حزقیال 17 - مژده برای عصر جدید - ویرایش ۲۰۲۳

مَثَل عقاب و تاک

¹ خداوند با من چنین سخن گفت:

² «ای انسان فانی، برای قوم اسرائیل مَثَلی بگو و معمّایی ارائه کن.

³ به آن‌ها بگو من، خداوند متعال، چنین می‌گویم: عقاب بزرگی بود که بال‌هایی عظیم و گسترده و پرهایی رنگارنگ داشت. او به کوه‌های لبنان پرواز کرد و سر درخت سدر را شکست

⁴ و آن‌ را به سرزمین تاجران برده در شهر سوداگران گذاشت.

⁵ آنگاه او بذری از سرزمین شما برداشت و آن‌ را مانند شاخۀ بیدی در خاک حاصل‌خیزی در کنار آب فراوان کاشت.

⁶ آن بذر جوانه زد و تاکی شد و بر روی زمین گسترش یافت. شاخه‌هایش به‌سوی بالا، به‌طرف عقاب و ریشه‌هایش در عمق زمین رشد کردند. تاک از شاخه‌ها و برگ‌ها پوشیده شد.

⁷ «عقاب بزرگ دیگری بود با بال‌های عظیم که پرهای زیادی داشت. اینک تاک، ریشه‌ها و شاخه‌هایش را به‌سوی او برگردانید به امیدی که بتواند آب بیشتری از زمینی که در آنجا کاشته شده بود، بگیرد.

⁸ تاک در خاکی نیکو، نزد آب‌های بسیار کاشته شده بود تا شاخه‌هایش رشد کنند، میوه به بار آورد و تاکی باشکوه گردد.

⁹ «حال من، خداوند متعال، می‌پرسم: آیا برومند خواهد شد؟ آیا عقابِ نخست آن‌ را ریشه‌کن نخواهد کرد و انگورهایش را نخواهد کند؟ آیا شاخه‌هایش را نخواهد شکست تا پژمرده گردد؟ برای ریشه‌کن ساختن آن نیازی به بازوی نیرومند و ارتش قدرتمند نیست.

¹⁰ هنگامی‌که کاشته شد، آیا رشد خواهد کرد؟ هنگامی‌که باد شرقی به آن بوزد، آیا کاملاً در جایی که کاشته شده است، پژمرده نخواهد شد؟»

شرح مَثَل

¹¹ آنگاه خداوند به من گفت:

¹² «اکنون از این سرکشان بپرس که آیا معنی این مَثَل را می‌دانند؟ به ایشان بگو پادشاه بابِل به اورشلیم آمد و پادشاه و بزرگان را دستگیر کرد و با خود به بابِل برد.

¹³ او یکی از اعضای خاندان سلطنتی را گرفت و با او پیمان بست و او را سوگند داد تا به او وفادار بماند. او همچنین بزرگان سرزمین را با خود به اسارت برد

¹⁴ تا از شورش دوباره ملّت جلوگیری کند و مطمئن شود که به پیمان خود وفادار خواهد ماند.

¹⁵ امّا پادشاه یهودا با فرستادن سفیران خود به مصر، به این امید که ایشان به او اسب‌ها و ارتش بزرگی بدهند، شورش کرد. آیا او پیروز خواهد شد؟ آیا امکان دارد که انجام چنین کاری بدون پیامد باشد؟ آیا او می‌تواند پیمان را بشکند و بدون مجازات بگریزد؟

¹⁶ «به حیات خودم سوگند، به‌راستی این پادشاه در شهر بابِل خواهد مرد، در سرزمین پادشاهی که او را به سلطنت گماشته بود، چون سوگند خود را به وی خوار شمرد و پیمانش را شکست.

¹⁷ هنگامی‌که بابِلیان سنگر درست کنند و شهر را محاصره نمایند تا مردم بسیاری را بکُشند، حتّی فرعون و ارتش نیرومندش نیز نخواهند توانست به پادشاه یهودا کمک کنند.

¹⁸ او سوگند و پیمان خود را شکست. او همۀ این کارها را انجام داد و اکنون راه گریزی برای او نیست.»

¹⁹ خداوند متعال چنین می‌گوید: «به حیات خودم سوگند که او را به‌خاطر شکستن پیمان مجازات خواهم کرد، یعنی پیمانی که به نام من سوگند خورد.

²⁰ من تور خود را گسترده او را در دام خواهم افکند. او را به بابِل خواهم برد و به‌خاطر خیانتش علیه من او را در آنجا مجازات خواهم کرد.

²¹ همۀ سپاهِ گریزانِ او با شمشیر کشته خواهند شد و بازماندگان ایشان در هر سو پراکنده خواهند گردید. من خداوند چنین گفته‌ام»

وعدهٔ امیدوارکنندهٔ خداوند

²² یَهْوه، خدا چنین می‌گوید: «من شاخۀ نازکی را از سر درخت سدرِ بلند خواهم گرفت و آن‌ را در قلّۀ بلند کوه اسرائیل خواهم کاشت

²³ تا شاخه‌ها از آن بروید و میوه آورد و درخت سدر باشکوهی گردد. در زیر آن، هرگونه پرنده زندگی خواهد کرد و در سایۀ آن آشیانه خواهند ساخت.

²⁴ تمام درختان سرزمین خواهند دانست که من خداوند هستم. درختان بلند را برمی‌اندازم و درختان کوتاه را برمی‌افرازم. من درخت سبز را خشک می‌کنم و درخت خشک را شکوفا می‌سازم. من، خداوند چنین گفته‌ام و آن‌ را انجام خواهم داد.»