اعمال رسولان 19 - مژده برای عصر جدید - ویرایش ۲۰۲۳

پولس در اَفِسُس

¹ در آن زمان که آپولُس در شهر قرنتُس بود، پولس در قسمت‌های شمالی استان آسیا مسافرت کرد تا به اَفِسُس رسید. در آنجا با تعدادی شاگرد برخورد کرد.

² از آنان پرسید: «آیا وقتی ایمان آوردید، روح‌القدس را یافتید؟» آن‌ها در پاسخ گفتند: «خیر، ما حتّی نشنیده‌ بودیم که روح‌القدسی وجود دارد.»

³ پولس به ایشان گفت: «پس چه نوع تعمیدی گرفتید؟» گفتند: «تعمید یحیی.»

⁴ پولس فرمود: «تعمیدی که یحیی می‌داد، نشانۀ توبه بود و درضمن به مردم می‌گفت که به آن شخصی که بعد از او می‌آید، یعنی به عیسی، ایمان بیاورند.»

⁵ وقتی آن‌ها این‌ را شنیدند، به نام عیسای خداوند تعمید گرفتند

⁶ و هنگامی‌که پولس بر سر آنان دست نهاد، روح‌القدس بر آنان نازل شد و به زبان‌ها صحبت کرده نبوّت می‌نمودند.

⁷ این مردان جمعاً در حدود دوازده نفر بودند.

⁸ پولس به کنیسه رفت و مدّت سه ماه در آن شهر با شهامت تمام صحبت می‌کرد و با استدلال گفت‌وگو می‌نمود و می‌کوشید که شنوندگان را در مورد پادشاهی خدا متقاعد سازد.

⁹ امّا عدّه‌ای از آنان سخت‌دل گشته ایمان نمی‌آوردند و برعکس، از طریق خداوند نزد مردم بدگویی می‌کردند. بنابراین پولس از آنان کناره‌گیری کرد و شاگردان را به‌جای دیگری برد و همه‌روزه در تالار سخنرانی طیرانُس مجلس بحثی برپا می‌کرد.

¹⁰ این برنامه به مدّت دو سال ادامه داشت به‌طوری‌که جمیع ساکنان استان آسیا اعم از یهودی و یونانی پیام خداوند را شنیدند.

پسران اِسیکوا

¹¹ خدا به دست پولس معجزات بزرگی انجام می‌داد

¹² به‌طوری‌که مردم دستمال‌ها و پیش‌بندهایی را که با بدن پولس تماس یافته بود، برده بر بدن مریضان می‌گذاشتند و آنان از امراض خود شفا می‌یافتند و ارواح پلید از آنان خارج می‌گشت.

¹³ امّا در این زمان عدّه‌ای از جن‌گیرانِ دوره‌گرد یهودی در صدد برآمدند که با ذکر نام عیسای خداوند ارواح پلید را اخراج نمایند. آنان چنین می‌گفتند: «تو را به عیسایی که پولس بشارت می‌دهد، قسم می‌دهم.»

¹⁴ و هفت نفر از پسران شخصی به نام اِسکیوا که یکی از سران کاهنان بود، این روش را به کار می‌بردند.

¹⁵ امّا روح پلید پاسخ داد: «من عیسی را می‌شناسم و دربارۀ پولس اطّلاع دارم، امّا شما کیستید؟»

¹⁶ مردی که روح پلید داشت با چنان قدرتی به آنان حمله کرد که همه مغلوب شده برهنه و زخمی از آن خانه فرار کردند.

¹⁷ این موضوع به گوش همۀ ساکنان اَفِسُس چه یهودی و چه یونانی رسید و ترس همه را فراگرفت و نام عیسای خداوند در میان ایشان بیشتر مورد احترام قرار گرفت.

¹⁸ عدّۀ زیادی از کسانی‌ که ایمان آورده بودند، پیش آمدند و به کارهای خود اعتراف کردند،

¹⁹ و عدّۀ کثیری از ساحران کتب جادوگری خود را خطاهای جمع کردند و پیش مردم سوزانیدند. کتاب‌ها را که قیمت گذاشتند، معلوم شد که ارزش آن‌ها برابر پنجاه‌ هزار سکّۀ نقره.

²⁰ به‌این‌ترتیب کلام خداوند منتشر می‌شد و قدرت بیشتری می‌یافت.

شورش در اَفِسُس

²¹ پس از این وقایع، پولس با هدایت روح‌القدس تصمیم گرفت که از مقدونیه و یونان دیدن نماید و از آنجا به اورشلیم برود. او گفت: «بعد از رفتن به آنجا، شهر روم را هم باید ببینم.»

