۲پادشاهان 17 - مژده برای عصر جدید - ویرایش ۲۰۲۳

هوشع، پادشاه اسرائیل

¹ در سال دوازدهم سلطنت آحاز پادشاه یهودا، هوشع پسر ایلاه در سامره بر تخت سلطنت اسرائیل نشست و مدّت نُه سال پادشاهی کرد.

² او آنچه را که در نظر خداوند پلید بود، انجام داد، امّا نه به‌اندازهٔ پادشاهان اسرائیل که قبل از او سلطنت می‌کردند.

³ شَلمَناسِر امپراتور آشور به جنگ او آمد. هوشع تسلیم او شد و هر سال به او باج می‌داد.

⁴ امّا یک سال هوشع قاصدانی نزد سوا پادشاه مصر فرستاد و از او کمک خواست و خراج سالانه به آشور نپرداخت. هنگامی‌که شَلمَناسِر از این موضوع آگاه شد، هوشع را دستگیر کرد و به زندان انداخت.

سقوط سامره

⁵ آنگاه شَلمَناسِر سرزمین اسرائیل را اشغال نموده سامره را به مدّت سه سال محاصره کرد. در سال سوّم محاصره

⁶ و در نهمین سال سلطنت هوشع، امپراتور آشور سامره را تصرّف و اسرائیلی‌ها را اسیر کرده به آشور برد. او گروهی از آنان را در شهر حَلَح، بعضی را در نزدیکی رودخانهٔ خابور در ناحیه جوزان و بعضی را در شهرهای مادها، جایگزین کرد.

⁷ سقوط سامره نتیجۀ گناه مردم اسرائیل بود که در مقابلِ یَهْوه، خدای خود مرتکب شده بودند، خدایی که آن‌ها را از مصر بیرون آورد و از دست فرعون نجات داد. آن‌ها خدایان بیگانه را پرستش کردند

⁸ و از سنّت‌های مردمی که خداوند از پیش روی قوم خود بیرون رانده بود و رسومی که پادشاهان اسرائیل برقرار کرده بودند، پیروی نمودند.

⁹ مردم اسرائیل در خفا کارهایی را که از‌ نظر یَهْوه، خدایشان درست نبود، انجام دادند. آن‌ها در تمام شهرهای خود از کوچک‌ترین تا بزرگ‌ترین آن‌ها در بالای تپّه‌ها برای خود پرستشگاه‌ها ساختند.

¹⁰ در بالای تپّه‌ها و زیر هر درخت سبزی برای خود ستون‌ها و نمادهای الهۀ اَشیرَه را ساختند.

¹¹ آن‌ها مانند اقوامی که خداوند از سر راه ایشان برداشته بود، بر‌ فراز تپّه‌ها قربانی می‌کردند. ایشان با انجام دادن کارهای پلید، خشم خداوند را برافروختند؛

¹² خداوند به ایشان فرموده بود که بُت نپرستید، امّا ایشان چنین کردند.

¹³ بااین‌وجود، خداوند به‌وسیلۀ همۀ پیشگویان و تمام رائی‌ها به مردم اسرائیل و یهودا اخطار داده فرمود: «مطابق فرمان‌هایی که به اجداد شما و خدمت‌گزاران خود انبیا برای شما فرستادم، از راه‌های پلید خود بازگردید و از فرمان‌ها و قوانین من پیروی کنید.»

¹⁴ امّا آن‌ها گوش فراندادند و سرسختی نشان دادند و مانند اجدادشان به یَهْوه، خدای خود ایمان نداشتند.

¹⁵ ایشان از فرمان‌ها و پیمانی که خدا با اجدادشان بسته بود و اخطارهایی که به ایشان داده بود، بیزار شدند. ایشان از بُت‌های بی‌ارزش پیروی کردند و ارزش خود را از دست دادند و به‌دنبال ملّت‌های همسایه‌ای که خداوند فرمان داده بود، مانند ایشان عمل نکنند، رفتند.

¹⁶ ایشان از همۀ فرمان‌های خداوند سرپیچی کردند و برای خود دو گوسالۀ فلزی و الهۀ اَشیرَه ساختند و آنچه را که در آسمان بود، پرستش کردند و بُت بَعَل‌ را خدمت نمودند.

¹⁷ ایشان دختران و پسران خود را در آتش برای بُت‌ها قربانی کردند و به جادوگری و فالگیری روی آوردند و خود را در نظر خداوند به پلیدی فروختند و خشم او را برانگیختند.

¹⁸ خداوند بسیار خشمگین شد و ایشان را از حضور خود دور کرد و فقط قوم یهودا باقی ماند.

¹⁹ مردم یهودا هم از احکام یَهْوه، خدای خود اطاعت نکردند و از رسوم و شیوه‌هایی که مردم اسرائیل در پیش گرفته بودند، تقلید کردند.

