Матеј 22 - Свето Евангелие 2008

ГЛАВА 22 (Зачало 89)

¹ И, одговарајќи Исус, повторно, им говореше во параболи и велеше:

² – Царството небесно прилега на човек-цар, кој му направи свадба на својот син,

³ и ги испрати своите слуги да ги повикаат поканетите на свадба; а тие не сакаа да дојдат.

⁴ Повторно испрати други слуги и им рече: – Кажете им на поканетите: ете, приготвив јадење; јунците мои и сѐ што е угоено се заклани, и сѐ е готово; дојдете на свадба.

⁵ Но тие не сакаа да знаат за тоа, туку си отидоа: кој на нива, кој по трговија;

⁶ а некои, пак, ги фатија неговите слуги, ги исмеаја и ги убија.

⁷ Штом чу за тоа царот, се налути, испрати своја војска, па ги погуби убијците и им го изгоре нивниот град.

⁸ Тогаш им рече на слугите свои: – Свадбата е готова, но поканетите не беа достојни.

⁹ Затоа, одете по раскрсниците и колку души ќе најдете, поканете ги на свадба.

¹⁰ И откако излегоа слугите на раскрсниците, ги собраа сите што ги најдоа – и лоши и добри; и се наполни свадбениот дом со гости.

¹¹ Кога влезе, пак, царот да ги види гостите, забележа еден необлечен во свадбена облека,

¹² па му рече: – Пријателе, како влезе овде, необлечен во свадбена облека? А тој молчеше.

¹³ Тогаш царот им рече на слугите: – Врзете му ги рацете и нозете, земете го и фрлете го во крајната темнина; таму ќе биде плач и крцкање со заби;

¹⁴ зашто, мнозина се повикани, а малцина избрани. Крај на неделата

(Зачало 90)

¹⁵ Т огаш фарисеите отидоа и се договорија како да Го фатат во некој збор.

¹⁶ И ги испраќаа при Него своите ученици, заедно со некои иродовци, говорејќи: – Учителе, знаеме дека си правичен и навистина ги учиш луѓето на патот Божји, и не се плашиш од никого, бидејќи не гледаш кој е кој;

¹⁷ затоа кажи ни; како Ти се чини: треба ли да се дава данок на царот или не?

¹⁸ Но Исус го разбра лукавството нивно и рече: – Што Ме искушувате, лицемери?

¹⁹ Покажете Ми една даночна пара! Тие Му донесоа еден пенез.

²⁰ И им рече: – Чиј е овој лик и натпис?

²¹ Тие Му одговорија: – На царот. Тогаш им рече: – Подајте го царевото на царот, а Божјото на Бога!

²² И штом го чуја тоа, тие се восхитија, Го оставија и си отидоа. Крај на саботата

(Зачало 91)

²³ Во истиот ден пристапија кон Него и садукеите, кои велат дека нема вос кресение, и Го прашаа, говорејќи:

²⁴ – Учителе, Мојсеј рече: ако умре некој без деца, тогаш брат му нека ја земе жената негова и нека го подигне потомството на брата си.

²⁵ При нас беа седуммина браќа: првиот се ожени и умре; па, бидејќи немаше пород, ја остави жената своја на брата си;

²⁶ исто така направи и вториот, и третиот, дури и седмиот;

²⁷ а по сите нив, умре и жената.

²⁸ При воскресението, на кого од седумтемина ќе биде таа жена, бидејќи со сите живеела?

²⁹ Исус им одговори: – Се лажете, оти не ги познавате Книгите, ниту силата Божја;

³⁰ зашто при воскресението, луѓето ниту ќе се женат, ниту ќе се мажат, а ќе живеат како ангели Божји на небесата.

³¹ А за воскресението на мртвите, не сте читале ли што ви рекол Бог, Кој вели:

³² „Јас сум Бог Авраамов, Бог Исааков, и Бог Јаковов“. Бог не е Бог на мртвите, туку на живите.

³³ И народот, слушајќи го тоа, се восхитуваше на Неговата наука. Крај на петокот

(Зачало 92)

³⁴ Афарисеите, кога чуја дека ги посрами садукеите, се здружија со нив.

³⁵ И еден од нив, законик, искушувајќи Го, запраша и рече:

³⁶ – Учителе, која заповед е најголема во Законот?

³⁷ А Исус му одговори: – Возљуби го Господа својот Бог, со сето свое срце, и со сета своја душа, и со сиот свој разум!

³⁸ Оваа е првата и најголема заповед;

³⁹ а втората е слична на неа: – Возљуби го својот ближен како себе си!

⁴⁰ На тие две заповеди се крепат целиот Закон и Пророците.

⁴¹ И кога се собраа фарисеите, Исус ги праша и рече:

⁴² – Што мислите за Христа? Чиј е син? Му одговорија: Давидов.

⁴³ Им рече: – Како тогаш Давид, вдахновен, Го нарече Господ, велејќи:

⁴⁴ „Му рече Господ на Мојот Господ: седи од Мојата десна страна, додека не ги положам Твоите непријатели во подножјето на нозете Твои“.

⁴⁵ И така, ако Давид Го нарече Господ, како тогаш да Му е Он син?

⁴⁶ И никој не можеше да Му одговори ни збор, и од тој ден никој веќе не се осуди да Го праша. Крај на неделата