²² پس دو نفر از دستیاران خود یعنی تیموتاؤس و اِراستوس را به مقدونیه فرستاد و خود او مدّت بیشتری در آسیا توقّف نمود.

²³ در این روزها سر و صدای زیادی دربارۀ این طریقت در اَفِسُس بلند شد.

²⁴ در آنجا شخصی بود به نام دیمیتریوس نقره‌ساز که مجسمه‌های نقره‌ای به شکل بتکدۀ آرتمیس می‌ساخت و به‌این‌وسیله درآمد سرشاری برای صنعت‌گران فراهم ساخته بود.

²⁵ پس او انجمنی مرکب از آنان و همچنین صاحبان حرفه‌های مشابه تشکیل داد و خطاب به ایشان گفت: «ای آقایان، می‌دانید که زندگی مرفّه ما وابسته به این صنعت است

²⁶ و به‌طوری‌که می‌بینید و می‌شنوید، این پولس با تبلیغات خود نه فقط در شهر ما اَفِسُس، بلکه تقریباً در سرتاسر استان آسیا عدّۀ فراوانی را به‌طرف خود کشیده و منحرف ساخته است و می‌گوید که چیزهایی که به دست انسان ساخته شده است به هیچ وجه خدایان نیستند.

²⁷ پس خطر تنها در این نیست که شغل ما از اعتبار بیفتد، بلکه این خطر هم هست که پرستشگاه الهۀ ما آرتمیس بی‌ارزش گردد و عظمت خود الهه هم که مورد پرستش تمام مردم استان آسیا و سراسر جهان است، از بین برود.»

²⁸ وقتی آن‌ها این‌ را شنیدند، بسیار غضبناک گشته فریاد می‌زدند: «بزرگ است آرتمیس اَفِسُسیان.»

²⁹ شهر به هم ریخت و مردم غایوس و اَرِسْتَرخُس را که از اهالی مقدونیه و از همراهان پولس بودند، دستگیر کردند و کشان‌کشان به میدان نمایش شهر بردند.

³⁰ پولس می‌خواست که با جمعیّت روبه‌رو شود، امّا ایمان‌داران نگذاشتند.

³¹ حتّی عدّه‌ای از بزرگان استان آسیا که با پولس رفاقت داشتند، کسانی را نزد او فرستاده تمنّا کردند که به میدان نمایش شهر وارد نشود.

³² در این میان، دسته‌ای یک‌چیز می‌گفتند و دسته‌ای چیزی دیگر، زیرا آن جماعت بسیار آشفته بود و اکثر آنان نمی‌دانستند برای چه جمع شده‌اند.

³³ امّا عدّه‌ای گمان بردند که اسکندر مسئول است، چون یهودیان او را به جلوی جمعیّت فرستاده بودند. پس او با اشارۀ دست از مردم خواست، که ساکت باشند و سعی او این بود که در نزد آن جماعت دفاعیه‌ای از خود ارائه دهد.

³⁴ امّا وقتی مردم فهمیدند که اسکندر یهودی است، همه با یک‌صدا به مدّت دو ساعت پشت سرهم فریاد می‌زدند: «بزرگ است آرتمیس اَفِسُسیان.»

³⁵ سرانجام شهردار مردم را ساکت کرد و گفت: «ای مردان اَفِسُس، همه بدون استثنا می‌دانند که شهر ما اَفِسُس، حافظ پرستشگاه آرتمیس بزرگ و حافظ سنگ مقدّسی است که از آسمان به زمین نازل شده است.

³⁶ و از آنجا که این امور غیر قابل انکار است، صلاحتان بر این است که آرام باشید و نسنجیده کاری نکنید.

³⁷ این مردانی که به اینجا آورده‌اید نه به معبد ما دستبرد زده‌اند و نه نسبت به الهۀ ما سخن کُفرآمیز گفته‌اند.

³⁸ پس اگر دیمیتریوس و همکارانش ادّعایی علیه کسی دارند، در دادگاه‌ها باز است و فرمانداران رومی هم حاضرند؛ آن‌ها می‌توانند در آنجا علیه یکدیگر شکایت نمایند.

³⁹ اگر امر دیگری در پیش است، باید در یک جلسه رسمی حل‌و‌فصل نمایند،

⁴⁰ زیرا این خطر در پیش است که به‌خاطر کار امروز متّهم به اخلالگری شویم. در‌آن‌صورت، قادر نخواهیم بود دلیل و توجیهی برای این شورش ارائه دهیم.»

⁴¹ این‌ را گفت و حاضران را مرخص کرد.