حزقیال 11 - مژده برای عصر جدید - ویرایش ۲۰۲۳

محکومیّت اسرائیل

¹ روح خدا مرا بلند کرد و به دروازۀ شرقی معبدِ بزرگ بُرد. آنجا در نزدیک دروازه، بیست و پنج مرد بودند و در میان ایشان یازنیا پسر عزور و فِلَطیا پسر بِنایا یعنی رهبران قوم را دیدم.

² خدا به من گفت: «ای انسان فانی، این مردان توطئه‌های شریرانه‌ای می‌چینند و در این شهر راهنمایی‌های پلید می‌کنند.

³ ایشان می‌گویند، 'در این شهر خانه بسازیم. این شهر دیگ است و ما چون گوشت در آن محفوظ می‌باشیم.'

⁴ بنابراین، ای انسان فانی نبوّت کن؛ علیه ایشان نبوّت کن.»

⁵ آنگاه روح خداوند بر من آمد و گفت که بگو خداوند چنین می‌گوید: «ای قوم اسرائیل، من می‌دانم که چه می‌گویید و چه می‌اندیشید.

⁶ شما بسیاری را در شهر کشته‌ خیابان‌ها را از اجساد پُر کرده‌اید.

⁷ «بنابراین من، خداوند متعال، می‌گویم درست است که این شهر مثل دیگ است، ولی گوشت آن چیست؟ اجساد کسانی‌که شما آن‌ها را کشته‌اید، گوشت آن هستند. شما در آن دیگ نخواهید بود؛ من شما را از شهر بیرون خواهم انداخت!

⁸ شما از شمشیر می‌ترسید، و من شما را به شمشیر خواهم سپرد.

⁹ شما را از شهر بیرون برده به دست بیگانگان خواهم سپرد و داوری خود را به اجرا خواهم گذاشت.

¹⁰ با شمشیر کشته خواهید شد و در مرز اسرائیل شما را داوری خواهم کرد. آنگاه همه خواهند فهمید که من خداوند هستم.

¹¹ این شهر مانند دیگی که گوشت را محافظت می‌کند، از شما حفاظت نخواهد کرد. در هر کجای سرزمین اسرائیل باشید شما را مجازات خواهم کرد.

¹² آنگاه خواهید دانست که من خداوند هستم و خواهید دانست که هنگامی‌که از قوانین کشورهای همسایه پیروی می‌کردید، قوانین مرا می‌شکستید و از فرمان‌های من سرپیچی می‌کردید.»

¹³ هنگامی‌که نبوّت می‌کردم، فِلَطیا پسر بِنایا مُرد. پس با صورت بر خاک افتادم و فریاد برآوردم: «ای خداوند متعال، آیا همۀ بازماندگان اسرائیل را هلاک خواهی کرد؟»

وعدۀ آزادی از اسارت

¹⁴ آنگاه خداوند به من گفت:

¹⁵ «مردم اورشلیم دربارهٔ تو و خویشاوندان و هم‌وطنانت که در تبعید به‌سر می‌برید، می‌گویند، 'آن‌ها از خداوند و خانهٔ او در اورشلیم دور هستند؛ اکنون خداوند این سرزمین را به ما داده است.'

¹⁶ «بنابراین چنین بگو: یَهْوه، خدا می‌فرماید که هرچند ایشان را به دوردست‌ها برده در میان ملّت‌ها پراکنده ساختم، ولی برای مدّتی، حضور من با آن‌ها در سرزمین‌های دوردست، همچون مکان مقدّس ایشان خواهد بود.

¹⁷ «بنابراین به آن‌ها بگو که من، خداوند متعال، چنین می‌گویم: ایشان را از بین قوم‌های و کشورهایی که در آن‌ها پراکنده‌اند، جمع خواهم کرد و سرزمین اسرائیل را به آن‌ها خواهم داد.

¹⁸ هنگامی‌که بازگردند، تمام بُت‌های کَریه را از میان برخواهند داشت.

¹⁹ من در ایشان دل و روح تازه‌ای خواهم نهاد و دل سنگی را از جسم ایشان برداشته دلی گوشتی به ایشان خواهم بخشید

²⁰ تا از احکام من پیروی کنند و دستورات مرا به‌جا آورند. ایشان قوم من خواهند بود و من خدای ایشان خواهم بود.

²¹ امّا کسانی‌ که دل ایشان به‌دنبال پرستش بُت‌های کَریه است، آن‌ها را به‌خاطر آنچه که کرده‌اند، مجازات خواهم کرد.» خداوند متعال چنین سخن می‌گوید.

جلال خدا اورشلیم را ترک می‌کند

²² آنگاه فرشتگان نگهبان به پرواز درآمدند و چرخ‌ها با ایشان رفتند، و نور درخشندۀ حضور خدای اسرائیل بر فراز ایشان بود.

²³ سپس جلال خداوند از میان شهر برخاست و بر کوهی که در قسمت شرقی شهر بود، قرار گرفت.

²⁴ روح خدا مرا در رؤیا برداشت و دوباره نزد تبعیدشدگان در بابِل برد. در همان جا رؤیای من به پایان رسید،

²⁵ و من هرآنچه را که خداوند به من نشان داده بود، به تبعید شدگان گفتم.