حزقیال 33 - مژده برای عصر جدید - ویرایش ۲۰۲۳

خدا حِزقیال را برای دیده‌بانی برمی‌گزیند

¹ خداوند با من چنین سخن گفت:

² «ای انسان فانی، به قوم خود هشدار بده که وقتی من ارتشی به این سرزمین بیاورم، چه خواهد شد. مردم شخصی را از میان خود برای دیده‌بانی برمی‌گزینند.

³ وقتی دیده‌بان آمدن ارتش را ببیند، شیپور را به صدا درآورده به مردم هشدار می‌دهد.

⁴ آنگاه اگر کسی صدای شیپور را بشنود و به آن توجّه نکند، او در جنگ کشته خواهد شد. بنابراین خونش برگردن خودش خواهد بود.

⁵ زیرا صدای شیپور را شنید، ولی هشدار را نادیده گرفت؛ پس خودش مقصّر است. اگر او به هشدار توجّه می‌کرد، جان خود را نجات می‌داد.

⁶ امّا اگر دیده‌بان آمدن ارتش را ببیند و شیپور را به صدا درنیاورد و به مردم هشدار ندهد، دشمن به آن‌ها حمله خواهد کرد و مردم را در گناه خود خواهد کشت، ولی من، خداوند، دیده‌بان را مسئول مرگ آن‌ها خواهم دانست.

⁷ «پس ای انسان فانی، تو را به دیده‌بانی قوم اسرائیل برمی‌گزینم. هرگاه سخنی از دهان من می‌شنوی، باید از سوی من به ایشان هشدار بدهی.

⁸ اگر به اشخاص پلیدی بگویم، 'شما ای شریران یقیناً خواهید مُرد' و تو سخن نگویی و به آن مردان پلید هشدار ندهی تا راه خود را عوض کنند، آن مردان پلید در گناه خود خواهند مُرد، امّا تو مسئول مرگ ایشان خواهی بود.

⁹ امّا اگر تو به آن مردان پلید هشدار بدهی تا از راه خود بازگردند و ایشان از راه خود بازنگردند، ایشان در گناه خود خواهند مُرد، ولی تو جان خود را نجات داده‌ای.

مسئولیّت شخصی

¹⁰ خداوند با من چنین سخن گفت: «ای انسان فانی، به قوم اسرائیل بگو: شما چنین گفته‌اید، 'بار گناه و خطای ما بسیار سنگین است و ما را ضعیف و ناتوان ساخته است، پس چطور می‌توان زیست؟'

¹¹ به ایشان بگو خداوند متعال می‌گوید، 'به حیات خود سوگند که از مردن گناهکار خشنود نمی‌گردم، بلکه خشنودی من در این است که پلیدکار از راه خود بازگردد و زنده بماند. بازگردید؛ از روش‌های پلید خود بازگردید. ای قوم اسرائیل، چرا می‌خواهید بمیرید؟'

¹² «وقتی نیکوکاری گناه ورزد، کارهای نیکِ او، او را نجات نخواهد داد. امّا اگر شخص شریری از شرارت خود دست بردارد، تنبیه نخواهد شد. و اگر شخص نیکوکاری گناه ورزد، به‌خاطر اعمال نیک گذشته‌اش از هلاکت نجات نمی‌یابد.

¹³ اگر به نیکوکاری قول حیات بدهم، امّا او فکر کند که کارهای نیکوی او کافی است و شروع به گناه ورزیدن کند، من هیچ‌کدام از کارهای نیکوی او را به یاد نخواهم آورد. او به‌خاطر گناهان خودش خواهد مرد.

¹⁴ اگر به شخص شریری هشدار بدهم که خواهد مرد، امّا او از شرارت خود باز ایستد و آنچه را که نیکو است انجام دهد،

¹⁵ برای نمونه اگر او گرویی وام‌گیرنده را برگرداند، آنچه را که دزدیده است بازگرداند و گناه نکند و از قوانینی که حیات می‌بخشند پیروی نماید، وی به‌راستی زنده خواهد ماند و نخواهد مُرد.

¹⁶ هیچ‌کدام از گناهانی که مرتکب شده‌ علیه او به‌یاد آورده نخواهد شد. او آنچه را که راست و نیکو است، انجام داده‌ و زنده خواهد ماند.

