Марко 6 - Свето Евангелие 2008

ГЛАВА 6 (Зачало 22)

¹ Па излезе оттаму и дојде во татковината Своја; а по Него одеа и учениците Негови. Крај на петокот

² И кога дојде саботата, Он почна да поучува во синагогата; и мнозина што слушаа, се чудеа и говореа: – Откаде во Него ова? И каква е оваа мудрост што Му е дадена, та такви чуда стануваат преку Неговите раце?

³ Не е ли Он дрводелецот, Синот на Марија, брат на Јакова, Јосија, Јуда и Симона? И не се ли овде меѓу нас сестрите Негови? И се соблазнија заради Него.

⁴ А Исус им рече: – Нема пророк без чест, освен во земјата своја, меѓу роднините и во својот дом.

⁵ И не можеше таму да изврши никакво чудо; освен што малку болни излечи, полагајќи ги рацете врз нив.

⁶ И се чудеше на нивното неверие. Па одеше по околните села и поучуваше.

(Зачало 23)

⁷ И ги повика дванаесетте, и почна да ги испраќа по двајца, и им даде власт над нечистите духови. Крај на вторникот

⁸ Па им заповеда да не земаат ништо за по пат, освен по еден стап: ни торба, ни леб, ниту пари во појасот,

⁹ но да се обуени во сандали и да не облекуваат по две облеки.

¹⁰ И им рече: – Ако влезете негде во куќа, останете во неа, додека не си отидете оттаму.

¹¹ А, ако некои не ве при мат, ниту ве послушаат, штом ќе излезете оттаму, истресете го правот од нозете свои, – ним за сведоштво. Вистина ви велам: полесно ќе им биде на Содом и Гомор во Судниот ден, отколку на тој град.

¹² Тие појдоа и проповедаа покајание;

¹³ и изгонуваа многу бесови, и помазуваа со елеј мнозина болни, и лекуваа. Крај на средата

(Зачало 24)

¹⁴ И царот Ирод разбра за Исуса, оти името Негово беше прочуено, па рече: – Јован Крстителот воскреснал од мртвите и затоа стануваат чуда преку него.

¹⁵ Едни велеа: – Илија е; а други: – пророк е, или како еден од пророците.

¹⁶ А Ирод, штом чу, рече: – Тоа е Јован, кому јас му ја отсеков главата; тој воскреснал од мртвите.

¹⁷ Зашто самиот Ирод прати да го фатат Јована, го врза и го фрли во затвор, заради Иродијада, жената на брат му Филипа, оти се ожени со неа.

¹⁸ Бидејќи Јован му велеше на Ирода: – Не ти е дозволено да ја имаш жената на твојот брат.

¹⁹ А Иродијада се озлоби против него и сакаше да го убие, но не можеше.

²⁰ Оти Ирод се плашеше од Јована, знаејќи дека тој човек е праведен и свет, и го пазеше; многу работи вршеше од послушност кон него, и со пријатност го слушаше.

²¹ И настана погоден ден, кога Ирод, по повод својот роденден, им приготви вечера на своите кнезови, војводи и старешини галилејски;

²² и влезе ќерката на Иродијада, играше и им угоди на гостите и на Ирода. Тогаш ѝ рече царот на девојката: – Барај од мене што сакаш и ќе ти дадам.

²³ И ѝ се заколна: – Што и да побараш од мене, ќе ти дадам, дури и половината од моето царство.

²⁴ А таа излезе и ја праша мајка си: – Што да побарам? Таа одговори: – Главата на Јована Крстителот.

²⁵ И одеднаш, кога со брзање влезе кај царот, помоли, говорејќи: – Сакам уште сега да ми ја дадеш на табла главата на Јована Крстителот!

²⁶ Царот се загрижи, но заради заклетвата и гостите свои, не сакаше да откаже.

²⁷ И веднаш, кога испрати џелат, царот нареди да ја донесат главата негова.

²⁸ А тој отиде, му ја отсече главата во затворот и ја донесе на табла, па ја предаде на девојката, а девојката ѝ ја даде на мајка си.

²⁹ Учениците, пак, негови, кога разбраа, дојдоа, го зедоа телото негово и го погребаа.

(Зачало 25)

³⁰ И се собраа апостолите при Исуса, па Го известија за сѐ, – и што направиле, и на што поучувале. Крај на Отсекување

³¹ А Он им рече: – Дојдете сами во осамено место и одморете се малку. Зашто мнозина доаѓаа и си одеа, така што немаа кога ни да јадат.

³² И отидоа со кораб сами во осамено место.

³³ И ги виде народот дека си одат; и Го познаа мнозина, па пеш од сите градови одеа таму; ги престигнаа и се собраа при Него.

³⁴ А Исус, кога излезе, виде многу народ и се смилува на нив, зашто беа како овци без пастир; и почна да ги поучува многу.

³⁵ И, бидејќи времето веќе одмина, учениците Негови пристапија кон Него и рекоа: – Овде местото е пусто, а и доцна е;

³⁶ распушти ги, за да отидат по околните села и колиби и да си купат леб, оти немаат што да јадат.

³⁷ Он им одговори и рече: – Дајте им вие да јадат! А тие Му рекоа: – Да отидеме ли и да купиме за двесте пенези леб, па да им дадеме да јадат?

³⁸ А Он ги праша: – Колку лебови имате? Отидете и видете! И кога видоа, рекоа: – Пет леба и две риби.

³⁹ Тогаш Исус им рече да поседнат во групи, по зелената трева.

⁴⁰ И поседнаа на редици, – по сто и по педесет.

⁴¹ Он ги зеде петте леба и двете риби, па откако погледна кон небото, ги благослови лебовите и ги прекрши, и ги даде на учениците Свои, за да им ги стават пред нив; исто така ги раздели и двете риби на сите.

⁴² И јадоа сите и се наситија.

⁴³ И кренаа парчиња, од лебот и од рибите, полни дванаесет кошеви.

⁴⁴ А оние што јадеа од лебовите, беа околу пет илјади мажи.

(Зачало 26)

⁴⁵ И веднаш ги натера учениците Свои да влезат во кораб и да отидат порано од Него, на другата страна, кон Витсаида, додека Он го распушти народот. Крај на четвртокот

⁴⁶ И штом се оддели од нив, отиде во гората за да се помоли.

⁴⁷ Приквечер, коработ беше среде морето, а Он сам на суво.

⁴⁸ И ги виде како се мачат при пловењето, оти ветерот им беше противен; а околу четвртата стража преку ноќта, се приближи до нив и, одејќи по морето, сакаше само да помине покрај нив.

⁴⁹ А тие, штом Го видоа како оди по морето, помислија дека тоа е привидение, па извикаа;

⁵⁰ бидејќи сите Го видоа и се уплашија. Он веднаш почна да говори со нив и им рече: – Не плашете се! Јас сум, не бојте се!

⁵¹ И влезе при нив во коработ и ветрот стивна. А тие многу се уплашија и се чудеа во себе;

⁵² затоа што не се вразумија со лебовите, бидејќи срцето им беше скаменето.

⁵³ И кога преминаа, дојдоа во земјата генисаретска и се запреа таму. Крај на петокот

(Зачало 27)

⁵⁴ И штом излегоа од коработ, веднаш Го познаа.

⁵⁵ Брзо ја обиколија целата таа околија и почнаа на носилки да носат болни таму, каде што слушаа дека се наоѓа Он.

⁵⁶ И каде и да влегуваше, во села, во градови или населби, на раскрсниците полагаа болни и Го молеа да се допрат барем до крајот на облеката Негова; и сите што се допираа до Него, се спасуваа.