۱پادشاهان 20 - مژده برای عصر جدید - ویرایش ۲۰۲۳

جنگ اَخاب با سوریه

¹ بِنهَدَد پادشاه سوریه تمام سپاه خود را گرد هم آورد. سی و دو پادشاه با اسب‌ها و ارّابه‌هایشان او را همراهی می‌کردند. او سامره را محاصره نموده به آن حمله کرد.

² او قاصدانی را به شهر، نزد اَخاب پادشاه اسرائیل فرستاده چنین پیام داد:

³ «نقره و طلای تو و زیباترین زنان و قوی‌ترین فرزندان تو از آن من هستند.»

⁴ اَخاب پاسخ داد: «هرچه شما بگویید، ای سرور من، ای پادشاه؛ من ازآنِ شما هستم و هرچه دارم نیز ازآنِ شما است.»

⁵ قاصدان دوباره آمده گفتند: «بِنهَدَد چنین می‌فرماید، نقره و طلا و همسران و فرزندان خود را تحویل بده.

⁶ من فردا در همین موقع درباریان خود را خواهم فرستاد. آن‌ها خانۀ تو و تمام خدمت‌گزاران تو را جستجو خواهند کرد و هرچه را پسندیده است، برخواهند داشت.»

⁷ اَخاب پادشاه، رهبران سرزمین را فراخواند و گفت: «ببینید، این مرد می‌خواهد ما را نابود کند. او خواستار نقره و طلا و زن‌ها و بچّه‌های من بود و من موافقت کردم.»

⁸ رهبران و مردم پاسخ دادند: «به او توجّه نکن و تسلیم نشو.»

⁹ پس اَخاب به قاصدان بِنهَدَد گفت: «به سرورم، پادشاه بگویید: من درخواست اوّل تو را می‌پذیرم، امّا نمی‌توانم با درخواست دوّم موافقت کنم.» قاصدان رفتند و با این پیام از بِنهَدَد بازگشتند:

¹⁰ «من نیروی کافی خواهم آورد تا شهر شما را نابود کنند و خاک آن‌ را در دست‌های خود حمل کنند. خدایان مرا بکُشند اگر چنین نکنم.»

¹¹ اَخاب پادشاه پاسخ داد: «به بِنهَدَد پادشاه بگویید که سرباز واقعی بعد از نبرد افتخار می‌کند نه قبل از آن.»

¹² هنگامی‌که بِنهَدَد این پیام را شنید در چادر با پادشاهان دیگر مشغول میگساری بود. او به مردان خود گفت: «در جای خود مستقر شوید و آمادۀ حمله به شهر باشید.» پس در برابر شهر صف‌آرایی نمودند.

شکست بِنهَدَد توسط اَخاب

¹³ در این هنگام، نبی‌ای نزد اَخاب پادشاه آمد و گفت: «خداوند می‌گوید، 'این سپاه بزرگ را می‌بینی! من امروز تو را بر آنان پیروز خواهم کرد و تو خواهی دانست که من خداوند هستم.'»

¹⁴ اَخاب پرسید: «چه کسی این کار را انجام خواهد داد؟» نبی پاسخ داد: «خداوند می‌گوید به‌وسیلهٔ سربازان جوانی که تحت‌ نظر فرمانداران اسرائیل هستند.» سپس او پرسید: «چه کسی حمله را آغاز خواهد کرد؟» نبی پاسخ داد: «خود تو!»

¹⁵ پس اَخاب سربازان جوانی را که تحت فرماندهی فرمانداران بودند، فراخواند. آن‌ها دویست و سی و دو نفر بودند. سپس او سپاه اسرائیل را که هفت‌ هزار نفر بودند، فراخواند.

¹⁶ آن‌ها هنگام ظهر از شهر خارج شدند. در این زمان بِنهَدَد و سی و دو پادشاهِ متّحد او در چادرهای خود میگساری می‌کردند.

¹⁷ نخست سربازان استان‌داران بیرون رفتند. دیده‌بانان بِنهَدَد خبر دادند که گروهی سرباز از سامره بیرون می‌آیند.

¹⁸ بِنهَدَد گفت: «چه برای جنگ و چه برای صلح می‌آیند، آن‌ها را زنده دستگیر کنید.»

¹⁹ پس سربازانِ فرمانداران ابتدا از شهر خارج شدند و سپاه اسرائیل هم به‌دنبال آن‌ها.

²⁰ هریک از ایشان حریف خود را کشت. سربازان سوری گریختند و اسرائیلی‌ها ایشان را دنبال کردند، امّا بِنهَدَد سوار بر اسب همراه گروهی از سواره‌نظام گریخت.

²¹ پادشاه اسرائیل بیرون رفت و اسب‌ها و ارّابه‌ها را گرفته، سوری‌ها را در کشتاری بزرگ شکست داد.

²² آنگاه نبی نزد اَخاب پادشاه رفت و گفت: «بازگرد و نیروهای خود را بازسازی کن و آنچه را لازم است انجام بده، زیرا بهار آینده پادشاه سوریه دوباره به تو حمله خواهد کرد.»

دوّمین حملۀ سوریه

²³ درباریان پادشاه سوریه به او گفتند: «خدایان اسرائیل، خدایان کوه‌ها هستند، به همین دلیل آن‌ها از ما نیرومندتر بودند. اجازه بدهید تا ما در دشت با آن‌ها بجنگیم؛ یقیناً ما نیرومندتر خواهیم بود.