¹⁷ «امّا قوم تو می‌گویند، 'راه خداوند راست نیست،' در‌حالی‌که این روش ایشان است که راست نیست.

¹⁸ هنگامی‌که شخص نیکوکاری از نیکوکاری باز ایستد و گناه ورزد، به‌خاطر آن خواهد مُرد

¹⁹ و هنگامی‌که شخص شریری از گناه کردن دست بردارد و آنچه را که راست و نیکو است انجام دهد، زنده خواهند ماند.

²⁰ هنوز می‌گویند، 'راه خداوند راست نیست.' ای قوم اسرائیل، من شما را طبق کردارتان داوری خواهم کرد.»

خبر سرنگونی اورشلیم

²¹ در روز پنجم ماه دهم از سال دوازدهم تبعید ما، شخصی که از اورشلیم گریخته بود، نزد من آمده گفت: «شهر تسخیر شده است.»

²² غروب روز قبل از آمدن مرد فراری، من حضور قدرتمند خداوند را احساس کرده بودم. زمانی‌‌که مرد فراری در صبح نزد من آمد، دهان من گشوده شد و خداوند قدرت سخن گفتن را به من بازگردانید.

گناهان مردم

²³ خداوند با من چنین سخن گفت:

²⁴ «ای انسان فانی، ساکنان شهرهای ویران در سرزمین اسرائیل می‌گویند، 'ابراهیم تنها یک نفر بود و این سرزمین به او داده شد. امّا ما بسیار هستیم؛ پس بدون شک این سرزمین به ما تعلّق دارد.'

²⁵ «بنابراین به ایشان بگو خداوند متعال چنین می‌گوید: شما گوشت را با خونش می‌خورید، بُت‌پرستی می‌کنید و خون می‌ریزید. آیا شما فکر می‌کنید که سرزمین به شما تعلّق دارد؟

²⁶ شما بر شمشیر خود متّکی هستید و مرتکب پلیدی می‌شوید. و همۀ شما دامن زنان همسایۀ خود را لکّه‌دار می‌کنید. آنگاه شما فکر می‌کنید که این سرزمین به شما تعلّق دارد؟!

²⁷ «به ایشان بگو که من، یَهْوه، خدا به حیات خود سوگند می‌خورم که مردمی که در شهرهای ویرانه زندگی می‌کنند، کشته خواهند شد و کسانی را که در صحرا هستند، خوراک حیوانات وحشی خواهند شد و کسانی‌ که در دژها و غارها هستند، از بیماری خواهند مُرد.

²⁸ من این سرزمین را متروک و ویران خواهم کرد و قدرتی که به آن مغرور بود، پایان خواهد یافت. کوه‌های اسرائیل چنان ویران خواهند شد که کسی از آن‌ها نخواهد گذشت.

²⁹ هنگامی‌که این سرزمین را به‌خاطر پلیدی‌های مردم ویران و متروک سازم، آن‌ها خواهند دانست که من خداوند هستم.»

نتیجۀ پیغام حِزقیال

³⁰ خداوند به من گفت: «ای انسان فانی، قوم تو در کنار دیوارها و در کنار درهای خانه‌ها گرد هم می‌آیند و با یکدیگر دربارۀ تو صحبت کرده می‌گویند، 'بیاییم و کلام خداوند را بشنویم.'

³¹ آنان چنان‌که از قوم تو انتظار می‌رود، نزدت می‌آیند و مانند قوم من نزد تو می‌نشینند و سخنان تو را می‌شنوند امّا از آن‌ها پیروی نمی‌کنند، زیرا چاپلوسی بر لب‌های ایشان است و دلشان در پی سودجویی است.

³² برای ایشان تو چون خوانندۀ خوش صدایی هستی که ترانه‌های عاشقانه می‌خواند و خوب ساز می‌زند. ایشان آنچه را می‌گویی می‌شنوند، ولی آن‌ را انجام نمی‌دهند.

³³ امّا هنگامی‌که سخنان تو به حقیقت بپیوندند، که به حقیقت خواهند پیوست، آنگاه خواهند دانست که نبی‌ای در میان ایشان بوده است.»