حزقیال 44 - مژده برای عصر جدید - ویرایش ۲۰۲۳

دروازۀ بسته

¹ آنگاه او مرا به دروازۀ شرقی حیاط بیرونی معبدِ بزرگ رهبری کرد. دروازه بسته بود.

² خداوند به من گفت: «این دروازه بسته خواهد ماند و هرگز باز نخواهد شد. هیچ‌کس از آن وارد نخواهد شد، زیرا یَهْوه، خدای اسرائیل از آن وارد شده، بنابراین بسته خواهد ماند.

³ تنها پادشاه می‌تواند به آنجا برای خوردن غذای مقدّس در حضور من برود. او باید برای داخل و خارج شدن در آستانۀ دروازه از در انتهای اتاق ورودی استفاده کند.»

مقرّرات پذیرش به معبدِ بزرگ

⁴ آنگاه آن مرد مرا از دروازۀ شمالی به روبه‌روی معبدِ بزرگ آورد. چون به آن‌سو نگاه کردم، دیدم که معبدِ بزرگ خداوند از نور درخشان حضور خدا پُر شده است. با صورت خود را به خاک انداختم.

⁵ خداوند به من گفت: «ای انسان فانی، به آنچه که می‌بینی و می‌شنوی توجّه کن! من به تو مقرّرات و آیین‌های معبدِ بزرگ را می‌گویم. دقّت کن که چه کسانی می‌توانند به معبدِ بزرگ وارد شوند و چه کسانی اجازه ندارند.

⁶ «به مردم سرکش اسرائیل بگو که من، خداوند متعال، دیگر کارهای پلیدی را که تاکنون انجام داده‌اند، تحمّل نخواهم کرد.

⁷ ایشان با آوردن بیگانگان نامختون به معبد بزرگ در زمان تقدیم قربانی چربی و خون به من، آنجا را آلوده کرده‌اند. قوم من با کردارهای پلید خود پیمان مرا شکسته‌اند.

⁸ آن‌ها انجام مراسم مقدّس در معبدِ بزرگ را به عهده نگرفته‌اند، بلکه درعوض، بیگانگان را مأمور آن کرده‌اند.

⁹ «من، خداوند متعال، اعلام می‌کنم که هیچ بیگانۀ نامختونی، چه در جسم چه در قلب، اجازهٔ داخل شدن به معبد مرا ندارد.»

لاویان صلاحیّت کهانت را ندارند

¹⁰ خداوند به من گفت: «من لاویانی را که همراه دیگر مردم اسرائیل مرا ترک کردند تا بُت‌پرستی کنند، مجازات می‌کنم.

¹¹ ایشان می‌توانند مسئول دروازه‌ها و انجام خدمات در معبدِ بزرگ باشند و می‌توانند حیواناتی را که مردم برای قربانی سوختنی می‌آورند ذبح کنند و باید برای خدمت مردم آماده باشند.

¹² ولی چون با انجام مراسم بُت‌پرستی برای مردم اسرائیل ایشان را به گناه کشاندند، من، خداوند متعال، سوگند می‌خورم که ایشان را مجازات کنم.

¹³ ایشان نباید به من نزدیک شوند و مرا در مقام کاهن خدمت کنند و به هدایای مقدّس و اشیایی که مقدّس هستند، نزدیک نشوند، بلکه آن‌ها باید شرمساری خود را تحمّل کنند و به سزای کردارهای پلید خود برسند.

¹⁴ بااین‌وجود، ایشان را برای سرپرستی معبدِ بزرگ و انجام کارهای آن و کارهای لازمی‌ که باید انجام شوند، می‌گمارم.»

کاهنان

¹⁵ یَهْوه خدا می‌گوید: «امّا لاویان کاهن که از خاندان صادوق هستند، هنگامی‌که بقیّۀ قوم اسرائیل از من روی گرداندند، مرا با وفاداری در معبدِ بزرگ خدمت کردند. بنابراین اکنون ایشان کسانی هستند که مرا خدمت خواهند کرد و در حضور من قربانی چربی و خون را تقدیم خواهند نمود.

¹⁶ فقط ایشان وارد معبدِ بزرگ خواهند شد و در قربانگاه خدمت خواهند کرد و مراسم نیایش را انجام خواهند داد.

¹⁷ هنگامی‌که وارد دروازۀ حیاط درونی می‌شوند، باید لباس کتانی به تن کنند و در هنگام خدمت در حیاط درونی یا معبدِ بزرگ نباید لباس پشمی ‌به تن داشته باشند.

¹⁸ برای این‌که عرق نکنند، باید دستار و زیرلباسی نخی بدون کمربند بپوشند.

¹⁹ پیش از این‌که ایشان به حیاط بیرونی، آنجا که مردم هستند بروند، نخست باید لباس‌های کار خود را از تن در‌آورده و در اتاق‌های مقدّس بگذارند. ایشان باید جامۀ دیگری به تن کنند تا لباس‌های مقدّس ایشان به مردم صدمه‌ای نزند.

²⁰ «کاهنان نباید موی سَرخود را بتراشند و یا موی بلند داشته باشند، بلکه باید آن‌ را کوتاه نگه دارند.

²¹ کاهنان نباید پیش از رفتن به حیاط داخلی شراب بنوشند.

²² هیچ کاهنی نباید با زن بیوه و مطلقه‌ای ازدواج کند، بلکه باید با دختر باکره‌ای از قوم اسرائیل یا با بیوۀ کاهن دیگری ازدواج کند.

²³ «کاهنان باید به قوم من فرق بین مقدّس و غیرمقدّس و فرق بین پاکی و ناپاکی را بیاموزند.

²⁴ هنگامی‌که منازعه‌ای پیش می‌آید، کاهنان باید به‌عنوان قاضی عمل کرده مطابق قوانین من داوری و قضاوت نمایند. ایشان باید جشن‌های مرا مطابق احکام و آیین‌های من برگزار کنند و روز سَبَّت مرا مقدّس نگه دارند.

²⁵ «کاهن نباید با لمس جسد ناپاک گردد، مگر این‌که جنازۀ پدرش، مادرش، خواهری که شوهر نکرده و یا برادرش باشد.

²⁶ پس از این‌که دوباره پاک شد، باید هفت روز صبر کند

²⁷ و سپس وارد حیاط درونی معبدِ بزرگ شود و برای پاکی خود قربانی تقدیم کند تا دوباره بتواند در معبدِ بزرگ خدمت کند.» خداوند متعال چنین سخن می‌گوید.

²⁸ «مقام کهانت، میراثی است که من به کاهنان داده‌ام. ایشان نباید در سرزمین اسرائیل ملکی داشته باشند؛ من دارایی ایشان هستم.

²⁹ هدایای غلّه، قربانی گناه و جبران خطا خوراک کاهنان خواهد بود و آنچه که قوم اسرائیل برای من می‌آورند، از آن کاهنان خواهد بود.

³⁰ بهترین نوبر محصولات و هرچه به من تقدیم می‌شود، به کاهنان تعلّق دارد. هرگاه مردم نان می‌پزند، اوّلین نان را باید به‌عنوان هدیه به کاهنان بدهند تا برکت من برخانه‌های ایشان باشد.

³¹ کاهنان نباید هیچ پرنده یا حیوانی را که با مرگ طبیعی مُرده باشد و یا به‌وسیلهٔ حیوانی دیگر کشته شده باشد، بخورند.»