Марко 6 - Библија: Стариот и Новиот Завет Константинов

Исус непризнат во Назарет

¹ И отиде оттаму и дојде во Својот роден крај, а Неговите ученици одеа по Него.

² А кога дој-де саботата, почна да поучува во синагогата, и мнозина, кои слушаа, се зачудија и рекоа: „Откаде Му е ова Нему? И каква е мудроста што Му е дадена? И какви чудеса прават Неговите раце?

³ Не е ли овој дрводелец, Синот на Марија, и брат Јаковов, и Јосиин, и Јудин и Симонов? И не се ли Неговите сестри тука меѓу нас?“ И се соблазнија во Него.

⁴ А Исус им рече: „Про-рок не е без чест, освен во својот роден крај, и меѓу своите роднини и во својата куќа.“

⁵ И не можеше таму да направи никакво чудо, освен што исцели малку болни, полагајќи ги рацете врз нив.

⁶ И се чудеше на нивното неверие. И обиколуваше по околните села и поучуваше.

Апостолска мисија

⁷ И ги повика Два-наесетмината; почна да ги праќа по двајца, и им даде власт над нечистите духови.

⁸ И им заповеда да не носат ништо за по пат освен еден стап: ни леб, ни торба, ни пари во појасот,

⁹ туку да се обуени во сандали и да не облекуваат по две облеки.

¹⁰ И им рече: „Каде и да влезете во куќа, останете таму, додека не излезете оттаму.

¹¹ А ако не ве примат и не ве послушаат, излезете оттаму и истресете го правот од своите нозе, ним за сведоштво!“

¹² И излегоа и проповедаа дека луѓето треба да се покајат.

¹³ И изгонуваа многу демони, и многу болни помазуваа со масло и ги оздравуваа.

Смртта на Јован Крстител

¹⁴ И царот Ирод чу, зашто Него-вото име беше прочуено, и зборуваше: „Јован Крстител стана од мртвите и затоа дејствуваат силите во него!“

¹⁵ Други пак велеа, дека е Илија; а други велеа дека е пророк, или како еден од пророците.

¹⁶ Но кога Ирод чу, рече: „Јован, кому јас му ја отсеков главата, тој стана од мртвите.“

¹⁷ Имено, Ирод испра-ти и го фати Јована и го врза во темницата, заради Иродијада, же-ната на брата му Филипа, бидејќи се ожени со неа,

¹⁸ зашто Јован му велеше на Ирода: „Не ти е доз-волено да ја имаш жената на брата си.“

¹⁹ А Иродијада беше озлобена на него и сакаше да го убие, но не можеше.

²⁰ Зашто Ирод се плаше-ше од Јована, знаејќи дека е човек праведен и свет, и го пазеше; и кога го слушаше, се збунуваше многу, но сепак го слушаше со задоволство.

²¹ И кога дојде погоден ден, кога Ирод на својот роденден, им даде вечера на своите кнезови, на војводите и на галилеј-ските прваци;

²² влезе Иродија-дината ќерка и поигра и им угоди на Ирода и на прилегнатите со него, и царот ѝ рече на девојката: „Побарај од мене што сакаш и ќе ти дадам.“

²³ И ѝ, се заколна: „Што и да побараш од мене, ќе ти дадам - до половина на моето царство.“

²⁴ А таа излезе и ѝ рече на мајка си: „Што да побарам?“ А таа рече: „Главата на Јована Крстител.“

²⁵ И веднаш, откако влезе брзо кај царот, побара, велејќи: „Сакам да ми ја дадеш, сега веднаш, на послу-жавник главата на Јована Крсти-тел.“

²⁶ И царот многу се натажи, но заради заклетвата и оние што седеа со него, не сакаше да ја одбие.

²⁷ И царот веднаш испрати стражар и му нареди да ја донесе неговата глава. И тој отиде, му ја отсече главата во темницата,

²⁸ и ја донесе неговата глава на послу-жавник и ѝ ја даде на девојката, а девојката ја даде на мајка си.

²⁹ А кога неговите ученици чуја, дојдоа и го зедоа неговото тело и го положија во гроб.

Исус нахранува пет илјади луѓе

³⁰ И апостолите се собраа при Исуса и Го известија за сѐ што направиле и што поучувале.

³¹ И им рече: „Дојдете вие сами, на пусто место и починете си малку!“ Зашто, мнозина доаѓаа и си заминуваа, и немаа време ни да јадат.

³² И отидоа со кораб на пусто место насамо.

³³ Но ги видоа кога заминуваа и мнозина Го познаа и се запатија пеш, од сите градови, и стигнаа пред нив.

³⁴ А кога излезе од коработ, виде големо множество и се сожали за нив, зашто беа како овци без пастир, и почна да ги поучува многу.

³⁵ И бидејќи времето поодмина доста, Неговите ученици Му пристапија и Му рекоа: „Местово е пусто, а веќе е доцна.

³⁶ Распушти ги, за да отидат по околните колиби и села, и да си купат нешто да јадат!“

³⁷ А Тој одговори и рече: „Дајте им вие да јадат!“ Му рекоа: „Да одиме ли да купиме леб за двеста денарии и да им дадеме да јадат?“

³⁸ А Тој им рече: „Колку лебови имате? Одете и видете!“ И кога узнаа, рекоа: „Пет и две риби.“

³⁹ И им заповеда да ги наместат сите по групи, на зелената трева.

⁴⁰ И прилегнаа во групи по сто и педесет.

⁴¹ И ги зеде петте лебови и двете риби, погледна кон небото, благослови и ги раскрши лебовите, па им даваше на учени-ците да ги ставаат пред нив; и двете риби им ги раздели на сите.

⁴² И сите јадеа и се наситија.

⁴³ И кренаа дванаесет кошници полни со лебни залаци, и од рибите.

⁴⁴ А оние кои јадеа леб, беа околу пет илјади мажи.

Исус оди по вода

⁴⁵ И веднаш ги натера Своите ученици да влезат во коработ и да отидат порано на другата страна, кон Витсаида, додека Тој го распу-шти народот.

⁴⁶ И откако се прости од нив, отиде на гората да се помоли.

⁴⁷ А приквечер каработ беше среде море, а Тој самиот на земјата.

⁴⁸ И кога ги виде како се мачат веслајќи - зашто ветерот им беше спротивен, околу четвртата ноќна стража, дојде до нив, одејќи по морето, и сакаше да ги замине.

⁴⁹ А тие, кога Го видоа како оди по морето, помислија дека е привидение, и извикаа,

⁵⁰ зашто сите Го видоа и се исплашија. Но, Тој веднаш им проговори и им рече: „Бидете храбри! Јас Сум! Не бојте се!“

⁵¹ Тогаш влезе при нив во коработ, и ветерот стивна. Тие се зачудија многу во себе,

⁵² зашто не го разбраа чудото со лебовите, туку срцето им беше закоравено.

⁵³ И кога преминаа, дојдоа на копно во Генисарет и излегоа.

⁵⁴ Кога излегоа од коработ, веднаш Го познаа,

⁵⁵ се растрчаа по целата таа околија и почнаа да донесуваат болни, на постели, каде што чуја дека е Тој.

⁵⁶ И каде и да влегуваше во села, или во градови, или во селца, на трговиштата ги ставаа болните и Го молеа да Го допрат барем до ресите на Неговата облека. И сите, кои Го допреа беа исцелени.