حزقیال 29 - مژده برای عصر جدید - ویرایش ۲۰۲۳

نبوّت علیه مصر

¹ در روزِ دوازدهم ماه دهم از سالِ دهم تبعید ما، خداوند با من چنین سخن گفت:

² «ای انسان فانی، رو به‌سوی فرعون کن و علیه او و همۀ مردم مصر نبوّت کن

³ و بگو خداوند متعال چنین می‌گوید: اینک ای فرعون، من علیه تو هستم. ای هیولای بزرگ که در میان نهرها دراز کشیده‌ای و می‌گویی، 'رود نیل از آن من است و من آن‌ را ساخته‌ام.'

⁴ من قلّاب به فک تو خواهم زد و ماهیان نهرهایت را به فلس‌هایت خواهم چسباند، و در‌حالی‌که همۀ ماهیان به فلس‌هایت چسبیده‌اند، تو را از نهر بیرون خواهم کشید.

⁵ من تو و همۀ آن ماهیان را به بیابان خواهم افکند. بدن تو به روی زمین خواهد افتاد و دفن نخواهد شد. من آن‌ را خوراک پرندگان و حیوانات خواهم کرد.

⁶ آنگاه همۀ مردم مصر خواهند دانست که من خداوند هستم. «اسرائیلی‌ها برای پشتیبانی به تو اتّکا کردند، امّا تو چوب‌دستی ضعیفی بیش نبودی.

⁷ هنگامی‌که تو را به دست گرفتند، شکستی و شانۀ ایشان را پاره کردی و هنگامی‌که به تو تکیه دادند، شکستی و کمرهایشان را به لرزه انداختی.

⁸ پس اکنون من، خداوند متعال، به تو می‌گویم: اینک شمشیری خواهم آورد تا مردم و حیوانات تو را نابود کند.

⁹ مصر سرزمینی متروک و ویران خواهد شد. آنگاه تو خواهی دانست که من خداوند هستم. «چون گفتی که رود نیل از آن تو است و تو آن‌ را ساختی،

¹⁰ بنابراین من علیه تو و نهرهایت هستم و سرزمین مصر را از میگدُل تا اَسوان و تا مرز حَبشه کاملاً ویران خواهم ساخت.

¹¹ پای هیچ انسان و حیوانی از آن گذر نخواهد کرد و مدّت چهل سال متروک خواهد بود.

¹² من مصر را ویران‌ترین کشور جهان خواهم ساخت. مدّت چهل سال شهرهای مصر ویران باقی خواهند ماند، ویران‌تر از بدترین شهرهای ویران دیگر. مصریان را آواره خواهم کرد؛ ایشان به کشورهای دیگر خواهند گریخت و با مردمان دیگر زندگی خواهند کرد.»

¹³ خداوند متعال چنین می‌گوید: «پس از چهل سال، مصریان را از میان مللی که پراکنده ساختم، باز خواهم آورد

¹⁴ و اجازه خواهم داد که در جنوب مصر، در میهن اصلی خود زیست کنند. ایشان ملّت ناتوانی خواهند بود.

¹⁵ از همۀ حکومت‌ها ناتوان‌تر خواهند بود و هرگز بر ملّت‌های دیگر فرمانروایی نخواهند کرد. من ایشان را چنان کوچک خواهم کرد که دیگر نتوانند ارادۀ خود را به دیگران تحمیل کنند.

¹⁶ اسرائیل دیگر هرگز برای یاری به ایشان تکیه نخواهد کرد. سرنوشت مصر به اسرائیل یادآوری خواهد کرد که تکیه کردن به آن چقدر نادرست است. آنگاه اسرائیل خواهد دانست که من خداوند متعال هستم.»

نبوکدنصر مصر را تسخیر می‌کند

¹⁷ در روز اوّل ماه اوّل از سال بیست و هفتم تبعید ما، خداوند با من چنین سخن گفت:

¹⁸ «ای انسان فانی، وقتی نبوکدنصر، پادشاه بابِل به صور حمله کرد، او سربازان خود را مجبور کرد چنان بارهای سنگینی حمل کنند که موی سرشان ساییده شد و کچل شدند و پوست شانه‌های ایشان زخم شد، امّا نه پادشاه و نه سربازان او از این زحمات سودی بردند.

¹⁹ بنابراین من، خداوند متعال، چنین می‌گویم: من سرزمین مصر را به نبوکدنصر پادشاه خواهم داد. او ثروت مصر را تاراج خواهد کرد تا تاوان ارتش او باشد.

²⁰ من سرزمین مصر را در ازای مزد کاری که انجام داده است، به او خواهم داد، زیرا ارتش او برای من کار می‌کردند.» خداوند متعال سخن می‌گوید.

²¹ «در آن روز قدرت گذشتۀ قوم اسرائیل را تجدید خواهم کرد و من، باعث خواهم شد که مردم به سخنان تو گوش بدهند و بدانند که من خداوند هستم.»