۲تواریخ 32 - مژده برای عصر جدید - ویرایش ۲۰۲۳

تهدید اورشلیم توسط آشوری‌ها

¹ پس از این رویدادها که حِزقیای پادشاه، خداوند را وفادارانه خدمت کرد، سَنحاریب، امپراتور آشور به یهودا حمله نمود. او شهرهای مستحکم را محاصره کرد و قصد داشت آن‌ها را به تصرّف خود درآورد.

² هنگامی‌که حِزقیا دید که سَنحاریب قصد حمله به اورشلیم را هم دارد،

³ با کمک مأموران دولتی و رزمندگان خود نقشه کشید تا جلوی جریان آب چشمه‌های خارج از شهر را بگیرد و با کمک ایشان همین کار را کرد.

⁴ گروه بزرگی از مردم گرد آمدند و تمام چشمه‌ها و نهرهای سرزمین را مسدود کردند و گفتند: «چرا باید پادشاهان آشور بیایند و آب فراوان بیابند؟»

⁵ حِزقیا با پشتکار به بازسازی قسمت‌های خراب‌شدۀ دیوار شهر پرداخت و بُرج‌هایی بر آن‌ها ساخت و خارج آن دیوار، دیوار دیگری هم ساخت و خاک‌ریزهای شهر داوود را نیز مستحکم کرد و اسلحه‌ها و سپرهای فراوانی ساخت.

⁶ او فرماندهان ارتش را برای سرپرستی مردم گماشت و همه را در میدان نزدیک دروازۀ شهر گرد آورد و به ایشان دلگرمی‌ داده گفت:

⁷ «نیرومند و شجاع باشید. از امپراتور آشور و ارتش بزرگ او نترسید و هراسان نباشید، زیرا کسی‌ که همراه ما است، قوی‌تر از کسی است که با او است.

⁸ او فقط نیروی انسانی دارد، ولی ما خداوند، خدایمان را داریم تا به ما کمک کند و برای ما در نبردهای ما بجنگد.» مردم از سخنان پادشاه خود دل‌گرم شدند.

⁹ پس از مدّتی، هنگامی‌که سَنحاریب، امپراتور آشور و نیروهای او هنوز در شهر لاکیش بودند، سرکردگانی را نزد حِزقیا و مردم یهودا که در اورشلیم بودند، فرستاد که چنین پیام بدهند:

¹⁰ «من، سَنحاریب، امپراتور آشور می‌پرسم: بر چه تکیه کرده‌اید که حاضرید در اورشلیم محاصره شده بمانید؟

¹¹ آیا حِزقیا شما را فریب نمی‌دهد و به دست گرسنگی و تشنگی نمی‌سپارد تا بمیرید؟ آیا هنگامی‌که به شما می‌گوید که یَهْوه، خدای ما، ما را از دست امپراتور آشور رهایی خواهد داد، شما را گمراه نکرده است؟

¹² آیا همین حِزقیا نبود که پرستشگاه‌های بالای تپّه‌ها و قربانگاه‌های آن‌ها را برداشت و به مردم یهودا و اورشلیم فرمان داد تا تنها در برابر یک قربانگاه نیایش کنند و در برابر آن قربانی‌های خود را تقدیم کنند؟

¹³ آیا نمی‌دانید که من و نیاکانم با قوم‌های سرزمین‌های دیگر چه کرده‌ایم؟ آیا خدایان آن ملّت‌ها قادر بودند که آن سرزمین‌ها را از دست امپراتور آشور رهایی بخشند؟

¹⁴ کدام‌یک از خدایان ملّت‌هایی که نیاکان من نابود کردند، قادر بودند تا مردم خود را از چنگ من برهانند که خدای شما قادر باشد شما را از دست من رهایی بخشد؟

¹⁵ اکنون هم نگذارید که حِزقیا شما را بدین‌سان فریب بدهد و گمراه کند. حرف‌های او را باور نکنید، زیرا خدای هیچ ملّتی یا کشوری نتوانسته مردم خود را از دست من و یا نیاکانم رهایی بخشد. بنابراین خدای شما هم نمی‌تواند شما را نجات بدهد.»