²⁴ اکنون آن سی و دو پادشاه را برکنار کن و به‌جای آنان فرماندهان نظامی ‌بگمار

²⁵ و سپاهی مانند سپاهی که از دست دادی آماده کن، اسب به‌جای اسب و ارّابه به‌جای ارّابه. آنگاه ما در دشت نبرد خواهیم کرد. یقیناً نیرومندتر از آنان خواهیم بود.» بِنهَدَد پادشاه موافقت کرد و طبق پیشنهاد ایشان عمل نمود.

²⁶ در بهار بعدی، بِنهَدَد سربازان خود را فراخواند و به شهر اَفیق رفت تا به اسرائیل حمله کند.

²⁷ مردم اسرائیل نیز آماده و مجهّز بودند و به مقابلۀ ایشان رفتند. اسرائیلی‌ها مانند دو گلّۀ کوچک بُز در برابر سوری‌ها بودند، درصورتی‌که سوری‌ها همه‌جا را پُر کرده بودند.

²⁸ نبی‌ای نزد اَخاب پادشاه رفت و گفت: «خداوند چنین می‌گوید، 'چون سوری‌ها می‌گویند من خدای تپّه‌ها هستم و نه خدای دشت‌ها، من شما را بر سپاه بزرگ آن‌ها پیروز خواهم کرد و تو و مردمانت خواهید دانست که من، خداوند هستم.'»

²⁹ مدّت هفت روز سپاه سوریه و سپاه اسرائیل در مقابل یکدیگر اردو زدند. در روز هفتم نبرد آغاز شد و اسرائیلی‌ها صد هزار نفر از سوری‌ها را کشتند.

³⁰ ‌بازماندگان آن‌ها به شهر اَفیق گریختند و دیوار شهر به روی بیست‌وهفت هزار نفر از ایشان خراب شد. بِنهَدَد نیز به شهر گریخت و در پستوی خانه‌ای پناه گرفت.

³¹ درباریان بِنهَدَد به او گفتند: «ما شنیده‌ایم که پادشاهان اسرائیل بخشنده هستند. اجازه بدهید تا پلاس دور کمر خود ببندیم و طناب به گردن خود بیندازیم و نزد پادشاه اسرائیل برویم؛ شاید او تو را زنده بگذارد.»

³² پس آن‌ها پلاس به کمر خود بستند و طناب به گردن خود انداختند و نزد اَخاب رفته گفتند: «خدمتگزار تو بِنهَدَد می‌گوید، 'اجازه دهید من زنده بمانم.'» اَخاب پرسید: «مگر او هنوز زنده است؟ خیلی خوب! او برای من همانند یک برادر است.»

³³ درباریان بِنهَدَد این‌ را نشانه خوبی دانستند و بی‌درنگ حرف خودش را تکرار کرده گفتند: «همان‌طور که می‌گویی، او برادر تو است!» اَخاب فرمان داد: «او را نزد من بیاورید.» هنگامی‌که بِنهَدَد رسید، اَخاب از او دعوت کرد که سوار ارّابۀ او شود.

³⁴ بِنهَدَد گفت: «تمام شهرهایی را که پدرم از پدر تو گرفت، به تو بازمی‌گردانم. تو می‌توانی در دمشق بازارهایی بسازی، همان‌طور که پدرم در سامره کرد.» اَخاب پاسخ داد: «تحت این شرایط تو را آزاد می‌کنم.» پس از این‌که پیمان بستند، او بِنهَدَد را رها کرد.

محکوم شدن اَخاب توسط یک نبی

³⁵ به فرمان خداوند مردی از گروه انبیا به دوست خود گفت: «مرا بزن!» امّا آن مرد چنین نکرد.

³⁶ پس به او گفت: «چون تو از فرمان خداوند سرپیچی کردی، پس از این‌که مرا ترک کنی، شیری تو را خواهد کشت.» وقتی او را ترک کرد، شیری آمد و او را کُشت.

³⁷ نبی مرد دیگری را یافت و به او گفت: «مرا بزن» پس آن مرد او را زد و زخمی ‌نمود.

³⁸ نبی صورت خود را با پارچه‌ای پوشاند تا ناشناس باشد و به کنار جاده رفت و منتظر عبور پادشاه اسرائیل ایستاد.

³⁹ هنگامی‌که پادشاه از آنجا می‌گذشت، او را صدا کرد و گفت: «بندۀ تو در میدان جنگ بود که سربازی، اسیری را نزد من آورد و گفت: مواظب این مرد باش، اگر فرار کند تو باید به‌جای او کشته شوی و یا سه هزار سکّۀ نقره جریمه بدهی.

⁴⁰ امّا من به کارهای دیگر مشغول شدم، و آن مرد گریخت.» پادشاه پاسخ داد: «تو مقصّر هستی و باید تاوان آن‌ را بپردازی.»

⁴¹ آنگاه نبی پارچه را از صورت خود کنار زد و پادشاه اسرائیل او را شناخت که یکی از انبیا است.

⁴² نبی به پادشاه چنین گفت: «خداوند چنین می‌فرماید، 'چون تو گذاشتی مردی را که من به مرگ محکوم کرده‌ بودم، از دست تو رها شود، درنتیجه جان تو به‌جای جان او و جان مردم تو به‌جای مردم او خواهد بود.'»

⁴³ پادشاه اندوهناک و نگران به خانۀ خود در سامره بازگشت.