حزقیال 21 - مژده برای عصر جدید - ویرایش ۲۰۲۳

شمشیر برهنۀ خداوند

¹ خداوند با من چنین سخن گفت:

² «ای انسان فانی، به‌سوی اورشلیم روی کرده علیه معابد آن موعظه کن و علیه سرزمین اسرائیل نبوّت نما.

³ به سرزمین اسرائیل بگو که خداوند چنین می‌گوید: من دشمن شما هستم؛ شمشیر خود را از نیام بیرون کشیده تمامی شما را از خوب و بد خواهم کشت.

⁴ من شمشیر خود را علیه همه از جنوب تا شمال برخواهم کشید

⁵ تا همه بدانند که من، خداوند، شمشیرم را از نیام کشیده‌ام و آن را به نیام برنخواهم گرداند.

⁶ «پس ای انسان فانی، شیون کن. با قلبی شکسته و اندوهی تلخ در برابر چشمان ایشان شیون کن.

⁷ هنگامی‌که از تو می‌پرسند چرا شیون می‌کنی، بگو به‌خاطر خبری است که خواهد رسید؛ همۀ قلب‌ها پریشان، دست‌ها ناتوان، روحیه‌ها ضعیف و زانوان لرزان خواهند شد. بنگرید، خبر از راه می‌رسد و به وقوع خواهد پیوست.» خداوند متعال چنین سخن می‌گوید.

⁸ خداوند به من گفت:

⁹ «ای انسان فانی، نبوّت کن و بگو: یک شمشیر، شمشیری تیز و برّاق شده،

¹⁰ شمشیری تیز شده برای کشتار؛ صیقل شده تا چون آذرخش بدرخشد. چگونه می‌توان شادمان بود؟ زیرا قوم من همۀ هشدارها و مجازات‌ها را نادیده گرفته‌اند.

¹¹ شمشیر، صیقل داده شده است تا آن‌ را به دست گیرند. آن تیز شده و صیقل داده شده است تا به دست کشتار کننده‌ای سپرده شود.

¹² زاری و شیون کن، ای انسان فانی، زیرا این شمشیر برای قوم من، و برای تمام رهبران قوم اسرائیل است. ایشان همه با بقیّۀ قوم من کشته خواهند شد. از ناامیدی بر سینه‌ٔ خود بکوب.

¹³ من قوم خود را می‌آزمایم و اگر نپذیرند که توبه کنند، همۀ این وقایع رخ خواهند داد.

¹⁴ «اینک ای انسان فانی، نبوّت کن. دست‌های خود را به هم بکوب و شمشیر پی‌درپی خواهد زد. این شمشیری است که می‌کُشد، شمشیری برای کشتاری بزرگ که ایشان را محاصره خواهد کرد.

¹⁵ بنابراین دل‌ها آب می‌شوند و بسیاری در همۀ دروازه‌هایشان خواهند افتاد، من شمشیر درخشنده را داده‌ام. آه، آن چون آذرخش می‌درخشد و برای کشتار آماده گشته است.

¹⁶ به راست یورش آور، به چپ حمله کن؛ ای شمشیر تیز به هر سویی که می‌چرخی حمله کن.

¹⁷ من نیز دست‌های خود را به هم خواهم زد و خشم خود را فرو خواهم نشاند. من، خداوند، چنین گفته‌ام.»

شمشیر پادشاه بابِل

¹⁸ خداوند با من چنین سخن گفت:

¹⁹ «ای انسان فانی، دو جاده را برای شمشیر پادشاه بابِل که می‌آید، علامت‌گذاری کن. هردوی آن‌ها باید از یک سرزمین آغاز گردند. علامتی در آنجایی که جاده دوراهی می‌شود، قرار ده.

²⁰ جاده‌ها را برای آمدن شمشیر به رَبَّه در سرزمین عَمون و به یهودا و شهر مستحکم اورشلیم، علامت‌گذاری کن،

²¹ زیرا پادشاه بابِل بر سر دوراهی می‌ایستد و با تکان دادن تیرها قرعه می‌اندازد. از بُت‌های خود هدایت می‌طلبد و با جگرِ قربانی فال می‌گیرد که به کدام راه باید برود.

²² در دست راست او قرعه اورشلیم است تا دژکوب‌ها را برافرازند، تا غریو نبرد برآورند و دژکوب‌ها را علیه دروازه‌ها قرار داده خاکریزها را بالا آورند و بُرج‌ها را محاصره سازند.

²³ اهالی اورشلیم این‌ را باور نمی‌کنند، زیرا با بابِل پیمان صلح بسته‌اند، امّا این پیشگویی، آن‌ها را متوجّه گناهانشان می‌سازد و به آن‌ها خاطرنشان می‌کند که به‌زودی گرفتار خواهند شد.

²⁴ بنابراین، من، خداوند متعال، می‌گویم که گناهان شما آشکار شده‌اند؛ همه می‌دانند شما چقدر مقصّر هستید. گناهانتان را در هر عملی نشان می‌دهید. شما مقصّر هستید و من شما را به دست دشمنانتان خواهم سپرد.

²⁵ «ای فرمانروای پلید و فرومایۀ اسرائیل، روز تو، روز مجازات نهایی تو رسیده است.

²⁶ دستار و تاج خود را بردار، زیرا پس از این، اوضاع دگرگون خواهد شد. آنچه را که پست است، برافراز و آنچه را که افراشته شده است، پست نما.

²⁷ ویران! ویران! آری، شهر را ویران می‌کنم. امّا تا زمانی‌‌که کسی را که برای مجازات شهر برگزیده‌ام نیاید، این واقعه روی نخواهد داد. آن‌ شهر را به او خواهم داد.

شمشیر و عَمونیان

²⁸ «ای انسان فانی، نبوّت کن. اعلام کن که من، خداوند متعال، درباره عَمونیان و اهانت‌های ایشان چنین می‌گویم، «'شمشیر، شمشیری برای کشتن کشیده شده است؛ صیقلی شده است تا چون آذرخش بدرخشد.

²⁹ رؤیاهایی که می‌بینید نادرست و پیشگویی‌های شما دروغ هستند. شما پلید و شریر هستید. روز شما فرا می‌رسد، روز مجازات نهایی شما، شمشیر بر گردن شما فرود خواهد آمد.

³⁰ «'شمشیر را در نیام بگذار! در زادگاهتان، در مکانی که آفریده شدید، داوری خواهید شد.

³¹ خشم خود را بر تو فرو خواهم ریخت و آتش غضب خود را بر تو خواهم دمید. تو را به دست‌های خشن کسانی‌ که در کشتن ماهر هستند، خواهم سپرد.

³² شما با آتش نابود می‌گردید و خونتان در سرزمین‌تان خواهد ریخت و دیگر کسی شما را به یاد نخواهد آورد.'» خداوند چنین سخن گفته است.