¹⁶ نمایندگان سَنحاریب بیش از این علیه یَهْوه، خدا و بندۀ او، حِزقیا بد گفتند.

¹⁷ سَنحاریب همچنین نامه‌های توهین‌آمیز به ضد یَهْوه، خدای اسرائیل به این شرح نوشت: «همان‌طور که خدایان قوم‌های دیگر نتوانستند مردمان خود را از دست من نجات بدهند، خدای حِزقیا هم قادر نخواهد بود که قوم خود را از چنگ من رهایی بخشد.»

¹⁸ سپس آن‌ها با صدای بلند و به زبان یهودی به مردم اورشلیم که بر سر دیوار بودند، فریاد زدند تا آن‌ها را بترسانند و به وحشت اندازند تا شاید بتوانند شهر را تصرّف کنند.

¹⁹ ایشان دربارۀ خدای اورشلیم مانند خدایان قوم‌های دیگر که به دست انسان ساخته شده‌اند، سخن گفتند.

²⁰ آنگاه حِزقیای پادشاه و اِشعیای نبی پسر آموص در این‌باره دعا کردند و به‌سوی آسمان فریاد برآوردند.

²¹ خداوند فرشته‌ای فرستاد و تمام رزمندگان، فرماندهان و سرکردگان اردوی امپراتور آشور را از پا درآورد و او با سرافکندگی به وطن خود بازگشت. هنگامی‌که به پرستشگاه خدای خود وارد شد، گروهی از پسرانش او را در آنجا با شمشیر زده کشتند.

²² پس خداوند حِزقیا و مردم اورشلیم را از دست سَنحاریب، امپراتور آشور و همۀ دشمنان دیگر رهایی بخشید و از هر جهت به ایشان آرامی ‌داد.

²³ بسیاری به اورشلیم آمده برای خداوند هدایا و برای حِزقیا، پادشاه یهودا، اشیای گران‌بها آوردند. پس از آن همۀ ملّت‌ها با دیده احترام به او می‌نگریستند.

غرور و بیماری حِزقیا

²⁴ در آن زمان، حِزقیا بیمار شد و تا پای مرگ رسید. او نزد خداوند دعا کرد و خداوند در پاسخ به او نشانه‌ای داد.

²⁵ امّا حِزقیا دلی مغرور داشت و بر‌ طبق برکاتی که خداوند به او داده بود، عمل نکرد. پس خشم خداوند بر یهودا و اورشلیم برافروخته شد.

²⁶ آنگاه حِزقیا و مردم اورشلیم از غرور دل‌هایشان پشیمان شده خود را فروتن ساختند، و خشم خداوند در دوران زندگی حِزقیا بر ایشان فرود نیامد.

²⁷ حِزقیا بسیار دولتمند و مورد احترام بود. او برای نگهداری از طلا و نقره و سنگ‌های گران‌بها و عطرها، سپرها و بقیّۀ اشیای گران‌بها انبارها ساخت.

²⁸ همچنین انبارهایی برای غلاّت، شراب و روغن و طویله برای رمه‌ها و آغل برای گوسفندان ساخت.

²⁹ او همچنین شهرهایی برای خود ساخت و رمه و گلّۀ بسیار به دست آورد، زیرا خدا به او ثروت فراوانی داده بود.

³⁰ حِزقیا در شعبۀ بالایی جیحون سد زد و آن‌ را به‌طرف غرب شهر داوود روان ساخت. او در همۀ کارهایش کامیاب شد.

³¹ هنگامی‌که سفیران بابِلی آمدند تا از او در مورد رویدادهای شگفت‌انگیزی که در سرزمین او رخ داده بود سؤال کنند، خداوند حِزقیا را به حال خود گذاشت تا قلب او را آزمایش کند.

³² بقیّۀ رویدادهای دوران سلطنت حِزقیا و کارهای نیک او همه در کتاب اِشعیای نبی پسر آموص و در کتاب تاریخ پادشاهان یهودا و اسرائیل نوشته شده‌اند.

³³ حِزقیا درگذشت و او را در قسمت بالایی آرامگاه سلطنتی به خاک سپردند. همۀ مردم یهودا و اورشلیم در مراسم خاک‌سپاری به او احترام گذاشتند. پسرش مَنَسی جانشین او شد.