حزقیال 46 - مژده برای عصر جدید - ویرایش ۲۰۲۳

فرمانروا و جشن‌ها

¹ خداوند متعال چنین می‌گوید: «دروازۀ شرقی حیاط درونی باید شش روز هفته بسته باشد ولی در روز سَبَّت و در روز جشن ماه نو باز باشد.

² فرمانروا از حیاط خارجی از راه دروازه، داخل اتاق ورودی شود و در کنار چهارچوب دروازه بایستد، در‌حالی‌که کاهنان مراسم قربانی‌های سوختنی و قربانی‌های مشارکت و سلامتی او را به‌جا می‌آورند. آنجا در آستانۀ دروازه، مراسم ستایش را انجام دهد و سپس از آنجا خارج شود. دروازه نباید تا شامگاه بسته شود.

³ در روزهای سَبَّت و جشن ماه نو، همۀ مردم نیز در برابر دروازه سجده کنند و خدا را ستایش نمایند.

⁴ در روز سَبَّت، فرمانروا شش برّه و یک قوچ بدون عیب برای قربانی سوختنی به خداوند تقدیم کند.

⁵ با قوچ چهارده کیلوگرم آرد و برای هر برّه هراندازه که دوست دارد، آرد بیاورد و برای هر چهارده کیلوگرم آرد باید سه لیتر روغن زیتون بیاورد.

⁶ در جشن ماه نو، یک گاو نر جوان، شش برّه و یک قوچ بدون عیب تقدیم کند.

⁷ با هر گاو و قوچ چهارده کیلوگرم آرد و برای هر برّه هرآنچه که فرمانروا می‌خواهد آرد هدیه کند و با هر چهارده کیلوگرم آرد، سه لیتر روغن زیتون هدیه کند.

⁸ فرمانروا باید از اتاق ورودی از راهی که وارد شده بود، خارج گردد.

⁹ «هنگامی‌که مردم در جشن‌ها برای ستایش خداوند می‌آیند، هر‌کس که از دروازۀ شمالی وارد شود، باید از دروازۀ جنوبی خارج شود و هر‌کس از دروازۀ جنوبی وارد شود، باید از دروازۀ شمالی خارج گردد. ایشان نباید از دروازه‌ای که وارد شدند، بازگردند بلکه از روبه‌رو خارج شوند.

¹⁰ فرمانروا باید با مردم وارد شود و هنگامی‌که ایشان خارج می‌شوند، بازگردد.

¹¹ در جشن‌ها و روزهای معیّن‌شده، برای هر گاو و هر قوچ چهارده کیلوگرم هدایای آردی و برای هر برّه هر چقدر که شخص می‌خواهد هدایای آردی تقدیم شود، و در ازای هر چهارده کیلوگرم آرد، سه لیتر روغن زیتون تقدیم شود.

¹² «هنگامی‌که فرمانروا می‌خواهد داوطلبانه به خداوند قربانی بدهد، چه قربانی سوختنی یا قربانی سلامتی، دروازۀ شرقی به حیاط درونی برای او باز می‌شود. او باید قربانی‌های خود را مانند روز سَبَّت تقدیم کند و هنگامی‌که خارج می‌شود، باید دروازه را پشت سر او ببندند.»

هدایای روزانه

¹³ خداوند می‌گوید: «هر روز باید یک برّۀ بدون عیب برای قربانی سوختنی جهت خداوند قربانی کنید. این قربانی باید هر روز تقدیم شود.

¹⁴ همچنین هر روز صبح باید دو کیلوگرم هدیهٔ غلّات و یک لیتر روغن زیتون اهدا شود. قوانین این قربانی همیشگی خواهد بود.

¹⁵ برّه، هدیهٔ غلّات و روغن زیتون باید در هر سحرگاه برای همیشه به خداوند تقدیم شود.»

فرمانروا و زمین

¹⁶ خداوند متعال می‌گوید: «هرگاه فرمانروا قطعه زمینی را که به او تعلّق دارد به یکی از پسرانش هدیه کند، آن زمین جزء املاک خانوادگی به آن پسر تعلّق خواهد داشت.

¹⁷ امّا اگر فرمانروا از زمین خود به کسانی‌ که به او خدمت می‌کنند، بدهد، هنگامی‌که سال یوبیل فرارسد، زمین به فرمانروا تعلّق خواهد گرفت و فقط او و پسرانش می‌توانند به‌صورت دائمی ‌مالک زمین باشند.

¹⁸ فرمانروا نباید املاک مردم را از ایشان بگیرد. هر ملکی را که به پسرانش می‌دهد، باید از سهم خودش باشد تا با گرفتن زمین از قوم من، به ایشان ظلم نکند.»

آشپزخانۀ معبدِ بزرگ

¹⁹ سپس آن مرد مرا از طریق دری که پهلوی دروازه بود به اتاق‌های قسمت شمالی که مخصوص کاهنان بود، برد؛ در آنجا مکانی را در انتهای قسمت غربی حیاط درونی، به اتاق ورودی که به‌طرف اتاق‌هایی که در آن‌ها به‌سوی شمال باز می‌شود، برد. این اتاق‌های مقدّس برای کاهنان است. او به قسمت غربی اتاق اشاره کرد.

²⁰ او گفت: «اینجا مکانی است که کاهنان گوشت قربانی گناه و جبران خطا را می‌جوشانند و هدایای غلّات را می‌پزند تا چیز مقدّسی به حیاط خارجی حمل نشود تا مردم با لمس آن صدمه نبینند.»

²¹ آنگاه آن مرد مرا به حیاط بیرونی برد و چهارگوشۀ آن‌ را به من نشان داد. در هر گوشه آن، حیاط کوچکی بود

²² به درازای بیست متر و پهنای پانزده متر. همۀ این حیاط‌ها یک اندازه بودند.

²³ دورتادور، در درون چهار صحن، طاقچه‌هایی بود و زیر طاقچه‌ها، دورتادور، اجاق‌هایی برای پخت‌و‌پز قرار داشتند.

²⁴ آن مرد به من گفت: «اینجا آشپزخانه‌ای است که خادمان معبد بزرگ گوشت قربانی اهدایی مردم را در آن می‌پزند.»