حزقیال 12 - مژده برای عصر جدید - ویرایش ۲۰۲۳

نمایش تبعید یهودا

¹ خداوند با من چنین سخن گفت:

² «ای انسان فانی، تو در میان قومی سرکش زندگی می‌کنی که چشم دارند ولی نمی‌بینند. گوش دارند ولی نمی‌شنوند، زیرا ایشان قومی سرکش هستند.

^3-5 «ای انسان فانی، توشه‌ای برای رفتن به تبعید آماده کن و در برابر ایشان در روز کوچ کن و به مکانی دیگر برو. شاید معنی این‌ کار تو را بفهمند، اگرچه قومی سرکش هستند. مانند کسی‌ که به تبعید برده می‌شود، آماده سفر شو. بار سفرت را در روز ببند و از خانه بیرون ببر تا مردم ببینند و هنگام شب در حضور ایشان دیوار خانه‌ات را سوراخ کن و با توشه‌ات از راه آن بیرون برو.

⁶ در برابر چشمان ایشان توشۀ خود را روی دوش خود بگذار و آن‌ را در تاریکی حمل کن. رویت را بپوشان تا نبینی که کجا می‌روی. این کارِ تو اخطاری برای قوم اسرائیل است.»

⁷ آنچه را که خداوند به من فرموده بود، انجام دادم. مانند تبعیدشدگان، توشۀ خود را در روز بستم. هنگام شب با دست‌های خود دیوار را سوراخ کردم و در پیش چشمان مردم توشۀ خود را بر دوش گرفته در تاریکی بیرون رفتم.

⁸ بامدادان خداوند با من چنین سخن گفت:

⁹ «ای انسان فانی، اکنون که قوم سرکش اسرائیل می‌پرسند چه‌کار می‌کنی،

¹⁰ به ایشان بگو که این وحی‌ای ‌است از جانب خداوند متعال به شاهزاده و تمام مردمی که در اورشلیم هستند.

¹¹ به ایشان بگو آنچه تو کرده‌ای نشانه‌ای از رویدادی است که بر ایشان واقع خواهد شد. ایشان آواره و اسیر خواهند گشت.

¹² شاهزادۀ ایشان نیز کوله‌بار خود را در تاریکی بر دوش نهاده بیرون خواهد رفت و سوراخی در دیوار خواهد کند تا از آن بیرون برود و روی خود را خواهد پوشاند تا زمین را با چشمان خود نبیند.

¹³ امّا من تور خود را بر او خواهم گسترد و او را به دام انداخته به شهر بابِل خواهم آورد. او آنجا را نخواهد دید، امّا در آنجا خواهد مرد.

¹⁴ اطرافیان، مشاوران و محافظان او را در همه‌جا پراکنده خواهم ساخت و شمشیر برهنه در پی ایشان خواهم فرستاد.

¹⁵ «هنگامی‌که ایشان را در میان ملّت‌های دیگر و کشورهای بیگانه پراکنده سازم، خواهند دانست که من خداوند هستم.

¹⁶ من اجازه خواهم داد چند تنی از آنان از شمشیر، قحطی و آفت نجات یابند تا پلیدی‌های خود را در میان ملّت‌هایی که نزد آن‌ها می‌روند بیان کنند، آنگاه خواهند دانست که من خداوند هستم.»

خوردن و نوشیدن با ترس‌ولرز

¹⁷ خداوند با من چنین سخن گفت:

¹⁸ «ای انسان فانی، نان خود را با لرز بخور و آب خویش را با ترس‌ولرز بنوش.

¹⁹ این است پیام خداوند متعال دربارهٔ مردم اورشلیم، مردمی که هنوز در سرزمین خود زندگی می‌کنند: ایشان نان خود را با ترس خواهند خورد و آب خود را با لرز خواهند نوشید.

²⁰ شهرهای پُر جمعیّت، خراب خواهند شد و سرزمینشان متروک خواهد گردید. آنگاه خواهند دانست که من خداوند هستم.»

روز داوری به تعویق نمی‌افتد

²¹ خداوند با من چنین سخن گفت:

²² «ای انسان فانی، این چیست که زبان‌زد مردم اسرائیل است، 'روزها می‌گذرند و پیشگویی‌ها عملی نمی‌شوند؟'

²³ اکنون به ایشان بگو که من، خداوند متعال، دربارهٔ آن چه می‌گویم. من به این مَثَل پایان خواهم داد. آن دیگر در اسرائیل تکرار نخواهد شد. به ایشان بگو زمان به وقوع پیوستن نبوّت‌ها فرارسیده است.

²⁴ «در میان مردم اسرائیل دیگر رؤیاهای دروغ و پیشگویی‌های گمراه کننده نخواهد بود.

²⁵ من، خداوند، با ایشان سخن خواهم گفت و هرچه بگویم به وقوع خواهد پیوست. دیگر تأخیری نخواهد شد. در دوران زندگی شما، ای سرکشان، آنچه را که به شما هشدار دادم، عملی خواهم ساخت.» یَهْوه، خدا چنین سخن می‌گوید.

²⁶ دوباره خداوند به من گفت:

²⁷ «ای انسان فانی، قوم اسرائیل می‌گویند که رؤیاها و پیشگویی‌های تو دربارهٔ آیندۀ خیلی دور است.

²⁸ بنابراین به ایشان بگو که من، خداوند متعال، چنین می‌گویم: پس از این، هیچ کلام من به تأخیر نخواهد افتاد، و آنچه گفته‌ام روی خواهد داد.» خداوند متعال چنین سخن می‌گوید.