تثنیه 32 - مژده برای عصر جدید - ویرایش ۲۰۲۳

¹ «ای آسمان‌ها گوش دهید، و ای زمین سخنان مرا بشنو.

² تعلیم من مانند قطرات باران فرو خواهد ریخت، و مانند شبنم بر زمین فرود خواهد آمد؛ سخنان من چون باران بر سبزه‌های تازه خواهد بارید، مانند بارش باران بر گیاهان.

³ من نام خداوند را اعلام خواهم کرد. وصف عظمت خدا را بسرایید!

⁴ «صخرهٔ ما در همهٔ کارهایش کامل و در همه راه‌هایش عادل است. خداوند امین و قابل‌ اعتماد است، عادل و درستکار.

⁵ امّا شما فاسد گشته‌اید و دیگر فرزندان او نیستید، شما نسلی منحرف و کج‌رفتارید.

⁶ ای قوم احمق و نادان، آیا این است جبران مناسب برای خداوند؟ آیا او پدر و خالق شما نیست؟ آیا او نبود که از شما قومی‌ استوار ساخت؟

⁷ «ایّام گذشته را به‌یاد آورید، به سال‌های قدیم بیندیشید، و از پدرانتان بپرسید تا شما را آگاه سازند. از ریش‌سفیدانتان سؤال کنید تا برای شما شرح دهند.

⁸ زمانی‌‌که خدای متعال میراث ملّت‌ها را داد، و آدمیان را پراکنده ساخت، او مرز قوم‌ها را به‌نسبت تعداد خدایانشان مشخّص نمود.

⁹ او فرزندان یعقوب را برگزید تا میراث خود خداوند باشد.

¹⁰ «او قوم خود را در بیابان، در صحرای خشک و هولناک، سرگردان یافت. او را دربر گرفت و مورد لطف قرار داد، و مانند مردمک چشم خود محافظت نمود.

¹¹ مانند عقابی که لانهٔ خود را به جنبش درمی‌آورد و بر فراز آن پَروبال می‌زند، و با بال‌های گستردهٔ خود جوجه‌هایش را در پرواز حفظ کرده بر پروبال بلند خود پرواز می‌دهد،

¹² خداوند به تنهایی آن‌ها را هدایت کرد، بدون هیچ خدای بیگانه.

¹³ «او آن‌ها را بر فراز بلندی‌ها جای داد، و آن‌ها از محصول کشتزارها خوردند. آن‌ها در میان صخره‌ها عسل یافتند، و از میان سنگلاخ‌ها درختان زیتون.

¹⁴ خامهٔ گاو و شیر گوسفند را با چربی برّه و قوچ به آن‌ها بخشید. گاوهای باشانی، رمهٔ و بُز به آن‌ها عطا کرد. بهترین گندم و عالی‌ترین شراب انگور را به آن‌ها داد.

¹⁵ «اسرائیل فربه، امّا سرکش شد؛ آنان چاق و ستبر و تنومند شدند. آن‌ها خداوند، خالق خود را ترک کردند و صخرهٔ نجات خود را خوار شمردند.

¹⁶ با خدایان بیگانۀ خود غیرت خداوند را برانگیختند و با کارهای قبیح خود او را به خشم آوردند.

¹⁷ آن‌ها برای دیوها قربانی کردند، نه خدا، برای خدایانی که واقعی نبودند، خدایانی که اجدادشان هرگز پیروی نکرده بودند.

¹⁸ آن‌ها صخرهٔ نجات خویش را فراموش کردند و خدایی را که به آن‌ها حیات بخشید، از یاد بردند.

¹⁹ «وقتی خداوند این رفتار را دید، روی خود را از آن‌ها برگرداند چون پسران و دخترانش خشم او را برانگیختند.

²⁰ خداوند گفت، 'من روی خود را از ایشان برخواهم گرداند تا ببینم که عاقبت آن‌ها چه می‌شود، زیرا آن‌ها نسلی فاسد گشته‌اند،

²¹ با پرستش آنچه خدا نیست مرا خشمگین کردند، با بُت‌های خود، غیرت مرا برانگیختند. پس من آن‌ها را به‌وسیلهٔ کسانی‌ که حتّی قومی به شمار نمی‌آیند، به غیرت خواهم آورد. من آن‌ها را به‌وسیلهٔ ملّتی ابله به خشم خواهم آورد.

²² آتش خشم من برافروخته می‌شود و تا اعماق زمین و دنیای مردگان زبانه می‌کشد؛ زمین و هرآنچه را که در آن می‌روید، می‌سوزاند و بنیاد کوه‌ها را به آتش می‌کشاند.

²³ «'من بلاهای بسیار بر سر آنان خواهم آورد و آن‌ها را هدف تیرهای خود قرار خواهم داد.

²⁴ آن‌ها از گرسنگی ضعف خواهند کرد، و از طاعون و وبای سخت تلف خواهند شد. حیوانات وحشی را به جان آن‌ها خواهم انداخت و مارهای سمّی را به میان ایشان خواهم فرستاد.

²⁵ بیرون از خانه‌ها، شمشیر داغدار خواهد ساخت، و در درون خانه‌ها، وحشت مستولی خواهد شد؛ مردان و زنان جوان به یکسان خواهند مرد؛ نه کودکان نجات خواهند یافت و نه سالمندان.

