل برخواهد خاست.»

⁵ خداوند متعال گفت: «بر اورشلیم بنگر. من او را در مرکز جهان قرار دادم و دیگر کشورها را در اطراف او.

⁶ امّا اورشلیم علیه فرمان‌های من سرکشی کرده و نشان داده است که از ملّت‌های دیگر پلیدتر است. اورشلیم فرمان‌های مرا رد کرده است و از پیروی قوانین من خودداری نموده است.

⁷ اکنون ای اورشلیم گوش کن که من، خداوند متعال، چه می‌گویم: چون تو سرکش‌تر از همۀ ملّت‌هایی که در اطراف تو هستند، می‌باشی، و نه تنها از فرمان‌ها و قوانین من پیروی نکرده‌ای، بلکه طبق قوانین مللی که در اطراف تو هستند هم عمل نموده‌ای؛

⁸ بنابراین من، خداوند متعال، به تو می‌گویم، من دشمن تو هستم و در حضور تمام ملل جهان تو را مجازات خواهم کرد.

⁹ به‌خاطر تمام کارهای زشت تو، کاری با تو خواهم کرد که تا‌به‌حال هرگز انجام نداده‌ام و در آینده نیز انجام نخواهم داد.

¹⁰ بنابراین در اورشلیم، پدران و مادران، فرزندان خود را و فرزندان، پدران و مادران خود را خواهند خورد. من تو را مجازات خواهم کرد و هرکسی را که باقی بماند به هر طرف پراکنده خواهم نمود.

¹¹ «بنابراین من، خداوند متعال، به حیات خودم سوگند یاد می‌کنم، چون تو معبدِ بزرگ مرا با کارهای زشت و پلید خود آلوده ساختی، من نیز با بی‌رحمی‌ تو را نابود خواهم کرد.

¹² یک‌سوّم مردم تو از گرسنگی و بیماری خواهند مُرد، یک‌سوّم دیگر خارج از شهر با شمشیر کشته خواهند شد و یک‌سوّم باقی‌مانده را در باد پراکنده کرده، با شمشیری از نیام کشیده، ایشان را دنبال خواهم کرد.

¹³ «تو قدرت خشم و غضب مرا حس خواهی کرد و من راضی خواهم شد. آنگاه تو درک خواهی کرد که من، خداوند، از روی غیرت خود برای تو سخن گفته‌ام، زیرا از بی‌وفایی تو بسیار خشمگین شده‌ام.

¹⁴ تو را به ویرانه‌ای تبدیل خواهم کرد تا آنکه تمام ملل اطراف بر تو بخندند و همهٔ رهگذران تو را مسخره کنند.

¹⁵ «هنگامی‌که من در خشم خود تو را مجازات کنم، تو در میان ملّت‌های اطراف، مایۀ ننگ و تمسخر خواهی شد و درسی وحشتناک برای ایشان. من، خداوند، چنین گفته‌ام.

¹⁶ هنگامی‌که من پیکان‌های مرگبار گرسنگی و ویرانی را علیه تو رها کنم تا تو را نابود سازم، تو را هرچه بیشتر دچار قحطی خواهم کرد.

¹⁷ قحطی و حیوانات وحشی را خواهم فرستاد تا کودکان شما را بکُشند و بیماری، خشونت و جنگ را، تا شما را هلاک سازند. من، خداوند، چنین گفته‌ام.»