²⁰ خداوند فرزندان اسرائیل را ترک کرد و ایشان را مجازات نموده به دست تاراج‌گران سپرد و از حضور خود بیرون انداخت.

²¹ بعد از آنکه خداوند، اسرائیل را از خانوادۀ داوود جدا کرد، آن‌ها یِرُبعام پسر نِباط را به پادشاهی خود انتخاب کردند. یِرُبعام مردم اسرائیل را از پیروی خداوند بازداشت و سبب شد که آن‌ها مرتکب گناه بزرگی شوند.

²² مردم اسرائیل از گناهان یِرُبعام پیروی کردند و از گناه کردن دست نکشیدند،

²³ تا این‌که خداوند، همان‌طور که به‌وسیلهٔ تمام انبیا پیشگویی فرموده بود، مردم اسرائیل را از حضور خود راند. درنتیجه، آن‌ها در سرزمین آشور تا به امروز در تبعید به سر می‌برند.

سکونت آشوریان در سامره

²⁴ امپراتور آشور مردم را از بابِل، کوت، عوا، حَمات و سِفَروایم آورد و آن‌ها را به‌جای مردم اسرائیل در شهرهای سامره مستقر کرد. به‌این‌ترتیب آشوریان سامره را تصرّف نموده در شهرهای آن سکونت اختیار کردند.

²⁵ چون این مردم در اوایل اقامت خود در آنجا خداوند را پرستش نکردند، درنتیجه خداوند شیرها را به میان آن‌ها فرستاد که تعدادی از ایشان را کُشتند.

²⁶ پس به امپراتور آشور خبر داده گفتند: «مردمی را که آوردی و در شهرهای سامره جای دادی، از قوانین خدای آن سرزمین خبر ندارند؛ بنابراین او شیرها را فرستاد و آن‌ها مردم را می‌کُشتند، زیرا از شریعت خدای آن سرزمین بی‌خبر هستند.»

²⁷ بنابراین امپراتور آشور امر کرد: «یکی از کاهنانی را که به اسیری گرفته‌اید، به آنجا بفرستید تا به آن‌ها شریعت خدای آن سرزمین را تعلیم بدهد.»

²⁸ پس یکی از کاهنان را که از سامره اسیر کرده بودند، به ‌بِیت‌ئیل‌ فرستادند و او در آنجا سکونت اختیار کرده به آن‌ها آموخت که به چه ترتیب خداوند را بپرستند.

²⁹ امّا مردمی که در سامره ساکن شدند، برای خود خدایانی ساختند و آن‌ها را در پرستشگا‌ه‌های بالای تپّه‌ها که مردم سامره بنا کرده بودند، قرار دادند.

³⁰ مردم بابِل بُت سُکوّت‌بِنُوت را، مردم کوت بُت نِرگال را، مردم حَمات بُت اَشیما را و

³¹ عویان بُت‌های نِبحَز و تِرتاک را ساختند. مردم سِفَروایم فرزندان خود را برای اَدِرمَلَک و عَنَمَلَک خدایان خود، در آتش قربانی کردند.

³² آن‌ها همچنین خداوند را عبادت می‌کردند و از بین خود، از هر گروه، کاهنانی را در پرستشگاه‌های بالای تپّه‌ها گماشتند که برای ایشان در همان پرستشگاه‌ها قربانی تقدیم کنند.

³³ به‌این‌ترتیب، آن‌ها هم خداوند را می‌پرستیدند و هم خدایان خود را مطابق رسوم سرزمینی که از آنجا آمده بودند، پرستش می‌کردند.

³⁴ آن‌ها تا امروز از رسوم قبلی خود پیروی می‌کنند. ایشان خدا را پرستش نمی‌کنند و از فرمان‌ها و قوانین خداوند که به فرزندان یعقوب، که وی را اسرائیل نامید، پیروی نمی‌کنند.

³⁵ خداوند با آن‌ها پیمان بسته به ایشان فرمان داد: «خدایان دیگر را ستایش نکنید؛ به آن‌ها سجده یا خدمت نکنید و برای آن‌ها قربانی تقدیم نکنید،

³⁶ بلکه باید از من، یعنی یَهْوه، کسی‌ که شما را باقدرت و توانایی از مصر بیرون آورد، پیروی کنید. شما باید مرا سجده کنید و برای من قربانی تقدیم کنید.

³⁷ همواره از قوانین و فرمان‌هایی که من برایتان نوشتم، پیروی کنید،

³⁸ و نباید پیمانی را که با شما بستم فراموش کنید.

³⁹ امّا اگر از یَهْوه، خدایتان اطاعت کنید، او شما را از دست دشمنانتان نجات خواهد داد.»

⁴⁰ امّا آن قوم گوش فراندادند و طبق آیین گذشتۀ خود رفتار کردند.

⁴¹ پس آن مردم خداوند را ستایش کردند، امّا بُت‌های خود را نیز پرستیدند و تا امروز بازماندگان ایشان چنین می‌کنند.