²⁶ می‌خواستم اثری از آن‌ها باقی نگذارم و خاطره‌ٔ آن‌ها را از میان آدمیان محو سازم.

²⁷ امّا حاضر نبودم که دشمنانشان با برداشتی اشتباه بگویند، 'ما بر آن‌ها پیروز شدیم؛ این یَهْوه نبود که باعث شکست آن‌ها شد.'

²⁸ «اسرائیل قومی بی‌حکمت است. آن‌ها هیچ فهمی ندارند.

²⁹ اگر آن‌ها فهم و شعور داشتند، می‌فهمیدند و عاقبت خود را درک می‌کردند.

³⁰ چطور ممکن بود که هزار نفرشان از یک نفر و ده‌هزار نفر از دو نفر فراری شوند، مگر این‌که صخرهٔ آن‌ها، آن‌ها را ترک کرده باشد و خداوند آن‌ها را به دست دشمن تسلیم نموده باشد؟

³¹ دشمنان ایشان درک کرده‌اند که خدایان آن‌ها همانند صخرهٔ اسرائیل نیستند.

³² دشمنانشان مانند مردم سُدوم و غُمورَه فاسد می‌باشند. به تاک‌هایی می‌مانند که انگور تلخ و زهرآگین به بار می‌آورند.

³³ شراب آن‌ها زهر مار است، همانند سَم‌ّ کُشندهٔ افعی.

³⁴ «آیا اعمال ایشان نزد من ثبت و در دفاترِ من بایگانی نشده‌اند؟

³⁵ خداوند گفته است که انتقام از آن من است، و جزا نیز. به‌زودی آن‌ها سقوط می‌کنند، زیرا روز هلاکت ایشان نزدیک است، و حکم آن‌ها به‌زودی خواهد رسید.

³⁶ آری، خداوند قوم خود را حمایت خواهد کرد و به خدمت‌گزاران خود رحم خواهد نمود، هنگامی‌که ببیند قوّت خود را از دست داده‌اند، و دیگر کسی باقی نمانده است، چه برده، چه آزاد.

³⁷ خداوند به آن‌ها خواهد گفت، 'خدایان آنان کجا هستند، صخره‌ای که می‌خواستند در آن پناه بگیرند.

³⁸ شما چربی قربانی‌ها را به آن‌ها دادید و شراب برای نوشیدن؛ بگذارید تا پناهگاه شما باشند. بگذارید تا برای نجات شما بیایند.

³⁹ «'بدانید که من، تنها من، خدا هستم و به‌غیراز من خدای دیگری وجود ندارد. من می‌میرانم و زنده می‌سازم. مجروح می‌کنم و شفا می‌بخشم. و هیچ‌کس نمی‌تواند کسی را از دست من برهاند.

⁴⁰ دست خود را به‌سوی آسمان بلند می‌کنم و می‌گویم: به حیات خود سوگند،

⁴¹ شمشیر برّاق خود را تیز خواهم کرد و عدالت را اجرا خواهم نمود؛ از دشمنانم انتقام خواهم گرفت، و کسانی را که از من متنفّرند، مجازات خواهم کرد.

⁴² تیرهای من از خون سرمست خواهند شد و شمشیر من از گوشت، سیر، از خون کشته‌شدگان و اسیران و گوشتِ سران و رهبران آن‌ها.

⁴³ «ای ملّت‌ها با قوم خداوند شادی کنید، چون او انتقام خون خدمت‌گزاران خود را خواهد گرفت. آری، او از دشمنان خود انتقام خواهد گرفت، و برای سرزمین و قوم خود کفّاره خواهد نمود.»

⁴⁴ موسی و یوشع پسر نون این سرود را خواندند تا جماعت اسرائیل آن‌ را بشنوند.

آخرین دستورات موسی

⁴⁵ پس از این‌که موسی همهٔ این سخنان را به گوش تمامِ جماعت اسرائیل رساند،

⁴⁶ به آن‌ها گفت: «تمامِ سخنانی را که امروز به‌عنوان هشدار به شما می‌دهم، به‌خاطر بسپارید. آن‌ها را به فرزندان خود بیاموزید تا آن‌ها با‌دقّت از همۀ قوانین خداوند اطاعت کنند.

⁴⁷ این تعالیم کلمات پوچی نیستند؛ آن‌ها منبع حیات شما هستند. از طریق همین کلام، شما در سرزمین آن سوی رود اُردن که به‌زودی تصرّف خواهید کرد، عمر طولانی خواهید داشت.»

⁴⁸ در همان روز خداوند به موسی گفت:

⁴⁹ «به کوهستان عَباریم، واقع در سرزمین موآب، مقابل شهر اریحا برو و از کوه نِبو بالا رفته سرزمین کنعان را که من به بنی‌اسرائیل خواهم داد، ببین.

⁵⁰ تو در آن کوه، همان‌طور که برادرت در کوه هور درگذشت، جان خواهی سپرد و به اجدادت خواهی پیوست،

⁵¹ زیرا هردوی شما در حضور قوم اسرائیل، کنار آب‌های مریبوت‌قادش، واقع در بیابان صین، حرمت قدّوسیّت مرا نگاه نداشتید.

⁵² به همین‌ خاطر، آن سرزمینی را که به بنی‌اسرائیل می‌دهم، از دور خواهی دید، امّا به آن وارد نخواهی شد.»